«Το μυαλό μου έχει βαλθεί να με ξεκάνει»

Ηξερα περισσότερα για τους εθισμούς και τον αλκοολισμό από όλους τους συμβούλους και από τους περισσότερους γιατρούς που συναντούσα… Δυστυχώς, αυτή η γνώση του εαυτού σου δεν ωφελεί σε τίποτα. Αν το εισιτήριο για την νηφαλιότητα αγοραζόταν με πολλή προσπάθεια, μάθηση και ενημέρωση, αυτό το τέρας δεν θα ήταν παρά μια θολή δυσάρεστη ανάμνηση. Προκειμένου και μόνο να παραμείνω ζωντανός, είχα καταλήξει να γίνω επαγγελματίας ασθενής. Ας μη χρυσώνουμε το χάπι. Στα σαράντα εννιά μου, φοβόμουν ακόμη να μείνω μόνος μου. Αν έμενα μόνος, το τρελό μου το μυαλό (τρελό μόνο σε αυτόν τον τομέα, παρεμπιπτόντως) θα έβρισκε κάποια δικαιολογία για να κάνει το αδιανόητο: ποτό και ναρκωτικά. Έχοντας περάσει δεκαετίες καταστρέφοντας τη ζωή μου με αυτόν τον τρόπο, με τρομοκρατεί η ιδέα ότι μπορεί να το κάνω ξανά. Δεν φοβάμαι καθόλου να μιλήσω μπροστά σε είκοσι χιλιάδες ανθρώπους, αλλά βάλε με μόνο μου σε έναν καναπέ μπροστά στην τηλεόραση για μια νύχτα και με πιάνει φόβος. Και αυτός είναι φόβος για το ίδιο μου το μυαλό· φόβος για τις ίδιες μου τις σκέψεις· φόβος ότι το μυαλό μου θα με σπρώξει να στραφώ στα ναρκωτικά, όπως έχει κάνει τόσες άλλες φορές. Το μυαλό μου έχει βαλθεί να με ξεκάνει, και το ξέρω. Νιώθω συνεχώς να με πλημμυρίζει μια ύπουλη μοναξιά, μια λαχτάρα, και κρατιέμαι από την ιδέα ότι κάτι έξω από εμένα θα με διορθώσει. Αλλά είχα ήδη πάρει ό,τι μπορούσε να μου δώσει το έξω!

Η Σουζάν Πέρι (κράτησε το επώνυμο του πατέρα μου για επαγγελματικούς λόγους)… ήταν υπεύθυνη Τύπου του Πιέρ Τριντό, τότε πρωθυπουργού του Καναδά και μέγιστου μπον βιβέρ… Κάντε το λίγο εικόνα: να γίνεσαι διάσημος απλώς επειδή φιγουράρεις δίπλα στον Πιέρ Τριντό. Ο Τριντό ήταν ένας γοητευτικός και κοινωνικός πρωθυπουργός που είχε κατά καιρούς σχέση με την Μπάρμπρα Στράιζαντ, την Κιμ Κατράλ, τη Μάργκο Κίντερ… Κατά συνέπεια, η δουλειά της μητέρας μου ήταν τέτοια που έλειπε συνεχώς – κι εγώ ήμουν υποχρεωμένος να ανταγωνίζομαι τις ολοένα μεταβαλλόμενες ανησυχίες ενός κορυφαίου δημοκρατικού δυτικού κράτους και τον χαρισματικό ιππότη που το κυβερνούσε μόνο και μόνο για να αποσπάσω λίγη από την προσοχή της (Νομίζω πως τότε μας αποκαλούσαν «παιδιά με το κλειδί στο χέρι» – ένας ήπιος χαρακτηρισμός για τα παιδιά που οι γονείς τους τα παρατούσαν μόνα τους). Εμαθα να είμαι αστείος (καραγκιοζιλίκια, εύστοχες ατάκες, τα συνηθισμένα) επειδή έπρεπε να είμαι αστείος. Η μητέρα μου ήταν αγχωμένη, έκανε μια αγχωτική δουλειά, παρέμενε ευαίσθητη και εγκαταλελειμμένη, οπότε εγώ όντας αστείος όφειλα να την ηρεμήσω τόσο ώστε να μου μαγειρέψει να φάω, να κάτσει μαζί μου στο τραπέζι και να ακούσει τα προβλήματά μου, αφού φυσικά άκουγα πρώτα εγώ τα δικά της. Δεν την κατηγορώ επειδή δούλευε – κάποιος έπρεπε να πληρώνει το φαΐ μας. Απλώς αυτό σήμαινε ότι έμενα πάρα πολύ καιρό μόνος μου (Ελεγα συχνά πως ήμουν «μοναχό παιδί» επειδή είχα ακούσει λάθος τη λέξη «μοναχοπαίδι»).

