Η παλιά εκείνη «διπλωματία της μπάλας»…

Σύσσωμη η πολιτική ηγεσία εξέφρασε τη θλίψη της για τον θάνατο του 31χρονου αστυνομικού Γιώργου Λυγγερίδη που νοσηλευόταν για μέρες στο νοσοκομείο μετά την επίθεση που δέχτηκε κατά τη διάρκεια των επεισοδίων που έγιναν στα πέριξ του κλειστού γυμναστηρίου Μελίνα Μερκούρη πριν από λίγο καιρό. Ο αστυνομικός που δέχτηκε ναυτική φωτοβολίδα έχασε τη μάχη παρ’ όλο που πάλεψε συγκινητικά για τη ζωή του. Ας ελπίσουμε ο θάνατός του να γίνει πραγματικά λόγος για την αντιμετώπιση της οπαδικής βίας και να μην αποδειχτούν όλα όσα ακούστηκαν λόγια ψεύτικα.

Παρά τη θλίψη που το γεγονός προκαλεί, η πολιτική εξουσία πρέπει να φροντίσει και να μην προκύψει κάποιου είδους παρατεταμένη αντιπαράθεση ανάμεσα στα όργανα της δημόσιας τάξης και τους οπαδούς: μια τέτοια εξέλιξη θα προκαλούσε εντάσεις που θα προκαλούσαν νέα επεισόδια. Το επισημαίνω γιατί στο παρελθόν έχουμε δει τα πάντα. Αλλά και γιατί αντίθετα από τα γήπεδα του ποδοσφαίρου που είναι κλειστά, τα υπόλοιπα γήπεδα είναι ανοιχτά. Και σε αρκετά, αν όχι και σε όλα, οργανωμένοι οπαδοί υπάρχουν.

Εκπτώσεις

Ο θάνατος του αστυνομικού πρέπει να έχει ως αποτέλεσμα να τηρηθεί το σχέδιο αντιμετώπισης της οπαδικής βίας απαρέγκλιτα από τη μεριά της κυβέρνησης. Δεν είναι το καλύτερο, καθώς τα μέτρα που εφαρμόζονται μοιάζουν να πάρθηκαν στο πόδι, πλην όμως ακόμα χειρότερο κι από αυτά τα μέτρα είναι να προκύψουν εκπτώσεις στην τήρησή τους. Το λέω γιατί ήδη τις διακρίνω. Για παράδειγμα, χθες, η Σούπερ Λίγκα έκανε γνωστό πως το ντέρμπι ΠΑΟΚ – Ολυμπιακός που είναι στο πρόγραμμα στις 18 Φεβρουαρίου θα γίνει με κόσμο. Μακάρι αυτό να συμβεί: ως εξέλιξη είναι θετική.

Αλλά από πού προκύπτει πως μέχρι τότε θα έχουν τοποθετηθεί σε όλα τα γήπεδα μοντέρνα συστήματα ελέγχου εισιτηρίων και κάμερες UHT δεν το γνωρίζω. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι η κυβέρνηση έχει πει πως χωρίς αυτά σε όλα τα γήπεδα, κόσμος δεν θα ξαναμπεί. Αν κάτι άλλαξε ή αν η πρόοδος είναι τόσο μεγάλη σε ό,τι έχει να κάνει με τις τοποθετήσεις των συστημάτων που ζητήθηκαν, ας μας το πουν. Εγώ όπου ρώτησα εισέπραξα την ίδια απάντηση: ακόμα δεν έχει γίνει τίποτα.

Κεφάλαιο

Συνεχίστηκαν και χθες οι τεράστιες αντιδράσεις για την απόφαση του προέδρου του ΠΑΟ να αντικαταστήσει τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Στα social media ήταν τόσο μεγάλες που χρειάστηκε η ΠΑΕ να κάνει γνωστή τη θέση της επισημαίνοντας το τι οδήγησε σε αυτή την απόφαση.

Η κίνηση αυτή λειτούργησε λίγο ως λάδι στη φωτιά: αναζωπύρωσε τη συζήτηση παρ’ όλο που ο ίδιος ο Γιοβάνοβιτς δεν έκανε την παραμικρή δήλωση.

Από όσο γνωρίζω στους φίλους του δηλώνει απλά στενοχωρημένος γιατί δεν θα έχει τη δυνατότητα να διεκδικήσει το πρωτάθλημα, το οποίο πίστευε πως θα μπορούσε να κατακτήσει.

Κατά τα άλλα δεν δήλωσε έκπληκτος: είναι αρκετά έμπειρος ώστε να κατανοεί πως σε έναν προπονητή μπορεί να συμβεί το οτιδήποτε.

Ο τρόπος που ο Γιοβάνοβιτς απολύθηκε μεγάλωσε την εκτίμηση μερίδας οπαδών του ΠΑΟ – ίσως της μεγαλύτερης. Οπως εγώ βλέπω το πράγμα, αυτό που ζήσαμε ήταν απλώς το τέλος του πρώτου κεφαλαίου της σχέσης του Γιοβάνοβιτς με τον ΠΑΟ. Το ότι κάποια στιγμή θα υπάρξει και δεύτερο ας το θεωρήσουμε δεδομένο. Αλλωστε ο ΠΑΟ έχει μεγάλη παράδοση επιστροφών προπονητών. Κι επειδή οι υπεύθυνοι επικοινωνίας του ΠΑΟ αυτό το ξέρουν, για αυτό και στην ανακοίνωση της απόλυσης σημειώνουν πως η πόρτα της ομάδας θα είναι πάντα ανοιχτή.

