Τι είναι τελικά ο σεβασμός;

Πριν αναλύσουμε το αν έκανε καλά ή όχι η Γαλλία με το να μην πάρει το πόδι από το γκάζι στο παιχνίδι με το Γιβραλτάρ, ας δούμε κάτι άλλο: οι Γάλλοι έπαιξαν στη Νίκαια και συγκεκριμένα στο γήπεδο της Νις. Χωρητικότητας 36.000 θεατών. Ο κόσμος δεν έχει συχνά τη δυνατότητα να βλέπει τα μεγάλα αστέρια της χώρας, αφού συνήθως επιλέγεται ως έδρα το Παρίσι. Εσπευσε να εξαντλήσει τα εισιτήρια. Από άκρη σε άκρη.

Σε ένα ματς με το Γιβραλτάρ, που γνώριζαν όσοι πήγαν εκ των προτέρων τον νικητή, γνώριζαν ότι η Γαλλία δεν θα έχει πρόβλημα να βάλει πολλά γκολ. Με λίγα λόγια, ίσως να ήταν έως και βαρετό για εκείνους το βράδυ. Αλλά πήγαν και γέμισαν το γήπεδο, όπως πιθανότατα θα γέμισαν και το γήπεδο του Παρισιού. Είδαν 14 γκολ. Κι αν είχε 4-5 λεπτά ακόμα; Μπορεί να έβλεπαν και 15 και 16 γκολ, αφού οι παίκτες της χώρας τους ουδεμία διάθεση για… φρένο δεν έδειξαν. Αρχισαν να σκοράρουν στο 1′ και σταμάτησαν στο 92′.

Και γι’ αυτό πήγε ο κόσμος. Για να δει θέαμα, πολλά γκολ, για να ξεσκάσει. Οι παίκτες του Ντεσάν, λοιπόν, έδειξαν σεβασμό προς τον κόσμο τους. Και κάπου εδώ τελειώνει η κουβέντα για το ευ αγωνίζεσθαι των Γάλλων. Και για τον σεβασμό απέναντι στους άμοιρους παίκτες του Γιβραλτάρ. Είναι έτσι κι αλλιώς μια κουβέντα που δεν σταματά ποτέ και αφορά τον σεβασμό. Είναι σεβασμός να τους λυπηθείς; Ή να βάλεις όσα γκολ μπορείς;

Θα ήταν προτιμότερο οι Γάλλοι να άλλαζαν… πασούλες σε όλο το δεύτερο ημίχρονο και επί της ουσίας να έκαναν το κοινό τους είτε να δυσανασχετήσει είτε ακόμα και να αποχωρήσει από το γήπεδο; Μάλλον όχι. Ο κόσμος πληρώνει για να δει ομάδες να μάχονται μέχρι το τέλος. Ισως το ξέσπασμα του Ζιρού στο 14-0 να ήταν μια εικόνα έλλειψης σεβασμού. Αλλά τίποτα περισσότερο από αυτό…