«Εγινε μόδα η έλλειψη αισθητικής και η ανάδειξη του άσχημου»

Δίνει τις μάχες της να ξεφύγει από την πραγματικότητα με δαντέλα και μετάξι. Εδώ και 35 χρόνια η Λιάνα Καμπά δίνει διέξοδο στις γυναίκες που αναζητούν ταυτότητα. Η ίδια προέρχεται από τη γενιά γυναικών οι οποίες προπονήθηκαν με τους κανόνες της θηλυκής κομψότητας για να διαμορφώσουν την εικόνα και τη συμπεριφορά τους, προσθέτοντας συναπαντήματα τόλμης στο ισορροπημένο σύνολο μιας γκαρνταρόμπας που βάση της είναι η εργασία εκτός του οίκου.

Με λίγα λόγια η παρουσία της στην ελληνική μόδα έχει προσδώσει στην επωνυμία της τα χαρακτηριστικά ατελιέ ραπτικής συνδυασμένου με κατάστημα λιανικής πώλησης. Μία ευαίσθητη ακροβασία στην οποία ασκήθηκε και έμαθε να διατηρεί βλέποντας το φαινόμενο της μόδας να διογκώνεται σε μαζική βιομηχανία. Απέναντι από τη μανία των πολυτελών λογότυπων, πολύ μακριά από την ευτέλεια και τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις του fast fashion, η αισθητική της Λιάνας Καμπά διατηρεί την αρμονία μιας παρτιτούρας μουσικής δωματίου. Με ξαφνιάσματα ενός ατονικού κομματιού που διατρέχει το παρόν και συναντά το μέλλον. Οπως το δείχνει στη βιτρίνα της ένα μαύρο σακάκι φορεμένο πάνω από ένα μεταξωτό φόρεμα. Για τώρα και για οποτεδήποτε.

Από πού ξεκινάει η διαδρομή σας στον χώρο της μόδας;

Από την Αθήνα.

Ποια ήταν η σχέση σας με το ένδυμα;

Ξεκίνησα με τελείως άλλα πράγματα. Εκανα Οικονομικά, δούλευα στα βρετανικά ναυπηγεία στον Πειραιά. Ημουν 8 χρόνια εκεί μέχρι που γέννησα τον γιο μου. Δούλευα σε ένα γραφείο ως αντιπρόσωπος, με τη «Vogue» στο συρτάρι. Ή έφτιαχνα με τα χέρια μου ζώνες και άλλα διακοσμητικά πράγματα, καθώς ήταν ήρεμος ο τρόπος εργασίας μας και σχετικά είχα πολύ χρόνο ελεύθερο. Και μετά, τότε που έμεινα για λίγο σπίτι, μετά τη γέννηση του γιου μου, συνέχισα να κάνω ζώνες και να τις δίνω σε μαγαζιά. Μετά ξεκίνησα να κάνω και πλεκτά, άρχισα να τα δίνω και αυτά στα μαγαζιά και σιγά σιγά… ήταν να γίνει. Ηταν μέσα μου. Πιο πολύ έφτιαχνα με το χέρι κορδόνια, χάντρες, λουλούδια, έβαζα δαντέλες, έβαζα ό,τι να ‘ναι. Ηταν και η μόδα τότε στα 80s που μας ήθελε όλες πιο φορτωμένες… Δυστυχώς δεν σπούδασα την κατασκευή των ενδυμάτων. Ηταν και η εποχή τότε που οι οικογένειες δεν είχαν ιδιαίτερη έγνοια να ωθήσουν το παιδί τους προς την κατεύθυνση που έδειχνε να έχει κλίση. Οταν το ανακάλυψα ήταν αργά. Βέβαια ποτέ δεν είναι αργά, αλλά τέλος πάντων, θα ήθελα να έχω κάνει αυτή τη διαδρομή και μέσα σε ένα ειδικό σύστημα σπουδών. Ομως συνέβη στην πορεία, δηλαδή τα έμαθα όλα τα στάδια, πώς φτιάχνεται το κάθε πράγμα, πώς ράβεται από την αρχή το ρούχο.

Στη μαθητεία σας, ποια ήταν η καλή νεράιδα;

Η μαμά μου, γιατί έραβε τα ρούχα της μόνη της. Ηταν διάσημη τραγουδίστρια του ’60, στη φουρνιά της Τζένης Βάνου. Η Νίκη Καμπά. Ολα της τα ρούχα λοιπόν για τη σκηνή τα έραβε και τα κεντούσε η ίδια. Και το νυφικό μου εκείνη το είχε φτιάξει. Και έτσι δίπλα της όταν ήμουν μικρή πέρναγε η ώρα και έτσι έμαθα να βγάζω πατρόν. Μετά τα υπόλοιπα τα έμαθα μόνη μου.

