«Αλλο καλός και άλλο μεγάλος»

Ο Βασίλης Κωνσταντίνου φόρεσε για μία 20ετία σχεδόν τη φανέλα του Παναθηναϊκού και συγκαταλέγεται δικαιολογημένα στους θρύλους της ομάδας, αφού εκτός των άλλων ήταν και μέλος της ομάδας που έπαιξε στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών με τον Αγιαξ. Η δική του άποψη είναι πως: «Οι τερματοφύλακες των ελληνικών ομάδων είναι καλοί τερματοφύλακες, δεν είναι μεγάλοι τερματοφύλακες όμως. Υπάρχει διαφορά στο μεγάλος με το καλός. Για να γίνεις μεγάλος τερματοφύλακας πρέπει να αποκτάς και μία εμπειρία την οποία αυτή τη στιγμή οι έλληνες τερματοφύλακες αλλά και οι ξένοι που παίζουν στην Ελλάδα, δεν την έχουν. Αν εξαιρέσεις τον Μπρινιόλι, οι υπόλοιποι που παίζουν στις ομάδες που κάνουν πρωταθλητισμό, είναι απλά καλοί τερματοφύλακες».

«Η έξοδος είναι έμφυτη»

Για το ζήτημα της εξόδου, σημειώνει με τη μεγάλη εμπειρία του: «Η έξοδος είναι έμφυτη. Ή την έχεις ή προσπαθείς να τη βελτιώσεις και δεν βελτιώνεται. Για να δουλευτεί πρέπει να δουλευτεί μέχρι τα 18-19 σου χρόνια. Από εκεί και πέρα πρέπει να το θέλεις κι εσύ, αλλά πιο πολύ είναι να το έχεις ή να μην το έχεις. Για μένα δεν παίζει ρόλο το ύψος που λένε ότι αν είσαι ψηλός βγαίνεις και έχεις το πλεονέκτημα ενώ αν είσαι κοντός υστερείς. Αυτό δεν υπάρχει για μένα. Υπάρχει το να είναι έμφυτο και να υπάρχει προπόνηση. Στην Ελλάδα αυτό που διαπιστώνω είναι ότι οι τερματοφύλακες έχουν πολλά σκαμπανεβάσματα. Είναι βέβαια αναλόγως και σε ποια ομάδα παίζεις. Στις μεγάλες ομάδες συνήθως τα ρίσκα και οι κίνδυνοι είναι μικρότεροι».

Στο τέλος, αποκάλυψε και το δικό του μυστικό της επιτυχίας: «Και θα σας πω και κάτι προσωπικό όσον αφορά στο κομμάτι της ατομικής δουλειάς. Εμένα στη βελτίωσή μου έπαιξε μεγάλο ρόλο το ότι παράλληλα με το ποδόσφαιρο έπαιζα και μπάσκετ, στο Μαρούσι τότε. Αυτό με βοήθησε πολύ. Δούλεψα πολύ και μόνος, κάτι που τα παιδιά τώρα δεν το κάνουν. Δεν κοιτούν να βελτιώσουν τα μειονεκτήματά τους και αν δεν δουλέψεις μόνος σου, δεν πρόκειται να βελτιωθείς».