«Ακόμα και ύστερα από τόσα χρόνια, πληγώνομαι από τις προσβολές»

Η Μπάρμπρα Στράιζαντ είναι ένας ζωντανός θρύλος, μια γυναίκα που σε μια καριέρα έξι δεκαετιών έχει διαπρέψει σε κάθε τομέα της ψυχαγωγίας, συγκεντρώνοντας όλα τα βραβεία και τις διακρίσεις που αφορούν τη μουσική, το θέατρο, τον κινηματογράφο, την τηλεόραση. Το όνομά της βρίσκεται ανάμεσα στους κατόχους των Emmy, Grammy, Oscar και Tony. Διαθέτει μια από τις πιο αναγνωρίσιμες φωνές στην ποπ μουσική, έχει προταθεί 46 φορές για Grammy και με την ταινία «Γεντλ» έγινε η πρώτη γυναίκα που έγραψε, έκανε την παραγωγή, σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε σε μεγάλη κινηματογραφική ταινία.

Οι παραπάνω λόγοι είναι αρκετοί για να αποφασίσει να γράψει την ιστορία της ζωής της και να βγάλει ένα βιβλίο 1.000 σελίδων. Το «My Name Is Barbra» κυκλοφόρησε προχθές, ύστερα από μία δεκαετία γραφής και επεξεργασίας. Σε αυτό η Στράιζαντ αφηγείται την πορεία της καριέρας της μεγαλώνοντας στο Μπρούκλιν, τις πρώτες της εμφανίσεις ως σταρ σε νυχτερινά κέντρα της Νέας Υόρκης, την ερμηνεία της στο θεατρικό και κινηματογραφικό μιούζικαλ «Ενα αστείο κορίτσι», όπως και όλες τις επιτυχίες της που συμπληρώνουν τη φήμη της καλύπτοντας έξι δεκαετίες. Το βιβλίο απηχεί το ύφος της Μπάρμπρα, το οποίο γράφει με ειλικρίνεια, χιούμορ και ευθύτητα. Αφηγείται τους νεανικούς της αγώνες να γίνει ηθοποιός, τη στροφή της στο τραγούδι για να βιοποριστεί, τα επεισόδια από τις ηχογραφήσεις μερικών από τα διάσημα άλμπουμ της, την πολυετή προσπάθεια για τη δημιουργία του «Γελντ», τη σκηνοθεσία της στον «Πρίγκιπα της παλίρροιας», τις φιλίες της με προσωπικότητες από τον Μάρλον Μπράντο μέχρι τη Μάντλιν Ολμπράιτ, το ενδιαφέρον της για την πολιτική. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της μιλάει για αγάπες του παρελθόντος, για μεταμέλειες, αλλά και για την εκπλήρωση που βρήκε στον γάμο της με τον Τζέιμς Μπρόλιν.

Οι επικριτές

Στα 59 κεφάλαια του βιβλίου της η Στράιζαντ φροντίζει καθώς διανύει τις δεκαετίες να αναδεικνύει τα ονόματα εκείνων που την ενθάρρυναν, την εντυπωσίασαν ή ακόμη και την προκάλεσαν. Οσο για τους επικριτές της, αφού τους «ξεσκονίζει» σχολιαστικά, τους αφήνει πίσω της, προκειμένου – όπως αναφέρει το npr.org στην παρουσίαση του βιβλίου – να αφηγηθεί την οδύσσεια της ζωής της και να αναδυθεί θριαμβικά και νικήτρια.

Η επιτυχία του «Ενα αστείο κορίτσι» είχε μεγάλο τίμημα. Η παράσταση απέσπασε διθυραμβικές κριτικές και οκτώ υποψηφιότητες για Tony, αλλά η Στράιζαντ δεν μπορούσε να απολαύσει την επιτυχία επειδή ο συμπρωταγωνιστής της, Σίντνεϊ Τσάπλιν (γιος του Τσάρλι Τσάπλιν), προσπαθούσε να σαμποτάρει την ερμηνεία της.

Από αυτή την εμπειρία ανέπτυξε φοβία να βγει στη σκηνή και για 27 χρόνια σταμάτησε τις συναυλίες. Αλλά ακόμη και όταν εγκατέλειψε τις ζωντανές εμφανίσεις, οι άνδρες συνεργάτες αποδείχθηκαν προβληματικοί. Ο Γουόλτερ Ματάου την ταπείνωσε στα γυρίσματα της ταινίας «Hello, Dolly», ουρλιάζοντας «Εχω περισσότερο ταλέντο στις πορδές μου απ’ ό,τι εσύ σε όλο σου το σώμα», ενώ ο βραβευμένος με Οσκαρ Φρανκ Πίρσον κατέκρινε δημόσια το 1976 το ριμέικ της ταινίας «Ενα αστέρι γεννιέται» που σκηνοθέτησε ο ίδιος με πρωταγωνίστρια τη Στράιζαντ, λέγοντας ότι εκείνη ήθελε να έχει τον απόλυτο έλεγχο και ότι απαιτούσε συνεχώς περισσότερα κοντινά πλάνα. «Ενας άνδρας είναι δυναμικός – μια γυναίκα είναι πιεστική… Εκείνος δείχνει ηγετική ικανότητα – εκείνη ελέγχει… Αν είναι ηθοποιός, παραγωγός και σκηνοθέτης, θεωρείται πολυτάλαντος. Εκείνη την αποκαλούν ματαιόδοξη και εγωίστρια» γράφει στα απομνημονεύματά της.

Η κληρονομιά της

Τα μίντια την αποκαλούσαν «αξιαγάπητο μυρμηγκοφάγο» με «απίστευτη μύτη», που έμοιαζε με «μυωπική γαζέλα». Μόνο όταν έγινε σουπερστάρ άλλαξαν την προσέγγισή τους. Ξαφνικά, η Στράιζαντ ήταν μια «Βασίλισσα της Βαβυλώνας» της οποίας το προφίλ ήταν γεμάτο με υπερθετικούς χαρακτηρισμούς χάρη στις πωλήσεις 250 εκατομμυρίων δίσκων, στις 10 Χρυσές Σφαίρες, τα πέντε Emmy και τα δύο Οσκαρ ηθοποιίας και σύνθεσης τραγουδιών. Αλλά η ζημιά είχε ήδη γίνει. «Ακόμα και ύστερα από τόσα χρόνια, πληγώνομαι ακόμα από τις προσβολές και δεν μπορώ να πιστέψω τους επαίνους» γράφει η σταρ στην αυτοβιογραφία της. Το βιβλίο, λέει η ίδια στο BBC, είναι η προσπάθειά της να διορθώσει τα όσα έχουν γραφεί για εκείνη. «Ηταν ο μόνος τρόπος για να έχω κάποιον έλεγχο της ζωής μου. Αυτή είναι η κληρονομιά μου. Εγραψα την ιστορία μου. Επειτα από αυτό δεν χρειάζεται να δώσω άλλες συνεντεύξεις».