«Αν πάψουμε να ονειρευόμαστε δεν υπάρχει ελπίδα»

Σε έναν τόμο με κείμενά του ο Κάρολος Κουν (εκδόσεις Ιθάκη) λέει πως στα πρώτα του βήματα στη δουλειά αυτή τον ενδιέφερε να ακούει και να καταγράφει τι λέγανε οι άνθρωποι στα καφενεία της Φωκίωνος, σε ένα τέτοιο είμαστε και εμείς τώρα.

Το άλφα και το ωμέγα είναι αυτό που είπε ο μεγάλος Κουν. Μπήκα μια μέρα σε έναν πολύ φροντισμένο ταξιτζή. Ακουγε μέχρι κλασική μουσική. Πίσω του σφύριζε ένας πολύ αγχωμένος και θυμωμένος οδηγός. Πάμε στο φανάρι. Κατεβάζει το τζάμι, και του λέει ο ταξιτζής μου: «Με λένε Γιάννη και μου αρέσει η όπερα». Αυτό είναι από μόνο του ένα μονόπρακτο. Σπουδάζουμε, παρατηρούμε, αποθηκεύουμε.

Ποιο το νέο στοιχείο στον Νεοέλληνα; Ιντερνετ. Πλατφόρμες. Οθόνες…

Αν δεις το κινητό μου, είναι σαν βορειοκορεάτικο. Από το ’74 και μετά είναι η πιο μακρά περίοδος χωρίς πόλεμο. Είναι ευλογία αυτό. Ερχονται έννοιες όπως η Τεχνητή Νοημοσύνη. Αν διαβάσεις Κλάους Σβαμπ, ένα κρίσιμο πρόσωπο – που διαφωνώ – με όραμα για τον «μετα-άνθρωπο». Ενα εφιαλτικό σενάριο. Ο Ελληνας είναι ένα ζυμάρι που έχει υποστεί το σοκ και το δέος των μνημονίων παραδομένος σε επιδόματα, ζει με ακρίβεια. Κρυώνει λόγω του πολέμου στην Ουκρανία και της παράνοιας της σφαγής στην Παλαιστίνη. Ο Νετανιάχου πρέπει να φύγει από το προσκήνιο και να πάμε σε δύο ανεξάρτητα κράτη. Γυρίζω στον Ελληνα που έχει αδρανοποιηθεί. «Πάλι καλά» λέει όλη μέρα. Αν πάψουμε να ονειρευόμαστε, δεν υπάρχει ελπίδα.

Τι άλλο κάνετε τώρα;

Γράφω. Εχω γράψει το «Ο κήπος μέσα μου» (εκδ. Hashtag). Είναι θραύσματα από συναντήσεις με ανθρώπους υπαρκτούς που έχω χάσει ή όχι. Απ’ τον Νίκο Κούρκουλο, τον Ματθαίο Μουντέ μέχρι τον Κωνσταντίνο Τζούμα. Ολα αληθινά. Ετοιμάζω το επόμενο.

Πάμε στον Κούρκουλο.

Ενιωσα μια δροσιά σαν να ήμουν κάτω από πλάτανο. Ημουν αναπληρωτής του στο Εθνικό Θέατρο. Οταν αρρώστησε, είπε: «Γιατί όχι και σε μένα;». Πέθανε όρθιος.

Αλλο πρόσωπο επιδραστικό σε εσάς;

Θα σου έλεγα τον φιλόσοφο Χρήστο Μαλεβίτση. Από τις εκδόσεις Αστρολάβος και Ευθύνη που δεν υπάρχουν πια. Κατάλαβα τη βασική αρχή: Από τον πόνο πάμε στην Τέχνη. Η ζωή είναι σημαντικότερη από το θέατρο. Θα προσέθετα ένα ακόμη πρόσωπο. Τον Μιχάλη Ράπτη ή Πάμπλο. Είχε μια ομάδα, τον Πρωταγόρα, συναντιόμασταν στο Κολωνάκι σε καφέ το πρωί, τον κάλεσα στις Σέρρες όταν ήμουν διευθυντής και είχαμε μια επαφή πνευματική, πάντα έπαιρνα τη γνώμη του.