Διχάζουν

Η όλη ιστορία έχει και μια κωμική πλευρά. Οι ίδιοι ρεπόρτερ που μία ημέρα πριν δεν είχαν αφήσει την παραμικρή υποψία για το ότι επίκειται αλλαγή προπονητή στον ΠΑΟ, μισή ώρα μετά την επιβεβαίωση της είδησης της απόλυσης του προπονητή έγραφαν για τους λόγους που ράγισε το γυαλί και για το πώς ο Αλαφούζος έφτασε στη λύση Τερίμ. Γράφτηκαν μάλιστα και απίθανες υπερβολές, με μεγαλύτερες αυτές που θέλουν η επιλογή του τούρκου προπονητή να είναι συνέπεια των καλών σχέσεων της ελληνικής κυβέρνησης με τον Ερντογάν κ.λπ.

Για μια στιγμή αισθάνθηκα ότι ξαναζώ στις αρχές του 2000 όταν υπήρξε εκείνη η απίθανη περίοδος που η ελληνική κυβέρνηση και η τουρκική κυβέρνηση προσπαθούσαν να ‘ρθουν κοντά και χάρη στο ποδόσφαιρο. Στο πλαίσιο της περίφημης «διπλωματίας της μπάλας» Ελλάδα και Τουρκία είχαν καταθέσει δύο υποψηφιότητες για τη συνδιοργάνωση των τελικών του Πανευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Αλλά η συνεργασία είχε σταματήσει σε αυτό. Δεν είχαν ποτέ οι τότε κυβερνήσεις σχεδιάσει ανταλλαγές προπονητών για να ‘ρθουν οι λαοί πιο κοντά. Και πολύ σωστά. Διότι οι προπονητές περισσότερο διχάζουν, παρά ενώνουν.

Μοίρα

Ο Τερίμ εκείνη την όχι τόσο μακρινή περίοδο είχε φτάσει δύο φορές κοντά στο να ‘ρθει στην Ελλάδα: ήταν στη μοίρα του. Την περίοδο 2002-2008 κάθε φορά που υπήρχε πρόβλημα προπονητή στον Ολυμπιακό ο τότε πρόεδρος της ΕΠΟ Βασίλης Γκαγκάτσης τον προξένευε στον τότε πρόεδρο του Ολυμπιακού Σωκράτη Κόκκαλη, που σε μία τουλάχιστον περίπτωση είχε συζητήσει σοβαρά μαζί του. Λίγο καιρό αργότερα, το 2010, δεν ήταν λίγοι αυτοί που συμβούλευαν τον τότε πρόεδρο της ΕΠΟ Σοφοκλή Πιλάβιο να τον προσλάβει στη θέση του ομοσπονδιακού προπονητή μετά το τέλος της θητείας του Οτο Ρεχάγκελ. Ευτυχώς ο Πιλάβιος έκανε το λογικό και πήρε τον Φερνάντο Σάντος. Τώρα που το είπα, να προσθέσω πως και η περίπτωση του Σάντος εξετάστηκε από τον ΠΑΟ όταν αναζητούνταν ο αντικαταστάτης του Γιοβάνοβιτς. Αλλά μετά το ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη ο Αλαφούζος εντυπωσιάστηκε από τον Τερίμ και τη γενικότερη συμπεριφορά του. Οπως μου είπε κάποιος που γνωρίζει πολύ καλά τις λεπτομέρειες της ιστορίας, αν δεν τον έφερνε τώρα, θα τον έφερνε σίγουρα το επόμενο καλοκαίρι.

Αταμάν

Φυσικά στην ιστορία μέτρησαν και δύο ακόμα πράγματα. Το πρώτο, ότι ο Τερίμ ζήτησε ένα τεράστιο μπόνους κατάκτησης πρωταθλήματος κι όχι ένα πολύ μεγάλο συμβόλαιο.

Με τον τρόπο αυτόν έδειξε πόσο πιστεύει στην κατάκτηση του πρωταθλήματος. Το δεύτερο ήταν φυσικά η παρουσία στην Αθήνα του Αταμάν, δηλαδή του προπονητή του μπάσκετ του ΠΑΟ. Οταν ο Τερίμ τον ρώτησε πώς περνάει, αυτός του απάντησε ότι μετάνιωσε γιατί δεν ήρθε στην Αθήνα πιο νωρίς. Κι ο Τερίμ που τον είχε βρει κάποτε και στην Ιταλία, όταν πήγε να προπονήσει τη Φιορεντίνα, το είδε σαν σημάδι για να πει το «ναι». Μολονότι η εντύπωση που υπήρχε στην Κωνσταντινούπολη είναι πως δεν θα προπονούσε άλλη ομάδα μετά τη Γαλατά από την οποία έφυγε το 2022.