Ομερτά και επιλεκτική ευαισθησία

Λίγες μέρες πριν, για την ακρίβεια τη νύχτα της 16ης Νοεμβρίου, άγνωστοι έριξαν «γκαζάκια» στην επιχείρηση του διαιτητή Ανδρέα Γκάμαρη που εδρεύει στο Περιστέρι. Από την έκρηξη προκλήθηκαν φθορές σε εμπορεύματα, διαλύθηκε η βιτρίνα του καταστήματος και προκλήθηκε φωτιά μικρής έκτασης: χρειάστηκε η έγκαιρη παρέμβαση της Πυροσβεστικής. Η Αστυνομία βρήκε στο σημείο υπολείμματα από γκαζάκια και μαύρης κροτίδας. Ο διαιτητής αποκάλυψε ότι από τη φωτιά που ξέσπασε κινδύνευσε και αυτός και η οικογένειά του. Το σπίτι του 40χρονου Γκάμαρη είναι στον δεύτερο όροφο, ακριβώς πάνω από την επιχείρησή του. Αυτός και η οικογένειά του εγκλωβίστηκαν και δεν μπορούσαν να απομακρυνθούν από τον χώρο. Υποχρεώθηκαν να ανεβούν στην ταράτσα μέχρι τη στιγμή που έφτασε η Πυροσβεστική. Ο διαιτητής ανέφερε στους αστυνομικούς πως δεν μπορεί να εξηγήσει τους λόγους της επίθεσης αφού, όπως είπε, δεν είχε με κανέναν προηγούμενα ούτε είχε δεχτεί απειλές. Τα σχετικά ρεπορτάζ ανέφεραν την επόμενη μέρα πως διατάχτηκε έρευνα και προανάκριση για το περιστατικό. Την υπόθεση ανέλαβε η Ασφάλεια Δυτικής Αττικής σε συνεργασία με το Τμήμα Δίωξης Εκβιαστών. Ομολογώ πως δεν έγραψα τίποτα όταν συνέβησαν όλα αυτά τα τραγικά πράγματα περιμένοντας τα αποτελέσματα της εν λόγω έρευνας: κατά πως λέγεται από τους ειδικούς η διαλεύκανση αυτών των ιστοριών γίνεται τις πρώτες πέντε μέρες. Υποθέτω πως αφού διαλεύκανση δεν υπήρξε δεν θα υπάρξει και ποτέ.

Συνέντευξη

Κατά σύμπτωση, λίγες μέρες αργότερα, έδωσε μια διαδικτυακή συνέντευξη στους διαχειριστές του καναλιού στο Youtube «Betarades» ένας άλλος διαιτητής που είχε πέσει θύμα επιθέσεων το 2018: ο διαιτητής Γιώργος Κομίνης που εκείνη τη χρονιά διακόπτοντας λίγο πριν απ’ το φινάλε του το ματς ΠΑΟΚ – ΑΕΚ (0-0) στην Τούμπα, μετά την αξέχαστη εισβολή του Ιβάν Σαββίδη και της προσωπικής του φρουράς είχε κρίνει το πρωτάθλημα. Ο Κομίνης είπε πολλά για το ματς – τα έχει πει και σε μια εξίσου ενδιαφέρουσα συνέντευξή του και στα «ΝΕΑ» πέρυσι. Αυτή τη φορά ήταν πιο αναλυτικός σε ό,τι έχει να κάνει με όσα έζησε μετά το παιχνίδι. «Φοβήθηκα για την οικογένειά μου και τη σωματική μου ακεραιότητα. Εχουμε δει να συμβαίνουν ένα σωρό πράγματα στο ποδόσφαιρο. Σφαίρες στα πόδια, επιθέσεις κ.λπ.» είπε και συνέχισε καταθέτοντας τις μνήμες του. «Είχα συνειδητοποιήσει ήδη στο γήπεδο τι θα συμβεί. Ημουν σε τέτοια ψυχολογική πίεση. Ο άλλος σου λέει “τι θα κάνουμε στη γυναίκα σου” και άλλα τέτοια και στα λέει ανενόχλητος. Μετά απ’ αυτό το ματς είχα πάει στην Ασφάλεια, είχα την Αστυνομία (σ.σ. εννοεί ότι είχε φρουρά αστυνομική). Είχα πει στον διοικητή της Αστυνομίας ότι είχα δει να ακολουθούν άνθρωποι τη γυναίκα μου που ήταν 8 μηνών έγκυος τρέχοντας πίσω της στο σουπερμάρκετ. Ο διοικητής έδωσε εντολή να υπάρχει 24 ώρες αστυνομία και μου είχε ζητήσει να τους ενημερώνω για τα πάντα. Είχα δώσει πινακίδες αυτοκινήτων που μας παρακολουθούσαν, είχα κάνει περιγραφή ανθρώπων που με ακολουθούσαν. Εγιναν και προσαγωγές. Ζούσα με το καθεστώς του φόβου. Η γυναίκα μου είχε πει “γιατί να ζούμε αυτά και γιατί να ζούμε έτσι;”». Ο Κομίνης κατήγγειλε επίσης ότι για μήνες δεχόταν απειλές στο κινητό του. Και για αυτό τον λόγο άλλωστε σταμάτησε. Ο Γκάμαρης νομίζω θα συνεχίσει. Τι τους ενώνει; Πέρα από το ότι είναι διαιτητές τους ενώνει πως δεν θα βρεθεί κανείς από αυτούς που τους τρομοκράτησαν.

