Απορίες και μηδαμινές απαντήσεις

Εχει το ενδιαφέρον το τι κάνουν ή καλύτερα τι δεν κάνουν οι αρμόδιοι. Και όταν έχουμε εδώ και κάμποσες ημέρες αρκετά περιστατικά που «καίνε» και δημιουργούν ζητήματα και συζητήσεις, καλό είναι να τα αναδεικνύουμε.

Μόλις την περασμένη εβδομάδα, ο Πογέτ «έβγαλε στη σέντρα» την ΕΠΟ πως έχει απλήρωτο τον άμεσο συνεργάτη του. Με την Ομοσπονδία να απαντά πως ο Ταρίκο, ο βοηθός του Πογέτ δηλαδή, δεν βγάζει ελληνικό ΑΦΜ. Δεκτή η διευκρίνιση, ωστόσο έφερε νέες απορίες. Πώς προσλήφθηκε ο  εν λόγω προπονητής; Τι συμφωνήθηκε και πώς θα λάμβανε τα χρήματά του; Αν είναι μόνο τους τελευταίους οκτώ μήνες απλήρωτος πώς και με ποιον τρόπο πληρωνόταν το προηγούμενο διάστημα που εργαζόταν στην Ομοσπονδία; Μήπως εδώ έχουμε ζήτημα που ξεφεύγει από το αθλητικό κομμάτι και αγγίζει και άλλα οικονομικά μονοπάτια;

Επίσης, όταν έκαψαν με εμπρηστικό μηχανισμό το μαγαζί του διαιτητή Γκάμαρη, έγινε ντόρος που διήρκησε ελάχιστες ώρες. Υπήρξε κάποια έρευνα; Και αν ναι, έφερε αυτή το οποιοδήποτε αποτέλεσμα; Δεν μπορεί να το λησμονούν οι αρμόδιοι και επίσης δεν μάθαμε αν μίλησε με την ΚΕΔ ή αν του είπε το παραμικρό ο αρχιδιαιτητής, ο κ. Φρόιντφελντ. Με την προϋπόθεση, βέβαια, πως ο συγκεκριμένος έχει πιάσει δουλειά και ασχολείται με τα εδώ «κακώς κείμενα»…

Οσον αφορά στις καταγγελίες του Γιώργου Κομίνη, του ρέφερι που ξαφνικά σταμάτησε την καριέρα του και απειλήθηκε, όπως είπε, η σύζυγός του, τι να πεις. Από τη μία τον απειλούσαν και από την άλλη προσπαθούσε να κάνει τη δουλειά του. Είναι αυτές συνθήκες; Μπορούσε να ενεργήσει με τρόπο ικανοποιητικό και τι έκαναν οι επικεφαλής της διαιτησίας; Ισως όλα αυτά να ξεπερνούν την ΕΠΟ, αν και συνήθως από κάπου πρέπει να πιάσεις το νήμα. Για παράδειγμα, όταν βλέπεις παντελή αδυναμία να διοργανωθεί ένα φιλικό με τη Νέα Ζηλανδία, δηλαδή ένα όχι μεγαθήριο, τότε σηκώνεις τα χέρια ψηλά για το πλάνο που έχουν ορισμένοι. Και μπροστά μας έχουμε εκλογές στην Ομοσπονδία, ενώ θρυλείται πως οι συμμαχίες θα κάνουν ξανά την εμφάνισή τους και δεν αποκλείεται να υπάρξει ξανά ένα αποτέλεσμα πολύ καλά μαγειρεμένο.

Στην άλλη πλευρά, υπάρχει η κυβέρνηση. Δεν μπορεί, κάτι θα έχουν ακούσει όσοι κρατούν τις τύχες του αθλητισμού στα χέρια τους. ‘Η έτσι νομίζουν πως συμβαίνει. Για να γίνει δε ξεκάθαρο αυτό, ο ρόλος τους δεν είναι μόνο να διαφημίζουν πόσα χρήματα δίνουν σε κάθε ομοσπονδία ή σε αθλητές, ούτε να λύνουν (κατόπιν εορτής βέβαια) τα προβλήματα με τα φώτα στα διάφορα προπονητήρια των πρωταθλητών του στίβου. Μείζον είναι να ελέγχουν τι συμβαίνει και στη βιτρίνα του αθλητισμού, που αναμφίβολα είναι το ποδόσφαιρο. Ξεκάθαρα σφυρίζουν αδιάφορα. Το λες και αδυναμία. ‘Η απόφαση να πάρουν αποστάσεις από την πρώτη γραμμή της δράσης. Αλλά μήπως αυτό λέγεται και επιλογή… ήττας;