Ο θάνατος του «Χατς»

Χωρίς να λέω κάτι καινούργιο, είναι πραγματικά πολύ περίεργο το συναίσθημα που νιώθεις όταν κάποιοι άνθρωποι, οι οποίοι πέρα από τους γονείς σου υπήρξαν χωρίς να το ξέρουν πολύ στενά συνδεδεμένοι με την παιδική σου ηλικία, εγκαταλείπουν αυτόν τον κόσμο. Η απώλειά τους με έναν μυστηριώδη τρόπο σε κάνει να σκέφτεσαι πολύ πιο έντονα τη δική σου θνησιμότητα.

Ενιωσα έτσι όταν πριν από μερικές μέρες, την Πέμπτη 4 Ιανουαρίου, ανακοινώθηκε ο θάνατος του αμερικανού ηθοποιού Ντέιβιντ Σόουλ σε ηλικία 80 ετών στην Αγγλία, όπου τα τελευταία χρόνια ζούσε. Ο Σόουλ υπήρξε είδωλο της παιδικής μου ηλικίας, θα έλεγα – χωρίς ίχνος υπερβολής – ότι ήταν ένα από τα πρόσωπα που τη σφράγισαν.

Διότι η σειρά «Χαμογελαστοί ντετέκτιβ» ή το «Starsky & Hutch»  όπως ήταν ο πρωτότυπος τίτλος της, στην οποία ο Σόουλ πρωταγωνίστησε από το 1975 ως το 1979 (και τελικά ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία της καριέρας του), υπήρξε μια από τις πρώτες που παρακολούθησα στην τηλεόραση, όταν εκεί στα μέσα της δεκαετίας του 1970, το μαγικό γυάλινο κουτί μπήκε με καθυστέρηση στο σπίτι μου στην Καλλιθέα.

Μαζί με τον Πολ Μάικλ Γκλέιζερ (ο οποίος ευτυχώς εξακολουθεί να είναι ανάμεσά μας), ο Σόουλ έπλασε το πιο διάσημο, στην εποχή του, ανδρικό ντουέτο του θεάματος. Αστυνομικοί της πιάτσας με ανορθόδοξες μεθόδους, ο Ντέιβ Στάρσκι (Γκλέιζερ) και ο Κεν – Χατς – Χάτσινσον, έγιναν το απόλυτο παρεάκι πολλών παιδιών (κυρίως αγοριών) που παρακολουθούσαν την «πρωτόγονη» εκείνη τηλεόραση, με μια βουλιμία όμως πολύ διαφορετική από τη σημερινή.

Το Gran Torino

Επί σειρά ετών, τον τοίχο πάνω από το κρεβάτι στο δωμάτιό μου στόλιζε μια αφίσα αυτής της σειράς στην οποία δέσποζε η κατακόκκινη με την άσπρη λωρίδα Ford Gran Torino με την οποία οι δύο αστυνομικοί κυκλοφορούσαν. Υπάρχουν επεισόδιά της που ακόμα και σήμερα θυμάμαι πολύ καλά παρότι έχω να τα δω από τότε. Οπως εκείνο στο οποίο ο Χατς είχε βρεθεί σε πολύ δυσάρεστη θέση σε θέμα υγείας και μοναδικό αποκούμπι του ήταν ο Στάρσκι που τον βοήθησε να ξεπεράσει το πρόβλημα (αργότερα θα μάθαινα ότι σπουδαίοι κατοπινοί σκηνοθέτες όπως ο Μάικλ Μαν είχαν συμμετάσχει στη δημιουργία κάποιων επεισοδίων της).

Για μια περίοδο, ο κολλητός φίλος μου εκείνη την εποχή, ο Νίκος, «ήταν» ο Χατς (γιατί είναι ξανθός) και εγώ «ήμουν» ο Στάρσκι. Είναι φυσικό λοιπόν όταν έχεις αυτά τα βιώματα και επέρχεται κάποιος θάνατος που σχετίζεται μαζί τους, να νιώθεις περίεργα και κυρίως όταν ο θάνατος σχετίζεται με ένα πρόσωπο που όταν το έβλεπες για πρώτη φορά, ένιωθες ότι ήταν νέο, γιατί ήταν. Οπως εσύ.

ΓΙΑΝΝΗΣ  ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