Επρεπε η Γαλλία να «φρενάρει» ή όχι;

Το (πρόσφατο) 14-0 της Γαλλίας απέναντι στο αναιμικό Γιβραλτάρ και μάλιστα σε επίσημο ματς έκανε αίσθηση. Οι απόψεις για το τι είναι… πολιτικά ορθό στο ποδόσφαιρο σε ανάλογες περιπτώσεις έδωσαν και πήραν. Η «Ομάδα» απευθύνθηκε σε δύο σημαντικούς επιθετικούς του παρελθόντος, τον σπουδαίο Νίκο Αναστόπουλο και τον εξαιρετικό Κώστα Ορφανό και τους ζήτησε να «μονομαχήσουν», να καταθέσουν τη δική τους άποψη.

Υπάρχει και ο σεβασμός

Οταν είσαι μια ομάδα με δύναμη, κλάση, πανίσχυρη και με επιτυχίες στο διεθνές στερέωμα, πώς μπορείς να κάνεις κάτι τέτοιο; Πώς γίνεται να βάζεις 14 γκολ απέναντι στο Γιβραλτάρ; Για να πούμε την αλήθεια, Γιβραλτάρ στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχει. Ανύπαρκτη ομάδα και μόνο το στενό του Γιβραλτάρ γνωρίζουμε!

Θέλετε να δούμε τι συμβαίνει στο μπάσκετ; Μια ομάδα προηγείται με 10 πόντους στα τελευταία δευτερόλεπτα, συνήθως δεν κάνει επίθεση. Το αποφεύγει. Πού να φτάσει, δηλαδή, η διαφορά; Να πάμε στους 12 πόντους υπέρ της; Δεν έχει νόημα.

Είχαμε ένα ματς ανάμεσα σε δύο ομάδες που έμοιαζαν να έρχονται από διαφορετικούς ποδοσφαιρικά κόσμους. Το Γιβραλτάρ, ξαναλέω, χαμηλής ποιοτικά στάθμης. Σύμφωνοι, σημείωσε 14 γκολ και τι κέρδισε η Γαλλία; Δεν σεβάστηκε τον αντίπαλο. Υπήρχε περίπτωση στο μέλλον όταν νικάς με τέτοιο σκορ να ισοβαθμήσεις με τον αντίπαλο ή να έχεις αβαντάζ γκολ; Ποτέ δεν γίνεται αυτό.

Να είμαι ξεκάθαρος, δεν θα πει ο προπονητής το παραμικρό, υπάρχουν και άλλοι τρόποι ώστε να σταλεί το μήνυμα. Να γίνουν αλλαγές, να αντικατασταθούν πέντε επιθετικοί με ποδοσφαιριστές με ορισμένους που θα είναι περισσότερο αμυντικογενείς. Είσαι η Γαλλία. Δεν νομίζω πως την τιμά αυτό που έκανε.

Εχει νόημα να σημειώνεις έξι ή και επτά γκολ, όταν αυτό το κάνεις απέναντι σε αντίπαλο δυνατό, όταν μπορείς να τον νικήσεις με τέτοια διαφορά και θα τον βρεις ξανά μπροστά σου. Τότε η επιτυχία σου έχει μεγάλη σημασία και τότε πρέπει να συζητείται με απόλυτα θετικό τρόπο.

Ναι μεν, αλλά πώς να το κάνεις;

Είναι κάτι που αναμφίβολα σκέφθηκαν πολλοί μετά το 14-0 της Γαλλίας επί του Γιβραλτάρ. Να ρεζιλεύεις ή όχι έναν αντίπαλο; Θα ήθελα να πάω κοντά 50 χρόνια πίσω, προτού πω την άποψή μου.

Ηταν η περίοδος που εμείς στον ΠΑΟΚ δημιουργούσαμε εκείνη την υπερομάδα με τους σπουδαίους ποδοσφαιριστές. Και όταν σταματούσαμε, βλέπαμε τον αείμνηστο πρόεδρο Παντελάκη να μας λέει «κοιτάτε τι κάνει ο Παναθηναϊκός, σημειώνει ακόμη και πέντε γκολ και δεν σταματά. Εσείς γιατί δεν κάνετε το ίδιο»;  Αυτό βέβαια βοηθά στο να δημιουργηθεί η καλύτερη δυνατή ψυχολογία, να έχει ηθικό η ομάδα και να νιώθεις πως μπορείς να νικήσεις ή και να διαλύσεις τον οποιονδήποτε αντίπαλο. Εμάς, λοιπόν, αυτό μας βοήθησε και είχαμε στο μυαλό μας να προσφέρουμε θέαμα, να βάζουμε γκολ πολλά, να μην έχουμε στον νου τις νίκες με ένα ή και μισό μηδέν. Θέλαμε τις λεγόμενες «καθαρές νίκες».

Επιστρέφοντας στο θέμα, δεν χρειάζεται να πω ότι η Γαλλία έχει με το Γιβραλτάρ πολύ μεγάλη αγωνιστική διαφορά. Κατακτήσεις τροπαίων, ευρωπαϊκών ή παγκοσμίων, σπουδαίες επιτυχίες στο ενεργητικό της. Ισως δεν έπρεπε να συμβεί αυτό και μάλιστα όταν ο αντίπαλος έμεινε και με παίκτη λιγότερο. Δηλαδή, να τον ρεζιλέψει. Από την άλλη, βέβαια, πώς να πεις στους ποδοσφαιριστές να σταματήσουν;

Δεν μπορεί στο σύγχρονο ποδόσφαιρο να το κάνει ούτε ο προπονητής αλλά ούτε και διοικητικά να συμβεί κάτι τέτοιο. Περισσότερο είναι θέμα των ίδιων των ποδοσφαιριστών στον αγωνιστικό χώρο. Σε τέτοιες περιπτώσεις μπορεί να πουν «έως εδώ».

Ας έχουμε, όμως, κατά νου και το εξής και πρέπει να επισημανθεί: υπάρχει πλέον και το στοίχημα στη μέση. Κάποιοι μπορεί να είχαν στοιχηματίσει στο +10 γκολ στο συγκεκριμένο παιχνίδι. Πώς μπορείς να φρενάρεις, και αυτόν τον κόσμο να τον αποκλείσεις από το να διεκδικήσει το στοίχημά του. Ξαναλέω πως όλα είναι θέμα παικτών σε ένα ποδόσφαιρο που πλέον δεν έχει συναίσθημα. Αυτοί αν είναι μπορούν να βάλουν ένα «στοπ» σε ανάλογες στιγμές.