Τι έφερε στην αγορά της μόδας η επωνυμία σας;

Το κατάστημα στο Κολωνάκι άνοιξε το 1996. Πάντα είχα μια φρέσκια και ιδιαίτερη ματιά στο πώς επιλέγω τα υφάσματα μου, τα υλικά μου και πώς τα μπερδεύω. Αυτή ήταν η διαφορά νομίζω. Και η πολύ καλή ποιότητα στη ραφή και στο ύφασμα. Αυτό έχει κρατηθεί μέχρι τώρα και θεωρώ ότι είναι και ο λόγος που έχω μείνει τόσα χρόνια στην αγορά.

Και αν έχουν συμβεί πολλά αυτά τα τελευταία χρόνια…

Εχουν συμβεί πολλά και σίγουρα έχω κάνει και εγώ τους κύκλους μου, πάνω και κάτω. Και τώρα θεωρώ ότι βρίσκομαι πάλι σε μια νέα στιγμή. Νομίζω ότι έχει βοηθήσει πάρα πολύ το άνοιγμά μου σε άλλη περιοχή, στη Γλυφάδα. Το οποίο είναι σαν να μου έκανε επανεκκίνηση και νιώθω πολύ ανανεωμένη. Είναι δηλαδή ο κόσμος διαφορετικός που φέρνει αυτή την ανανέωση.

Σε τι διαφέρει ο κόσμος του αθηναϊκού κέντρου από εκείνον της Γλυφάδας;

Νομίζω ότι η Γλυφάδα είναι μια χώρα μόνη της. Δεν μοιάζει με τίποτα άλλο. Είναι αλλού. Ο,τι και να συμβαίνει στο κέντρο, εκεί οι γυναίκες βγαίνουν, έχουν κοινωνικές εκδηλώσεις, έχουν πάρτι, όλα τα μπαρ και τα εστιατόρια είναι γεμάτα. Υπάρχει ζωή. Υπάρχουν πολλές νέες κοπέλες που θέλουν ανανέωση. Εχουν και τη διάθεση να ντυθούν αλλά έχουν και να πάνε κάπου. Εδώ δυστυχώς το Κολωνάκι, σαν περιοχή έχει γεράσει, το βλέπεις. Και δεν έχει και βόλτα πια να πας. Μία γυναίκα θα βγει εδώ μόνο για να πάει το παιδί της να παίξει στη Δεξαμενή. Για τίποτα άλλο. Δεν μπορείς να πεις ότι θα πάω βόλτα στα μαγαζιά και θα πιω κι έναν καφέ. Και κάνουμε αγώνα τώρα να κρατηθεί, δεν είναι εύκολο.

Αυτό που περιγράφετε είναι ένας κύκλος αλλαγών που κρίση και πανδημία έπληξαν τους ρυθμούς της πόλης.

Αλλιώς είχαμε μάθει να ψωνίζουμε, να κυκλοφορούμε. Θυμάμαι τα Σάββατα τι γινόταν, έβγαινες βόλτα και έβλεπες όλον τον κόσμο των γνωστών σου.

Αυτή η νέα πραγματικότητα της πόλης σάς έκανε να αλλάξετε τον τρόπο που κάνετε ρούχα προτείνοντας ένα άλλο είδος ντυσίματος;

Από όλα αυτά τα χρόνια που έχω στον χώρο είδα ότι πρέπει να πηγαίνεις κόντρα. Δηλαδή όταν άρχισε η μεγάλη κρίση, ενώ πήγε να με πάρει από κάτω και στιγμιαία σκέφτηκα προσεκτικά τις τιμές μου, να κάνουμε κάτι πιο φτηνό, κατάλαβα ότι αυτό που πιστεύεις πως είσαι πρέπει να το αναδείξεις. Ειδικά σε μια τέτοια περίοδο πήγα κόντρα. Παρότι ήταν δύσκολα τα πράγματα δεν σταμάτησα να αγοράζω ύφασμα με 100, 150, 300 ευρώ το μέτρο. Δεν πρέπει να είναι στο πίσω μέρος του μυαλού μας το φτηνότερο. Γιατί αυτό σε κρατάει πίσω. Οπως μεγάλη παγίδα είναι να σκέφτεσαι ποια θα το φορέσει. Γιατί η πλειονότητα των γυναικών, ειδικά από μια ηλικία και πάνω, έχουν βάλει πάνω τους κάποια κιλά, θέλουν λίγο πιο χαλαρά τα ρούχα τους. Είναι παγίδα, γιατί αυτόματα κάνεις αναστολή των σχεδιαστικών ιδεών σου. Με τη Γλυφάδα, όπου είναι διαφορετική η πραγματικότητα, παρατηρώ ότι έχει κάνει καλό και σε εκείνες τις γυναίκες που δεν μπορούν να φορέσουν τα πιο νεανικά. Παίρνουν μία ιδέα, την προσαρμόζουμε επάνω της, γιατί και η γυναίκα που έχει μεγαλώσει, που έχει κάποια κιλά, δεν θέλει να είναι βαριά. Αλλωστε στην πλειονότητά τους οι γυναίκες αρνούνται να μπουν στο περιθώριο, δείχνουν πολύ πιο νέες από την πραγματική τους ηλικία.

