«Θα ήθελα να έχω φίλο τον Μάκη»

Μεγαλώνοντας στα Χανιά, μια πόλη που θρήνησε τη δεκαετία του 1960 εκατοντάδες ψυχές χαμένες στα παγωμένα νερά κοντά στη βραχονησίδα Φαλκονέρα, στη συνείδηση του Δημήτρη Καπουράνη μπήκαν από νωρίς οι ναυτικές τραγωδίες. Ετσι, όταν του προτάθηκε να συμμετάσχει στη νέα δραματική παραγωγή του Mega «Το ναυάγιο», η σύνδεση μαζί της έγινε αρκετά οργανικά. Ο ίδιος πλέον υποδύεται τον Μάκη Παπαδάκη, έναν επαναστάτη νέο από την Κρήτη ο οποίος επιβιβάζεται στο πλοίο «Φοίνιξ», εκκινώντας ένα ταξίδι δίχως τέλος.

«Εξαρχής υπήρχαν πολλά κομμάτια του Μάκη που μου ήταν πολύ οικεία. Κατανοώ το τι μπορεί να σημαίνει για έναν νέο από την Κρήτη να είναι τόσο συνδεδεμένος με την οικογένειά του. Δηλαδή το πόσο ψηλά έχει την “οικογενειακή αρχή” στους ηθικούς του κανόνες. Πόσο μπορεί να του λείπει η Κρήτη όντας φοιτητής στην Αθήνα. Ταυτόχρονα έρχομαι σε μία συνδιαλλαγή και με έναν χαρακτήρα αρκετά συντηρητικό ως προς τις σχέσεις του. Πέρα από την εποχή, νομίζω ότι σε αυτό παίζει ρόλο και η επαρχία. Νιώθω ότι θα ήθελα να έχω φίλο τον Μάκη. Οσο προχωράει η σειρά, τον ανακαλύπτω ακόμα, δεν νομίζω ότι σταματάει ποτέ όλη αυτή η διαδικασία», δηλώνει ο Δημήτρης Καπουράνης στο «Νσυν».

Ο ήρωας που υποδύεται γνωρίζει εν πλω τη νεαρή φοιτήτρια Λίνα και η αόρατη κλωστή της μοίρας δένει τις ζωές τους με φόντο το ναυάγιο. «Νιώθω ότι ο πυρήνας της σειράς έχει να κάνει με το πώς οι άνθρωποι μεμονωμένα διαχειρίζονται ένα συλλογικό τραύμα. Διότι το ναυάγιο είναι ένα συλλογικό τραύμα. Ο καθένας πενθεί και διαχειρίζεται το τραύμα του με έναν δικό του τρόπο. Κάποιοι άνθρωποι μέσω της εμμονής. Αλλοι δεν το ξεπερνούν ποτέ. Εγώ θεωρώ ότι σε ένα ποσοστό η σχέση του Μάκη με τη Λίνα και η συντήρησή της είναι αυτό που κρατάει ουσιαστικά ζωντανή μέσα του την ανάμνηση αυτού του συμβάντος. Κάπως παθαίνει εμμονή με τη Λίνα. Σίγουρα έχει να κάνει με το τραύμα από το ναυάγιο και τους φίλους που έχασε. Συντηρεί αυτή τη μνήμη μέσα από την επαφή τους. Η Λίνα τού παρουσιάζει, άλλωστε, έναν κόσμο που γι’ αυτόν είναι τόσο μακρινός, τον κόσμο του θεάματος, που σίγουρα τον ιντριγκάρει», αναφέρει ο ηθοποιός.

Τα γυρίσματα της σειράς είναι μια ξεχωριστή εμπειρία, αρκετά βιωματική για τον Δημήτρη Καπουράνη. Το σημείο, ωστόσο, που αποτελεί μια υποκριτική πρόκληση για τον ίδιο είναι η διαχείριση της αφήγησης, δεδομένου ότι αντλεί ελεύθερα έμπνευση από ένα τραγικό γεγονός το οποίο σημάδεψε την πρόσφατη ναυτική ιστορία της χώρας μας. «Είναι πολύ λεπτό το ζήτημα, όταν το γεγονός αυτό αποτελεί ένα συλλογικό τραύμα, αληθινό. Καθώς είναι ζωντανή ακόμα η ανάμνηση του τραύματος. Για μένα νομίζω ότι είναι ένα βάρος το πώς το αντιμετωπίζεις υποκριτικά, πώς ερμηνεύεις ένα συμβάν. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να το δουν και να έρθει στη μνήμη τους ένα τραύμα που έχουν αφήσει πίσω. Αυτό είναι το φορτίο που έχω από τη συγκεκριμένη σειρά, πέρα από το τι μπορεί να βιώσεις έπειτα από μια πολύ δύσκολη σκηνή. Προσωπικά, προσπαθώ να χειριστώ με σεβασμό ένα συμβάν που για κάποιους ήταν αληθινό περιστατικό», τονίζει ο πρωταγωνιστής.

Εκτός οθόνης

Πέρα από «Το ναυάγιο», η φετινή σεζόν έφερε για εκείνον αρκετές δημιουργικές ζυμώσεις με άλλους χώρους, αποδεικνύοντας πως είναι ένας πολυπράγμων καλλιτέχνης. «Είμαι στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, κάθε Δευτέρα και Τρίτη με τον Θάνο Λέκκα, που παίζει και αυτός στο “Ναυάγιο”, στην παράσταση “Μια άλλη Θήβα” σε σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου. Επίσης, την Κυριακή 29 Οκτωβρίου ολοκληρώνεται στο θέατρο Σφενδόνη η παράσταση “Βέρθερος ή Εκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα” που κάναμε με την ομάδα μας 400 Λίβρες. Ακόμα, γράφω σενάρια κι ευελπιστούμε να γυριστεί μια σειρά και κάποιες ταινίες που τώρα έχουμε στα σκαριά. Ταυτόχρονα έχω μια μπάντα όπου τραγουδάω, τους Cosmonuts, εμφανιζόμαστε 8 Δεκέμβρη στο Arc, ενώ κυκλοφόρησε πρόσφατα και το δεύτερο single μας», καταλήγει ο Δημήτρης Καπουράνης.