Οι άνθρωποι έχουν ανάγκες, λένε ψέματα, εξαπατούν, κλέβουν και το χειρότερο: επιμένουν να μιλούν για τον εαυτό τους. Το αλκοόλ ήταν ο καλύτερος μου φίλος γιατί ποτέ δεν μιλούσε για τον εαυτό του. Ηταν πάντα εκεί, ένα βουβό σκυλί στα πόδια μου, να με κοιτάζει πάντα έτοιμο να το βγάλω βόλτα. Επαιρνε μακριά τον πόνο και την μοναξιά μου. Γιατί εγώ ήμουν μόνος ακόμη κι ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους. Το αλκοόλ έκανε τις ταινίες καλύτερες, τα τραγούδια καλύτερα, εμένα καλύτερο. Με έκανε να νιώθω άνετα εκεί που ήμουν και να μην εύχομαι να βρίσκομαι κάπου – οπουδήποτε – αλλού. Με έκανε να ευχαριστιέμαι που βγαίνω με την κοπέλα μου, αντί να αναρωτιέμαι αν θα ήταν καλύτερα να τα είχα με κάποια άλλη. Με έκανε να ξεχάσω πως ήμουν παρείσακτος στην ίδια μου την οικογένεια. Εστω και για λίγο γκρέμισε τους τοίχους γύρω μου, εκτός από έναν. Μου επέτρεψε να ελέγχω τα συναισθήματά μου και εν συνεπεία τον κόσμο μου. Ηταν πάντα εκεί για εμένα. Σαν φίλος. Και ήμουν απόλυτα σίγουρος πως χωρίς αυτό θα τρελαινόμουν. Υπάρχει ένας άγραφος νόμος στη σόου μπίζνες: για να βγάζεις γέλιο, πρέπει είτε να έχεις αστεία εμφάνιση, είτε να είσαι μεγαλύτερης ηλικίας. Αλλά να που εμείς, έξι ελκυστικοί άνθρωποι, όλοι κάτω των τριάντα, απογειώναμε όλοι κάθε αστείο που μας έδιναν. Εκείνο το βράδυ, γύρισα σπίτι οδηγώντας πάνω σε ένα σύννεφο. Δεν υπήρχε κίνηση στο δρόμο· όλα τα φανάρια ήταν πράσινα… Ήμουν κάποιος. Δεν ήμουνα αφόρητα στερημένος. Ήμουν σταρ… Κάναμε πρόβες όλη την υπόλοιπη βδομάδα, και τότε αρχίσαμε να παρατηρούμε κάτι άλλο. Δουλεύω ως ηθοποιός από το 1985 και αυτό δεν μου έχει συμβεί ποτέ, ούτε πριν ούτε μετά, και ήταν πανέμορφο: οι προϊστάμενοί μας δεν ήταν καθόλου τυραννικοί. Μάλιστα, η ατμόσφαιρα ήταν εξαιρετικά δημιουργική. Μπορούσαμε να προτείνουμε αστεία, και τα καλύτερα αστεία κέρδιζαν, ασχέτως από πού προέρχονταν. Είπε η κυρία του κέτερινγκ κάτι αστείο; Βάλ’ το μέσα, δεν έχει σημασία. Οπότε, όχι μόνο ήμουν εκεί ως ηθοποιός, αλλά μπορούσα να εκφράσω και την δημιουργική μου πλευρά.

Για μια δεκαετία μπαίναμε στα υπνοδωμάτια και τα σαλόνια του κόσμου· είχαμε γίνει σε τέτοιο βαθμό κομμάτι της ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων που δεν είχαμε καταλάβει ότι δεν υπήρχε ποτέ αυτός ο τέταρτος τοίχος για να τον γκρεμίσουμε… Εξι αδερφικοί φίλοι σε ένα διαμέρισμα που φάνταζε πελώριο, αν και στην πραγματικότητα διέθετε μόλις το μέγεθος ενός σαλονιού σε ένα τηλεοπτικό πλατό. Και τώρα έπρεπε να φύγουμε από εκεί για πάντα… Πριν το επεισόδιο έπιασα την Μάρτα Κάουφμαν και της μίλησα. «Είμαι ο μόνος που τον ενδιαφέρει αυτό», είπα. «Γίνεται, λοιπόν, να πω την τελευταία ατάκα;» Ετσι, όταν βγήκαμε όλοι έξω από το διαμέρισμα και η Ρέιτσελ πρότεινε έναν τελευταίο καφέ εγώ έριξα την αυλαία στα Φιλαράκια. «Φυσικά», είπε ο Τσάντλερ και ύστερα, στο τέλειο τάιμινγκ για τελευταία φορά, «Πού;»… Ετσι τέλειωσαν όλα. Η αλήθεια είναι πως ήμασταν όλοι έτοιμοι. Καταρχάς, η Τζένιφερ Ανιστον είχε αποφασίσει πως δεν σκόπευε να συνεχίσει στη σειρά και, μια και παίρναμε τις αποφάσεις ως ομάδα, αυτό σήμαινε πως θα έπρεπε όλοι μας να σταματήσουμε. Η Τζένιφερ ήθελε να παίξει στον κινηματογράφο. Εγώ έπαιζα στο κινηματογράφο για καιρό και περίμενα να κυκλοφορήσει το Ο Μαφιόζος της διπλανής πόρτας ξαναχτυπά, που ήταν σίγουρο πως θα έσπαγε ταμεία… Ασχέτως όμως αν τα Φιλαράκια ήταν η καλύτερη δουλειά στον κόσμο, έτσι κι αλλιώς, το 2004 οι περιπέτειες της Μόνικας, του Τσάντλερ, του Τζόι, του Ρος, της Ρέιτσελ και της Φοίβης είχαν πια εξαντληθεί.
Ήταν 23 Ιανουαρίου του 2004… Ο Μπεν, ο πρώτος βοηθός σκηνοθέτη και πολύ καλός φίλος, φώναξε για τελευταία φορά «Το ‘χουμε» και ποτάμια δάκρυα ξεχύθηκαν από τα μάτια όλων. Είχαμε γυρίσει 237 επεισόδιο μαζί με το συγκεκριμένο που, όπως ήταν λογικό, είχε τον τίτλο «Το τελευταίο».