Μόνο μπράβο δεν είπε στη Χαμάς ο Ερντογάν

Μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, τώρα έχουμε έναν ακόμα μείζονα πόλεμο που ξεσπάει πλέον νότια της Ευρώπης σε ένα εξίσου αν όχι πιο κρίσιμο πεδίο και το μέλλον του προβλέπεται ακόμα πιο σκοτεινό από τον πρώτο που ήδη εκτυλίσσεται επί 18 μήνες. Η Ελλάδα, λόγω των ριζικών μεταβολών που έχουν επέλθει στις διεθνείς ισορροπίες ισχύος από τον πρώτο πόλεμο, τόσο τις πολιτικές όσο και εκείνες της ενέργειας, επηρεάστηκε άμεσα από αυτόν. Τα αποτελέσματα αυτών των διεργασιών δεν έχουν γίνει ακόμα απτά, καθώς τώρα έχουν μπει σε τελική τροχιά. Και ενώ αυτό ετοιμάζεται να συμβεί, ο νέος πόλεμος έρχεται να προσθέσει τη δική του επίδραση, που ο υπολογισμός της θα είναι μακράν δυσχερέστερος. Το πώς θα αναδιαμορφωθούν τα δεδομένα που είχαν ήδη αναδιαταχθεί μετά την Ουκρανία ως προς τα ελληνοτουρκικά, είναι ένα εντελώς νέο ερώτημα, που πρέπει οπωσδήποτε να απαντηθεί πριν να συμβεί οτιδήποτε νέο. Και αυτός είναι ένας ακόμα εξαιρετικά σημαντικός λόγος για τον οποίο η κυβέρνηση πρέπει τώρα να προσέξει ακόμα πιο πολύ από πριν τις επόμενες κινήσεις της, που, πλέον, όλες γίνονται σε πολύ λεπτό πάγο πάνω στον οποίο δεν πρέπει άλλο να πατήσει.

Χαρακτηριστικό του πόσο εύθραυστη είναι η ευρύτερη ισορροπία που τώρα αναδιαμορφώνεται μετά την αδιανόητης κτηνωδίας τρομοκρατική φασιστική επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ με την πλήρη στήριξη της Χεζμπολάχ και πιθανότατα παρασκηνιακά και του Ιράν, είναι ένα πολύ σημαντικό, ιδίως δε για την Ελλάδα, γεγονός: την ώρα που όλη η Δύση καταδικάζει απερίφραστα την τεράστια αυτή επιχείρηση αδιανόητα φρικτής τρομοκρατίας και εισβολής, ο τούρκος πρόεδρος Ερντογάν δείχνει τον πραγματικό εαυτό του.

Πριν περάσουν δύο 24ωρα από την επίθεση, με τους νεκρούς Ισραηλινούς να είχαν εκείνη τη στιγμή καταμετρηθεί ήδη σε περισσότερους από 600 και με τουλάχιστον 260 Ευρωπαίους, Αμερικανούς και Καναδούς στο Φεστιβάλ Μουσικής του Ισραήλ επίσης νεκρούς σε μία επίδειξη φρίκης και μίσους της Χαμάς κατά του συνόλου της Δύσης, ο Ερντογάν τι ζήτησε; Τη «δημιουργία παλαιστινιακού κράτους βάσει των συνόρων του 1967 και με πρωτεύουσα τα Ιεροσόλυμα»! Λέγοντας μάλιστα ότι «δεν μπορεί να καθυστερήσει ο σχηματισμός ενός ανεξάρτητου, γεωγραφικά ολοκληρωμένου παλαιστινιακού κράτους» με αυτά τα δεδομένα! Δηλαδή, μόνο μπράβο δεν είπε στη Χαμάς, που της παρέσχε με την πρότασή του πλήρη νομιμοποίηση. Να λοιπόν ποια πραγματικά είναι η Τουρκία και τι στ’ αλήθεια θέλει να πετύχει. Και για όποιον δεν κατάλαβε, υπάρχουν κι άλλα: «Η Ιερουσαλήμ ήταν ήρεμη και ειρηνική υπό την ηγεσία μας. Τώρα είναι γεμάτη με συγκρούσεις και αίμα […] Δυστυχώς, η περιοχή αυτή πλημμύρισε με αίμα αφότου αναγκαστήκαμε να την εγκαταλείψουμε μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο».

Αυτά ακριβώς έχουν στο μυαλό τους η Τουρκία και ο πρόεδρός της. Βλέπουν αιμοσταγείς τρομοκράτες και νοσταλγούν αυτοκρατορίες. Μετρούν πτώματα αθώων και ελπίζουν ανοιχτά σε χαλιφάτο. Αλλά επειδή όλα αυτά είναι εντελώς εξωπραγματικά και το γνωρίζουν, έχουν επικεντρωθεί αποκλειστικά σε εκείνα που θεωρούν ότι δεν είναι: στο Αιγαίο και στη Λωζάννη. Είναι οι στόχοι που ό,τι κι αν φαντάζεται η ελληνική κυβέρνηση ουδέποτε βγήκαν από το επίκεντρο της τουρκικής πολιτικής, ούτε ασφαλώς πρόκειται να λείψουν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, από τον διάλογο στον οποίο η Ελλάδα τώρα εισέρχεται. Τα νέα δεδομένα μετά τον πόλεμο της Χαμάς αλλά και την εξόφθαλμα φιλική προς αυτήν στάση της Τουρκίας, πρέπει να επαναξιολογήσουν αμέσως και την πορεία αυτής της διαδικασίας. Τίποτα δεν πρέπει να προχωρήσει, πολύ περισσότερο σε τέτοιες συνθήκες. Αντί για οτιδήποτε άλλο, η Ελλάδα οφείλει να κάνει μία πολύ σοβαρή εκ θεμελίων συζήτηση σε αυτή ακριβώς τη βάση, με τις Ηνωμένες Πολιτείες, που, άλλωστε, έγιναν προχθές οξύτατα στόχος του Ερντογάν για την παρουσία τους στην Ανατολική Μεσόγειο. Τώρα είναι η στιγμή.