Ενας ντετέκτιβ στην Αθήνα του Μεταξά

Και εγένετο ντετέκτιβ. Συγκεκριμένα ο Νίκος Αγραφιώτης, τον οποίο η φαντασία του Πάνου Αμυρά τοποθετεί στην κοσμική Αθήνα του 1939, ενώ ο ναζισμός προελαύνει στην Ευρώπη και σύντομα θα χτυπήσει την Ελλάδα. Στο νέο μυθιστόρημά του «Η λέσχη του κακού» (εκδ. Διόπτρα) ο συγγραφέας «επιστρέφει» χρονικά στην πρώτη αποστολή του Αγραφιώτη, τον οποίο έχουμε ήδη γνωρίσει από τα βιβλία «Ο λιμός», «Τα λύτρα» και «Το φιλί του Δεκέμβρη» (από τον ίδιο εκδοτικό οίκο).

Ο Αμυράς ανασυνθέτει την εποχή του πολέμου, όπου τοποθετεί τον ήρωά του, φυσικά με το απαραίτητο κλείσιμο του ματιού στο σήμερα – να τι γράφει ήδη στην αρχή του βιβλίου: «Ο ήλιος μόλις είχε ανατείλει, αλλά ο καύσωνας σάρωνε την ερημική ακτή του Φαλήρου. Η πρόβλεψη της Μετεωρολογικής Υπηρεσίας για ασυνήθιστα υψηλές θερμοκρασίες αποδείχθηκε ακριβής για πρώτη φορά, ύστερα από ένα σερί αποτυχημένων εκτιμήσεων». Αλλού η ιστορική εποχή περνάει στις σελίδες μέσα από ευφάνταστες σκηνές: «”Εκτακτο παράρτημα, ραγδαίες εξελίξεις! Υπογράφεται σύμφωνο μη επιθέσεως μεταξύ Γερμανίας και Σοβιετικής Ενώσεως, αύριο ο Ρίμπεντροπ μεταβαίνει στη Μόσχα! Εκτακτο παράρτημα”, ο εφημεριδοπώλης ξελαρυγγιαζόταν έξω από το κτίριο της Τροχαίας, βαστούσε υπό μάλης ένα δεμάτι από φυλλάδες».

Οσον αφορά την ίδια την πλοκή, ο Αγραφιώτης καλείται εδώ να εξιχνιάσει τη στυγερή δολοφονία ενός πρωταθλητή πυγμαχίας. Μπλέκει έτσι με τη σκοτεινή πλευρά της Αθήνας και περιηγείται στα μεγάλα σαλόνια προκειμένου να εξιχνιάσει το έγκλημα.

Σύντομα, όμως, διαπιστώνει ότι ο κύκλος του αίματος μόλις έχει ξεκινήσει. Στην έρευνά του σε κακόφημα στέκια και πολυτελείς επαύλεις θα συναντήσει τζογαδόρους, μυστηριώδεις γυναίκες, πράκτορες και ανθρώπους του χρήματος σε μια Ελλάδα που ψάχνει κατεύθυνση μπροστά στην απειλή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. «Τώρα, που του ανέθεσαν μία υπόθεση, με τόσους διπρόσωπους πρωταγωνιστές και σκοτεινά συμφέροντα, αισθανόταν όπως οι κομπάρσοι στις φτηνές φαρσοκωμωδίες των καλοκαιρινών επιθεωρήσεων. Επεφτε για να γελούν οι άλλοι…».

Κατάσκοποι

Στην πινακοθήκη των προσώπων το συναισθηματικό βάθος δίνει η τραγουδίστρια της τζαζ Μίρα, την οποία πρωτοσυναντούμε στην «Πλαζ της Γλυφάδας»: «Εδειχνε να διασκεδάζει πάνω στην πίστα, φορούσε ένα έξωμο φόρεμα φλοράλ ενώ μια σειρά μαργαριταριών φώτιζε το μπούστο της. Με την άκρη του ματιού της είδε τον Αγραφιώτη μα συνέχισε να τραγουδά ατάραχη και να δίνει τον τόνο στα ζευγάρια που ξέδιναν με τους ξενόφερτους ήχους». Μαζί της ο ντετέκτιβ θα προσπαθήσει να ανακαλύψει την αλήθεια σε μια εποχή που η Αθήνα είχε μετατραπεί σε πεδίο δράσης δικτύων διεθνούς κατασκοπείας, όπως επισημαίνει στο κατατοπιστικό σημείωμα ο συγγραφέας, αφού έχει παραθέσει τη βιβλιογραφία και τα πρόσωπα του δράματος.

«Το καλοκαίρι του 1939… κατάσκοποι από το Βερολίνο, με επικεφαλής τον διαβόητο Αρθούρο Ζάιτς, είχαν στήσει στην Αθήνα ένα ευρύ κύκλωμα πληροφοριοδοτών με σκοπό να ενημερώνονται για τις επαφές της Ελλάδας με τους Βρετανούς. Ταυτόχρονα, Ιταλοί στρατιωτικοί είχαν διεισδύσει στην αθηναϊκή “υψηλή” κοινωνία μέσω της τακτικής της “ήπιας διπλωματίας”…».