«Πληθαίνουν οι μάχες που πρέπει να δώσουμε»

Η «Δωδέκατη νύχτα» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, επτά δεκαετίες μετά την πρώτη της παρουσίαση από τον Κάρολο Κουν, ζωντανεύει ξανά στο ιστορικό Υπόγειο του θεάτρου. Ο Γιάννης Κακλέας επιστρέφει για πρώτη φορά στον χώρο όπου σπούδασε και ξεκίνησε την καριέρα του στο θέατρο, για να σκηνοθετήσει μια φαντασμαγορική εκδοχή του αριστουργήματος του Σαίξπηρ. Μέσα σε αυτή τη φανταστική Ιλλυρία κυριαρχούν ο ανεκπλήρωτος έρωτας και η βαθιά επιθυμία των ηρώων να ζήσουν μια ζωή χωρίς όρια.

«Ο Γιάννης ανέγνωσε τη “Δωδεκάτη νύχτα” ως μια νύχτα, άγρια, βαθιά ερωτική όπου χάνεται ο έλεγχος. Είναι σαν αυτή να είναι η νύχτα της χρονιάς όπου δίνεται το ελεύθερο όλοι να ερωτευτούν με την πρώτη ματιά. Σαν να ανεβάζεις την ένταση του έρωτα, σαν να το πηγαίνεις στο τέρμα και να βαράει κόκκινο, φέρνοντάς τον μαζί με πολύ ποτό, χορό, πάρτι, πολύ τραγούδι και μουσική» αναφέρει στο «ΝΣυν» ο Κωνσταντίνος Μπιμπής.

Ο ίδιος στην παράσταση υποδύεται τον Δούκα Ορσίνο, «ένα συνεχώς ημιμεθυσμένο, βυθισμένο στην ερωτική απογοήτευση και θλίψη, θυμωμένο αρσενικό», ο οποίος εκφράζει τα συναισθήματά του παίζοντας πιάνο και τραγουδώντας, στοιχεία που άντλησε ο σκηνοθέτης από τον ηθοποιό στις πρόβες και τα προσάρμοσε στον ρόλο του. «Δημιουργήσαμε έναν αρκετά extravagant χαρακτήρα, που μου ταιριάζει πολύ σαν χαρακτήρας. Εχω κι εγώ σαν άνθρωπος μια υπερβολή όταν ερωτεύομαι ή όταν χωρίζω ή όταν απογοητεύομαι. Οπότε ακουμπάει πολύ υπαρκτές δικές μου ποιότητες» παραδέχεται ο πρωταγωνιστής, ο οποίος ωστόσο εντοπίζει μια μεταβολή στον τρόπο έκφρασης του έρωτα τα τελευταία χρόνια. «Παρατηρώ μια οικονομία, μια φειδώ στα συναισθήματα τα τελευταία χρόνια. Νομίζω ότι οφείλεται και στη βία που δεχόμαστε. Την κοινωνική βία εννοώ, την πολιτική, την οικονομική. Υπάρχουν κατακερματισμένες καρδιές τριγύρω από τον τρόπο με τον οποίο δεχόμαστε επίθεση καθημερινά σαν λαός παγκοσμίως. Εχει αλλάξει ο τρόπος που φλερτάρουμε. Το ειλικρινές και βαθύ συναίσθημα του έρωτα, δεν ξέρω αν έχει τη δυνατότητα να το μεταβάλει οποιοδήποτε κοινωνικό σύστημα. Είναι πρωτόγονο».

Αυτή την ιδιαίτερη νύχτα που πέφτει στη σκηνή του Υπογείου, το πάθος, η εναλλαγή φύλων, η τρέλα, η παρενδυσία και η ερωτική παρεξήγηση συγκρούονται με τον πουριτανισμό και την αυστηρή ηθική δομή μιας κοινωνίας μη ερωτικής, δίνοντας τελικά ένα ερωτικό παιχνίδι ρόλων στο κοινό. «Ευτυχώς αυτά τα στοιχεία βρίσκονται νομίζω στην καθημερινότητά μας όλο και περισσότερο. Ειδικά από τη δική μου γενιά και κάτω, αλλά σιγά σιγά και οι μεγαλύτερες γενιές τείνουν να αντιληφθούν ότι ο έρωτας δεν έχει φύλο. Η σεξουαλικότητα δεν έχει φύλο. Ο πόθος, η επιθυμία του άλλου ατόμου, δεν έχει φύλο και αυτό φαίνεται πάρα πολύ στην παράσταση. Είναι καθαρό και στο σαιξπηρικό κείμενο» σημειώνει ο Κωνσταντίνος Μπιμπής.

Κόντρα στον πουριτανισμό

«Δυστυχώς στην κοινωνία μας ο φασισμός και ο συντηρητισμός πάνε παρέα νομίζω. Η ιστορία μάς το δείχνει αυτό και τα τελευταία χρόνια βλέπουμε μια ανησυχητική άνοδο και παγκόσμια, αλλά πόσο μάλλον και στην Ευρώπη που καμώνεται ότι είναι το λίκνο της δημοκρατίας και των μεγάλων ιδεών παγκοσμίως. Δυστυχώς βλέπουμε να έχει πάρει μια μεγάλη κατηφόρα σε σχέση με αυτό. Ο πουριτανισμός φυσικά είναι κομμάτι αυτής της κατηφόρας και δυστυχώς πληθαίνουν οι μάχες τις οποίες πρέπει να δώσουμε. Γι’ αυτό και πολύς κόσμος είναι ζαλισμένος, γιατί κι αυτή είναι μια μάχη. Το ήθος δεν είναι χωράφι της θρησκείας, δεν είναι χωράφι καν της φιλοσοφίας. Το ήθος είναι κάτι το οποίο δημιουργείται δυναμικά μέσα από την εξέλιξη του ανθρώπου και της κοινωνίας. Οπότε νομίζω ότι είναι μια μάχη που πρέπει να δοθεί» επισημαίνει ο ηθοποιός.

Για πολλούς, η «Δωδέκατη νύχτα» είναι ένα από τα πιο απολαυστικά και τολμηρά έργα του Σαίξπηρ. Για τον Κωνσταντίνο Μπιμπή, είναι τη φετινή σεζόν η αφορμή για να ασχοληθεί με έναν ποιητή που τον γοητεύει. «Εχω μεγάλη αγάπη εγώ σε αυτόν τον συγγραφέα. Τον θεωρώ σπουδαίο. Πέρα από τα περίπλοκα ποιητικά σχήματά του, τα οποία με μαγεύουν, γιατί έχω και μια ιδιαίτερη αδυναμία στην ποίηση, δημιουργεί κόσμους εμπνεόμενος από τον δικό μας. Δημιουργεί κόσμους άλλοτε προς μίμησιν και άλλοτε προς αποφυγήν. Αυτό είναι ένα εξαιρετικά πολύτιμο υλικό σκέψης το οποίο σε φέρνει αντιμέτωπο με την πραγματική ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης. Είναι πολύ βαθύς συγγραφέας. Ο Σαίξπηρ σε κάνει να αισθάνεσαι τυχερός που κάνεις αυτή δουλειά. Εμείς οι ηθοποιοί και σκηνοθέτες και όλοι οι άνθρωποι που ασχολούνται με το θέατρο, νομίζω ότι είναι τυχεροί όταν δουλεύουν δύο μήνες πάνω σε ένα σαιξπηρικό κείμενο που προτείνει έναν κόσμο, σε οδηγεί στο να διαβάζεις πράγματα, να μελετάς. Αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα νομίζω σημεία της δουλειάς μας» καταλήγει ο πρωταγωνιστής.