Ο Κοέν, ο Βέγγος, ο Τζάγκερ…

Θα σας πω τρία ονόματα: Λέοναρντ Κοέν, Θανάσης Βέγγος, Μικ Τζάγκερ. Εχετε κάνει πορτρέτα τους. Τι κρατάτε από τον καθένα;

Από τον Cohen κρατώ το φοβερό δώρο που μου έκανε αφήνοντάς με να παρακολουθήσω και να φωτογραφίσω το soundcheck πριν από τη συναυλία του στον Λυκαβηττό τον Ιούλιο του 1988. Είπε 3-4 τραγούδια και οι θεατές ήμασταν 3-4 άνθρωποι. Μας ρώτησε κιόλας τι θέλουμε να ακούσουμε, φανταστείτε τύχη! Εγώ ήμουν πολύ ερωτευμένος με ένα κορίτσι τότε και του είχα ζητήσει βεβαίως να μας παίξει το πολύ φρέσκο εκείνη την εποχή «There’s no cure for love».

Από τον Θανάση Βέγγο κρατώ τον επαγγελματισμό του μέχρι και την τελευταία στιγμή. Τον είχα φωτογραφίσει κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας «Ψυχή βαθιά» του Παντελή Βούλγαρη. Στις κορυφές του Γράμμου, μέσα στον χειμώνα, δούλευε πραγματικά πολύ σκληρά αυτός ο καλός άνθρωπος και το μόνο που ζητούσε ήταν λίγο τσάι για να ζεσταθεί.

Προσπαθούσε με νύχια και με δόντια να κρύψει στα γυρίσματα τη σωματική του αδυναμία, είχαν πια περάσει τα χρόνια και όμως απαιτούσε πεισματικά την ισότιμη μεταχείριση. Κρατώ όμως και τη δική του ζεστασιά, ήταν ένας καταπληκτικός άνθρωπος. Από τον Mick Jagger κρατώ το δέος που ένιωσα όταν τον πρωτοείδα από κοντά, αγαπούσα τους Stones από πολύ μικρός, για την ακρίβεια μόνο αυτούς αγαπούσα. Ξαφνικά λοιπόν βρέθηκα να του σφίγγω το χέρι και λίγο πιο μετά τον είχα μέσα στον φακό μου και τραγουδούσε μπροστά μου το «Start me up».

Φανταστείτε (πάλι) τύχη! Κρατώ επίσης την απλότητά του αλλά και το γέλιο και τις ατάκες που μοίραζε απλόχερα στα καμαρίνια και στις συνεντεύξεις Τύπου. Μακάρι να μπορούσαν να δουν αυτήν την εικόνα οι πρωταγωνιστές του ελληνικού star system (αν αυτό έχει ποτέ υπάρξει) και έτσι να καταλάβαιναν ίσως και το πραγματικό τους μέγεθος.

Για χρόνια στον «Ταχυδρόμο» και στον ΔΟΛ τι κάνει μια φωτογραφία να σπάει τον χρόνο και την επικαιρότητα του τρέχοντος ρεπορτάζ;

Πιστεύω πως πολύ εύκολα ξεχνάς αυτό που βλέπεις αλλά ποτέ δεν ξεχνάς αυτό που νιώθεις. Και για εμένα ακριβώς εκεί είναι το κλειδί της δουλειάς μας. Μία φωτογραφία μπορεί να γίνει διαχρονική μόνον εάν μας προκαλέσει πάρα πολύ δυνατά συναισθήματα.