Ποδόσφαιρο σημαίνει κουλτούρα

«Ξέρεις ποιος ήταν ο Μπεκενμπάουερ;», ρώτησα έναν 30χρονο.

«Ακουστά τον έχω, αλλά δεν γνωρίζω λεπτομέρειες. Είναι φυσικό, και τα παιδιά μου δεν θα γνωρίζουν μετά από τριάντα χρόνια ποιος ήταν ο Μέσι και ο Ρονάλντο», μου απάντησε.

Πριν από τριάντα πέντε χρόνια είχαμε συχνά την ίδια κουβέντα με τον Γιάννη Διακογιάννη. Οταν εκδημούσαν παίκτες που μεσουράνησαν στα πρώτα Παγκόσμια Κύπελλα με ρωτούσε αν τους ήξερα. Και φυσικά απαντούσα όπως απάντησε ο σημερινός 30άρης.

Οι σπουδαίες ποδοσφαιρικές προσωπικότητες όπως ο Μπεκενμπάουερ, ο Κρόιφ, ο Πελέ, ο Ντι Στέφανο, ο Πούσκας, ο Μαραντόνα, ο Πλατινί, ο Ζιντάν, ο Δομάζος, και βέβαια ο Μέσι και ο Ρονάλντο αποτελούν δείκτες κάθε εποχής. Τα όσα εξέφραζαν αυτοί οι άνθρωποι, ο τρόπος που συμπεριφέρονταν, το ντύσιμό τους, τα κουρέματά τους, οι κινήσεις τους ακόμα και τα γκολ και οι νίκες τους επηρέασαν εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο και διαμόρφωσαν τις κουλτούρες των προηγούμενων δεκαετιών.

Μέσα από την πορεία τους στο ποδόσφαιρο, είτε αρχικά ως ποδοσφαιριστές, είτε μετέπειτα ως προπονητές, μάνατζερ ή ακόμα και ως πολιτικοί γεννήθηκαν νέες τάσεις, νέες συνήθειες ακόμα και νέες λέξεις και έννοιες.

Τη δεκαετία του 1950 ο Πελέ ήταν η ψυχοθεραπεία για εκατομμύρια Βραζιλιάνους. Ο Πούσκας ταυτίστηκε με τα ταραχώδη χρόνια της Ουγγρικής Επανάστασης. Ο γιος της πλύστρας Γιόχαν Κρόιφ ήταν ο επαναστάτης με αιτία της δεκαετίας του 1970. Ο Ζιντάν απενοχοποίησε τους μετανάστες στη Γαλλία.

Ο Μπεκενμπάουερ που γεννήθηκε τρεις μήνες μετά την αυτοκτονία του Χίτλερ, ενσάρκωσε την προσπάθεια της χώρας του να επουλώσει τις πληγές της και έφτασε στο απόγειό του με το Καλοκαιρινό Παραμύθι του 2006 που απελευθέρωσε τους Γερμανούς από τα δεσμά του παρελθόντος στα οποία είχαν καταδικαστεί για τα εγκλήματα των προγόνων τους.

Η ιστορία των δύο τελευταίων αιώνων βαδίζει στο ίδιο μονοπάτι με την ιστορία του ποδοσφαίρου και των ηρώων της. Κάθε ποδοσφαιροδίφης που σέβεται τον εαυτό του τοποθετεί τις μεγάλες διοργανώσεις μέσα στο εκάστοτε πλαίσιο που διαμόρφωναν οι συνθήκες της εποχής. Ακόμα και τα τραγούδια, οι μουσικές ήταν προσαρμοσμένες στις ποδοσφαιρικές αποτυχίες ή επιτυχίες. Το Muchachos έφτασε να αντικαταστήσει τον εθνικό ύμνο της Αργεντινής όταν ο Μέσι σήκωσε την κούπα.

Το ποδόσφαιρο αποτελεί την κορυφαία έκφραση της κουλτούρας των λαών του σύγχρονου κόσμου σε πείσμα των μονολιθικών, μονοδιάστατων και εμμονικών απόψεων που το ταυτίζουν με τη λούμπεν πλευρά της ζωής.