Μήπως να κρατάμε μικρό καλάθι;

Οι παίκτες που ανεβάζουν τη χρηματιστηριακή τους αξία μέσω των εμφανίσεών τους στην Ελλάδα κεντρίζουν και πιο εύκολα πια το ενδιαφέρον ομάδων του εξωτερικού. Σε μια μεταγραφική αγορά που δεν έχει σύνορα και σε μια εποχή που η κάθε ομάδα μαθαίνει μέχρι και πότε… τρώει ένας ποδοσφαιριστής, είναι εύκολο και να ξεχωρίσει αυτόν που θέλει. Να τον κρίνει, να τον κοστολογήσει, να τον ζυγίσει και μετά να κάνει την πρότασή της.

Τις τελευταίες μέρες ένας τέτοιος ποδοσφαιριστής, που προσελκύει το έντονο ενδιαφέρον ξένων συλλόγων, είναι ο Φώτης Ιωαννίδης. Το περασμένο καλοκαίρι ήταν ο Λιβάι Γκαρσία. Και οι δύο είδαν τις εμφανίσεις τους με Παναθηναϊκό και ΑΕΚ αντίστοιχα να κεντρίζουν το ενδιαφέρον ξένων συλλόγων. Οχι μεγαθηρίων, αλλά ομάδων μεγάλων πρωταθλημάτων. Οπως η Αϊντραχτ και η Λανς.

Και κάπου εδώ αρχίζει ο… παραλογισμός. Δικαίωμα της κάθε ομάδας είναι να κοστολογεί όσο θέλει τον κάθε παίκτη. Και να βάζει εκείνη τα όρια και τις τιμές εκκίνησης. Το «δεν πωλείται» είναι δύσκολο να ειπωθεί, γιατί όλοι έχουν την τιμή τους. Αλλά ποια είναι αυτή η τιμή;

Ακούσαμε πως η Λανς έδινε 20 εκατομμύρια ευρώ για να αγοράσει τον Λιβάι, αλλά η ΑΕΚ ούτε το συζητούσε όπως έλεγαν τα ρεπορτάζ. Ρεπορτάζ που τώρα λένε πως τα οκτώ εκατομμύρια ευρώ της Αϊντραχτ δεν είναι ικανά ούτε για να προσεγγίσουν τον Φώτη Ιωαννίδη. Μακάρι οι ομάδες να πουλήσουν πράγματι σε υψηλότερες τιμές απ’ αυτές. Αλλά πόσο αλήθεια περιμένουμε να πουληθεί ο Λιβάι; 40 εκατομμύρια ευρώ; Πόσο ο Ιωαννιδης; 20 εκατομμύρια ευρώ;

Καμία σοβαρή ομάδα του εξωτερικού που θα προσφέρει 8, 10, 20 εκατομμύρια και θα ακούσει… γελάκια δεν πρόκειται να ασχοληθεί ξανά. Οχι με τον εκάστοτε ποδοσφαιριστή αλλά και με την κάθε ελληνική ομάδα που απαιτεί κάτι το οποίο είναι εκτός «νόμων» της αγοράς. Το να μην μπαίνεις καν σε διαπραγμάτευση δεν σε κάνει καλύτερο συνομιλητή, αλλά θα σου γυρίσει μπούμερανγκ. Ισως θα έπρεπε οι ελληνικές ομάδες να κρατούν κάπως χαμηλότερο καλάθι όταν πρόκειται για τόσο μεγάλα ποσά. Και να είναι προσγειωμένες.