Και περιμένουν από τα ρούχα τους να δείξουν τη δυναμική τους;

Θέλουν κάτι σοφιστικέ. Αλλά η αλήθεια του καθρέφτη είναι άλλο πράγμα. Θεωρώ ότι πρέπει να δείχνουμε τα καλά μας κομμάτια. Ολες οι γυναίκες έχουμε κάτι πιο καλό, άλλη έχει πόδι αλλά έχει ντεκολτέ, άλλη έχει πλάτη. Δεν μιλάμε για τα 20 και τα 30 χρόνια που όλα τα σημεία του σώματος είναι τέλεια. Αρα πρέπει να βγάζουμε αυτό που έχουμε καλό και το άλλο, λίγο να το μαζεύουμε. Δεν είναι δύσκολο.

Εχει σημασία να αλλάξουμε λίγο τη ματιά μας μαθαίνοντας να ντυνόμαστε για να αρέσουμε σε εμάς τις ίδιες και όχι πλέον για τους άλλους;

Βλέπω από τις νέες κοπέλες σήμερα ότι θέλουν πιο πολύ να αρέσουν στον εαυτό τους. Και νομίζω ότι είναι και το σωστό. Γιατί αν σου αρέσεις αυτό βγαίνει και προς τα έξω. Ωστόσο, μη φτάνουμε και στο άλλο άκρο. Δηλαδή βλέπω νέα κορίτσια, υπέρβαρα, τόσο πάνω στις ξένες πασαρέλες όσο και ανάμεσά μας, σε σημεία της πόλης, με το σορτσάκι μέχρι πάνω. Δεν θα ήθελα η αισθητική να λείπει. Συμβαίνει να είναι μόδα ένα περίεργο μείγμα έλλειψης αισθητικής και ανάδειξης του άσχημου. Δεν είμαι υπέρ αυτής της τάσης. Ωραία, είναι μέσα στη ζωή μας. Συμφωνώ. Αλλά, προσωπικά, όταν πάω σε ένα σόου θέλω να με ταξιδέψει, να με πάει αλλού, να μου δημιουργήσει εικόνες, να ονειρευτώ. Αυτό γιατί να χαλάσει, επειδή η ασχήμια είναι στη μόδα; Εχουμε πιο πολύ ανάγκη ένα σύννεφο που θα διαλυθεί, παρά αυτήν την προσγείωση στην πραγματικότητα.

Εχετε πάντα διάθεση να ντυθείτε και να βγάλετε από πάνω σας τη σκοτεινιά της εποχής μας;

Πάντα όρεξη, ποτέ δεν έχει κανείς. Υπάρχει το πάνω – κάτω. Αλλά πρέπει να αντιστεκόμαστε. Με χρώμα, με γεωμετρικά σχήματα, με μαύρο χρώμα. Με όλα μαζί, με ό,τι πάει και ό,τι αγαπάει κάθε γυναίκα. Είναι γυναίκες που ντύνονται μόνο με μαύρα. Αυτό το μαύρο δεν μπορεί να είναι καταθλιπτικό. Καθεμία έχει το στυλ της. Αυτό που βλέπω και είναι παρήγορο ότι οι γυναίκες δεν χάνουν το κέφι τους παρά τα όσα συμβαίνουν.

Στη δική σας αισθητική πρόταση δίνετε ό,τι θέλει η αγορά εκείνη τη στιγμή;

Δεν ακολουθώ κάτι που μπορεί να είναι τάση αν εμένα δεν μου αρέσει.

Δηλαδή έχετε αντισταθεί στο φούξια ροζ της Barbie;

Ναι. Μπορεί σε κάποια γυναίκα ή σε κάποια κορίτσια να πηγαίνει. Και αν θέλει να πάει και σε ένα πάρτι με ροζ θα της το φτιάξω. Δεν έχω πρόβλημα, θα βρω το κατάλληλο ροζ. Αλλά δεν θα βάσιζα μια συλλογή ολόκληρη στη συγκεκριμένη απόχρωση. Δεν είμαι εγώ.