Ο αινιγματικός κύριος Μπάρετ

«The Madcap Laughs»

Syd Barrett

Στις 2 Ιανουαρίου του 1970 (σύμφωνα με το site των Pink Floyd) κυκλοφόρησε το ντεμπούτο σόλο άλμπουμ του τραγουδιστή και τραγουδοποιού Syd Barrett (6 Ιανουαρίου 1946 – 7 Ιουλίου 2006). Ηχογραφήθηκε μετά την αποχώρησή του από τους Pink Floyd τον Απρίλιο του 1968 ενώ οι εργασίες του ξεκίνησαν έναν μήνα μετά. Το μεγαλύτερο μέρος των ηχογραφήσεων πραγματοποιήθηκε  μεταξύ Απριλίου και Ιουλίου 1969 και συμμετείχαν πέντε παραγωγοί. Συμπεριλαμβανομένων των Barrett και Peter Jenner (ηχογραφήσεις 1968), Malcolm Jones (από τις αρχές έως τα μέσα του 1969) και τα μέλη των Pink Floyd, David Gilmour και Roger Waters (μέσα του 1969). Μεταξύ των καλεσμένων μουσικών είναι ο Willie Wilson από το παλιό συγκρότημα του Gilmour Jokers Wild και μέλη των Soft Machine.

Το ντεμπούτο άλμπουμ του βρετανού δημιουργού (κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1974) γνώρισε ελάχιστη εμπορική επιτυχία κατά την κυκλοφορία του, φτάνοντας στο νούμερο 40 στο επίσημο τσαρτ άλμπουμ του Ηνωμένου Βασιλείου. Επανακυκλοφόρησε το 1974 ως μέρος του άλμπουμ «Syd Barrett (το οποίο περιείχε τα «The Madcap Laughs» και «Barrett»). Το άλμπουμ έγινε remaster και επανεκδόθηκε το 1993, μαζί με τα «Barrett» (1970) και «Opel» (1988) και ως μέρος του σετ «Crazy Diamond box». Μια νέα ανανεωμένη έκδοση κυκλοφόρησε το 2010.

Η… σπαστή ηχογράφηση του άλμπουμ είναι φυσικό να έχει επηρεάσει και το τελικό (ακουστικό) αποτέλεσμα. Το εναρκτήριο «Terrapin» φαίνεται να διαρκεί τρεις φορές περισσότερο από τη διάρκεια των πέντε λεπτών, δημιουργώντας ένα υπνωτικό εφέ μέσω της απλής, επαναλαμβανόμενης κιθάρας του Barrett. Το πολύ πιο δυναμικό «Love You» ακούγεται σαν μικρό ποπ τραγούδι της Carnaby Street (κέντρο μόδας στο Λονδίνο αλλά και με καθοριστική συμμετοχή στη μουσική σκηνή της εποχής, εκεί ήταν και το διάσημο Marquee Club) ακολουθώντας τις… γραμμές των Move (βρετανική ροκ μπάντα των 60s/70s), μέχρι που ο ακροατής προσπαθεί να αναλύσει τους στίχους και συνειδητοποιεί ότι δεν έχουν κανένα νόημα.

Ιστορικό άλμπουμ

Το άλμπουμ έχει περάσει στην ιστορία (για παράδειγμα, σύμφωνα με την «Guardian» είναι ένα από τα 1.000 άλμπουμ που πρέπει να ακούσει κάποιος πριν πεθάνει) για τη μεθυστική ιδιότροπη ψυχεδέλεια του δημιουργού του, όπως για παράδειγμα συμβαίνει στο τρομακτικό «Dark Globe». Στίχοι γραμμένοι σε πρώτο πρόσωπο και άκρως συνειδητοποιημένο. Ισως από τα καλύτερα τραγούδια του. Ενδιαφέρον και το «Golden Hair», το οποίο βασίζεται στο ομότιτλο ποίημα του James Joyce.

Η ψυχεδελική αίσθηση του «Piper at the Gates of Dawn» (το πρώτο στούντιο άλμπουμ των Pink Floyd, που κυκλοφόρησε στις 5 Αυγούστου 1967 και ηχογραφήθηκε με τον Syd Barrett ως ηγετική μορφή) χάνεται εδώ. Ο Barrett φτιάχνει το δικό του στυλ μυστηριώδους ροκ, πολύ διαφορετικό από αυτό που έκαναν οι άλλοι εκείνη την εποχή. Αλλά ενώ η ψυχεδελική πινελιά έχει φύγει, οι αινιγματικοί, παιδικοί στίχοι του  παραμένουν. Ο Syd Barrett έχει περάσει στη μυθολογία του ροκ. Λυρική ιδιοφυΐα ή όχι θα είναι κάτι που θα απασχολεί τους φίλους του ροκ και για τις επόμενες δεκαετίες.