Ανενόχλητοι

Σκεφτόμουν τι θα είχε συμβεί αν άγνωστοι πετούσαν γκαζάκια σε έναν έλληνα επιχειρηματία, σε ένα βουλευτή του ελληνικού Κοινοβουλίου, σε έναν αξιωματικό του ελληνικού στρατού, σε έναν προβεβλημένο καλλιτέχνη κ.λπ. Το βέβαιο είναι πως θα είχε ξεσηκωθεί το σύμπαν! Η αντιπολίτευση θα έκανε του κόσμου τις ερωτήσεις στη Βουλή, οι υπουργοί θα έμπαιναν στη σειρά για να μας πείσουν πως δεν υπάρχει πρόβλημα ασφάλειας, οι αστυνομικοί διευθυντές θα πιέζονταν για να βρουν όσους έκαναν το χτύπημα, οι εφημερίδες θα πρόβαλαν τα γεγονότα με πρωτοσέλιδα. Αλλά ο Γκάμαρης έχει την ατυχία να μην είναι τίποτα από όλα αυτά: δεν είναι καν πολίτης δεύτερης κατηγορίας ώστε να ελπίζει ότι έστω κατά λάθος η σχετική έρευνα της Ασφάλειας θα φέρει αποτελέσματα. Είναι απλά διαιτητής ποδοσφαίρου και το ποδόσφαιρο από τους κυβερνώντες τη χώρα, αλλά και από τους λοιπούς εκπροσώπους μας στο ελληνικό Κοινοβούλιο, αντιμετωπίζεται ως κάτι παρακατιανό – ένα είδος βούρκου από τον οποίο πρέπει να μένεις μακριά μην τυχόν και σε πάρουν τα λασπόνερα! Για αυτό άλλωστε και με το ποιοι απειλούσαν τον Κομίνη για μήνες δεν ασχολήθηκε κανείς: του δώσανε μια προσωπική φρουρά και βγήκαν από την υποχρέωση. Και έλπιζαν να κάνει γρήγορα κάτι ένας άλλος διαιτητής για να ξεχαστεί ο Κομίνης. Τον οποίο απειλούσαν και τώρα στον υπέροχο κόσμο των social media για την συνέντευξη. Πολλοί κι εντελώς ανενόχλητοι. Οπως απειλούσαν και τους καλούς επαγγελματίες που πήραν τη συνέντευξη.

Υπάρχει

Στον υπέροχο χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου κυριαρχεί χρόνια τώρα όχι μόνο ομερτά, αλλά και ένα είδος επιλεκτικής ευαισθησίας. Δεν έχει σημασία τι συμβαίνει, αλλά μετρά ποιος μπορεί να είναι ο ύποπτος – ο ηθικός αυτουργός πίσω από το όποιο περιστατικό. Κινητοποιήσεις και έρευνες υπάρχουν όταν μπορούν οι κυβερνώντες να τις πουλήσουν ως δήθεν σκληρές παρεμβάσεις – αν αυτές βοηθάνε ώστε να πιστέψει ο κόσμος πως οι κυβερνώντες τα βάζουν με τους πραγματικά δυνατούς, γιατί «δεν έχουν εξαρτήσεις», «δεν καταλαβαίνουν τίποτα» κ.λπ. Το ίδιο ακριβώς κριτήριο παρέμβασης έχει και η συρρικνωμένη αντιπολίτευσή μας: παρεμβαίνει ρωτώντας, άστοχα και δειλά τις πιο πολλές φορές, μόνο αν θέλει να καταδείξει τη διαπλοκή της κυβέρνησης με τον επιχειρηματικό κόσμο, τους μιντιάρχες κ.λπ. Αν για τα γκαζάκια στους διαιτητές δεν υπάρχουν υποψίες που να βοηθάνε να φιλοτεχνηθεί μια αφήγηση ηρωικής σύγκρουσης δεν ασχολείται κανένας. Και να τον καίγανε ζωντανό τον Γκάμαρη και την οικογένειά του, το περιστατικό θα ήταν απλά ένα γεγονός στο αστυνομικό δελτίο και τίποτα παραπάνω. Αν τον είχε στραβοκοιτάξει κάποιος στο Καραϊσκάκη π.χ. θα είχε γίνει χαμός. Η αντιμετώπιση του ποδοσφαίρου γίνεται πια με όρους καρτούν: αν δεν υπάρχει περιθώριο για να χτιστούν ιστορίες όπου υπουργοί και πρωθυπουργοί παίζουν τον ρόλο του σούπερ ήρωα που τα βάζει με συγκεκριμένους κακούς δεν τρέχει τίποτα. Μπορεί άνετα κάποιος να κάψει ένα διαιτητή ή να κυνηγάει την έγκυο γυναίκα του στο σουπερμάρκετ. Ο υπουργός Αθλητισμού θα κόβει κορδέλες και δεν θα ασχοληθεί. Υπουργός Προστασίας του Πολίτη δεν ξέρω καν αν υπάρχει…