Ξεκινάς από τη λάσπη και φτάνεις στον Θεό

Εφτασε στο στούντιο του Ρόμπερτ Ουίλιαμς, στην Αγία Παρασκευή, στις 10 το πρωί. Είχε μόλις τελειώσει το πρόγραμμά του στο νυχτερινό κέντρο που τραγουδούσε στη Θεσσαλονίκη, ξενύχτης και άυπνος. Εκείνη την εποχή, 1993, που ηχογραφούσαμε το «Ασ’ τη να λέει» ο Βασίλης Καρράς ήταν το μεγαλύτερο όνομα του λαϊκού τραγουδιού και κάθε εμφάνισή του ήταν γεγονός. Η πρώτη επαφή που είχαμε μαζί του ήταν ενδεικτική για τη μετέπειτα σχέση μας. Η απαίτησή του για να έρθει στην Αθήνα ήταν να τον περιμένει ένα μπουκάλι ουίσκι. Φοβόταν στην αρχή να το πει αλλά ενέδωσε γιατί επέμεινε ο παραγωγός, ο Αχιλλέας Θεοφίλου. Η φωνή του στο συγκεκριμένο τραγούδι, ναι, ταίριαζε γάντι. Ομως ήταν κάτι περισσότερο από αυτό. Ηταν ένας υπερβατικός καλλιτέχνης, μια ροκ περσόνα και αποδείχθηκε με τον τρόπο που πέρασε το κομμάτι στον κόσμο.

Εκείνη την περίοδο, αυτή μας η ανάγκη να συγκεράσουμε τη ροκ μουσική με τη λαϊκή και παραδοσιακή που αγαπούσαμε έγινε αιτία να μας κοιτάζουν με μισό μάτι – ειδικά στον «δικό» μας χώρο. Είχαμε ακούσει τα σχολιανά μας. Τώρα βέβαια έχει γίνει μόδα και μάλιστα κάποιοι το θεωρούν επαναστατικό.

Εμείς είχαμε αρχίσει τότε να γινόμαστε γνωστοί ως συγκρότημα Πυξ Λαξ, αλλά δεν μπορούσαμε να βιοποριστούμε από τη μουσική. Αναγκαζόμασταν και κάναμε άλλες δουλειές το πρωί. Ομως ο Καρράς με τη γενναιοδωρία που τον διέκρινε μας κάλεσε μαζί του σε δύο μαγαζιά που τραγουδούσε, στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Ετσι καταφέραμε να ζήσουμε από τη μουσική. Από εκείνο το σημείο και μετά αλλάξαν άρδην τα πράγματα για εμάς και να παίρνουν τον δρόμο τους.

Στα μαγαζιά αυτά είδαμε όλη την ιστορία της νύχτας έτσι όπως τη ζούσε ο Βασίλης και κατά κάποιον τρόπο την είχε καθοδηγήσει. Αισθάνομαι ότι τα μαγαζιά που εμφανιζόταν ήταν διαφορετικά από των άλλων τραγουδιστών. Ο τρόπος του ήταν ένα μείγμα που ξεκινούσε από το χώμα, τη λάσπη και έφτανε πιο ψηλά. Δεν ήταν περιχαρακωμένος σε μια γυάλινη σφαίρα όπως άλλα νυχτερινά μαγαζιά. Είχε φτιάξει τους δικούς τους κανόνες και μ’ αυτούς ενωνόταν με τον κόσμο. Αυτοί οι κανόνες είναι εκείνοι που ισχύουν στην πραγματική τέχνη: ξεκινούν από τη λάσπη και φτάνουν στον Θεό. Οποιαδήποτε άλλη διαδρομή είναι φοβική και δογματική και περιχαρακώνει τις ανασφάλειες του εκάστοτε καλλιτέχνη…

Ο Φίλιππος Πλιάτσικας είναι τραγουδοποιός.