Δίσκοι, διορθώσεις, δώρα

Στο τελευταίο Γλωσσίδι του 2023, πριν από τις ολιγοήμερες διακοπές μου, έγραφα μεταξύ άλλων για τη Στοά της Οπερας. Για τα κατά καιρούς βιβλιοπωλεία της αλλά και γενικότερα, αφού αναφέρθηκα επίσης στην ιστορική «Λέσχη του Δίσκου», καθώς και στον κινηματογράφο «Οπερα», ο οποίος μάλιστα επαναλειτούργησε πρόσφατα έπειτα από αρκετούς μήνες. Μιας και μέσω Στοάς έγινε αναφορά σε συγκεκριμένο κατάστημα δίσκων, αξίζει νομίζω να μνημονεύσω και άλλα δισκοπωλεία της ίδιας λίγο-πολύ εποχής, ή τουλάχιστον κάποια που ειδικεύονταν στη λεγόμενη κλασική μουσική. (Χρόνια τώρα αναζητείται καλύτερος όρος, αλλά μάλλον μάταια. Προσωπικά, ούτε το «λόγια» μουσική θεωρώ ευτυχές, ούτε πολύ περισσότερο το «σοβαρή»).

Υπήρχε λοιπόν το Philodisc, στην οδό Γαμβέττα, μικρό δρόμο που συνδέει την Εμ. Μπενάκη με τη Θεμιστοκλέους λίγο πάνω από την Πανεπιστημίου. Μάλιστα, το Philodisc άνοιξε αργότερα και δεύτερο κατάστημα, στην προσφιλή μου Στοά της Οπερας, απέναντι ακριβώς από τη «Λέσχη του Δίσκου». Επίσης, υπήρχε το Neodisc, στη στοά που αρχίζει από τον αρ. 25 της οδού Πανεπιστημίου και «βγαίνει» τόσο στην οδό Κοραή όσο και στη Σταδίου. Λίγο αργότερα, αν θυμάμαι καλά, άνοιξε και η «Στροφή» του Μανάκου, που δεν ήταν σε… στροφή αλλά στην αρχή της οδού Σπυρίδωνος Τρικούπη, δυο βήματα από την πλατεία Εξαρχείων.

Παρεμπιπτόντως και μιας και «βρισκόμαστε» στα Εξάρχεια, το βιβλιοπωλείο Εντελέχεια, το οποίο ανέφερα σε προηγούμενο Γλωσσίδι, δεν βρισκόταν στην οδό Θεμιστοκλέους, όπως έγραφα, αλλά επίσης στην αρχή της Σπ. Τρικούπη, απέναντι από τη «Στροφή» του Μανάκου, στην πάνω και όχι στην κάτω πλευρά της πλατείας Εξαρχείων (το ολίσθημα μού επισήμανε ο καλός συγγραφέας και διευθυντής του περιοδικού «Οροπέδιο» Δημήτρης Κανελλόπουλος). Και μιας και περί μικρολαθών και παραλείψεων ο λόγος, να και μία ακόμα. Στη διασταύρωση των οδών Βουκουρεστίου και Ρώμα υπήρχε το βιβλιοπωλείο Ερμείας, ενώ στον ίδιο χώρο στεγάζονταν και οι ομώνυμες εκδόσεις, οι οποίες επανεξέδιδαν μάλιστα ορισμένα βιβλία των ιστορικών εκδόσεων Γαλαξίας.

Και για να ολοκληρωθεί η παρήχηση του «δ», θα κλείσω με ένα από τα δώρα που έλαβα για το Νέο Ετος, στο οποίο αξίζει σίγουρα να γίνει ιδιαίτερη αναφορά. Είναι το «Ετυμολογικό Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής» του γάλλου γλωσσολόγου και φιλόλογου Pierre Chantraine [α΄ γαλλική έκδοση 1968-80, β΄ αναθεωρημένη 2009, και οι δυο από το Librairie Klincksieck], ελληνική έκδοση του Ινστιτούτου Νεοελληνικών Σπουδών/Ιδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη, το οποίο εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και «διακονεί» με επιστημονικά άρτιο τρόπο τα σχετικά με τη γλώσσα ζητήματα. Με 1.650 σελίδες μεγάλου σχήματος και με σκληρό εξώφυλλο, το «Λεξικό» του Chantraine δεν είναι ασφαλώς βιβλίο… για το μετρό ή για τις διακοπές. Είναι όμως πραγματικός θησαυρός στο είδος του, πολύτιμο βοήθημα και εργαλείο για κάθε γραφιά. Νομίζω ότι σε αυτήν ειδικά την περίπτωση ισχύει απόλυτα το (σε βαθμό καρικατούρας) κοινολεκτούμενο όταν λαμβάνουμε δώρα: «It is exactly what I needed».

Η Εμμηνος Ρήση

Αν θέλεις να προσεγγίσεις την ουσία των πραγμάτων, να νηστεύεις την επικαιρότητα.

Οδυσσέας Ελύτης