Φόρος τιμής μέσω μιας οπερέτας

Ηταν ένα σκοτεινό κεφάλαιο για την ιστορία της τέχνης στην Ευρώπη και το χρονικό διάστημα από το 1938 έως το 1945. Και αν στρέψουμε το βλέμμα πάνω από τη Βιέννη, που είχε τα φώτα της αναμμένα μέχρι τότε σε κάθε είδους δημιουργία, θα δούμε ότι η σκιά του ναζισμού είχε αρχίσει να πέφτει βαριά από πάνω της με όλες τις επιπτώσεις που μπορούσε να επιφέρει. Καλλιτέχνες εκδιώχθηκαν, κυνηγήθηκαν, δολοφονήθηκαν και, φυσικά, έργα απαγορεύτηκαν.

Από αυτό το σκληρό και αδυσώπητο περιβάλλον η οπερέτα ήταν η απόδραση, σε έναν άλλο κόσµο, έναν ονειρικό κόσµο. Αλλά και αυτό το στέρησε η βαναυσότητα του ναζισµού. Στις αρχές του 1938 η και ενώ ετοιµαζόταν στη Λαϊκή Οπερα της Βιέννης (Volksoper) το έργο «Χαιρετίσµατα και φιλιά από το Βαχάου» (Gruss und Kuss aus der Wachau) η εξουσία των εθνικοσοσιαλιστών έδειξε τα δόντια της παίρνοντας τον έλεγχο της πόλης. Οι δηµιουργοί της – Jara Beneš, Hugo Wiener, Kurt Breuer και Fritz Löhner – Beda – ήταν Εβραίοι. Ο Löhner – Beda δολοφονήθηκε τρία χρόνια αργότερα στο Αουσβιτς.

Αχτίδα φωτός

Οι ναζί απέλυσαν και κυνήγησαν τους εργαζόµενους σε κάθε τοµέα της όπερας φέρνοντας το σκοτάδι και σε αυτό το κοµµάτι της ζωής στην πόλη. Μια αχτίδα φωτός επιχειρείται ξανά στο ωραίο αυτό θέατρο όχι µόνο για να απαλύνει τις οδυνηρές µνήµες αλλά και για να αποτίσει φόρο τιµής σε εκείνους που στάθηκαν απέναντι στη βαναυσότητα της ναζιστικής κτηνωδίας. Στην παράσταση µε τίτλο «Ας ξεχάσουµε τον κόσµο» (Lass uns die Welt vergessen) ο σκηνοθέτης Theu Boerman επαναφέρει στη σκηνή του «Volksoper» την οµορφιά και την χαρά της οπερέτας και την αντιπαραβάλλει µε την ψυχρή πολιτική πραγµατικότητα της ναζιστικής εποχής, ενώ η µαέστρος Keren Kagarlitsky επεξεργάστηκε την παρτιτούρα από το µικρό υλικό του «Χαιρετίσµατα και φιλιά από το Βαχάου» που διασώθηκε.

Το «Ας ξεχάσουµε τον κόσµο» παρουσιάζεται από τις 17 έως τις 25 Ιανουαρίου στη σκηνή της Βιέννης, φωτίζοντας τις σκοτεινές σελίδες της Ιστορίας.

ΖΩΗ ΛΙΑΚΑ