Ο «μπέης» των αντισυστημικών

Λέμε ότι ανήκει στη «μεταπολιτική» και εννοούμε την «αντιπολιτική». Καταγγέλλουμε τον λόγο του πεζοδρομίου, αλλά σ’ αυτό το πεζοδρόμιο δεν δίστασαν να τον συναντήσουν – να συζητήσουν και να φωτογραφηθούν μαζί του – εκπρόσωποι της βαλλόμενης πολιτικής. Ο ίδιος έσπευσε να αποκηρύξει τους «γιατρούς και δικηγόρους» που κυβέρνησαν την Ελλάδα καταλήγοντας να την «εξαθλιώσουν». Μια ακόμη κραυγή του σπαραξικάρδιου αντισυστημισμού εναντίον των ελίτ του κόσμου τούτου που μας καταδυναστεύουν. Κι όμως, τον συνδυασμό του Αχιλλέα Μπέου συμπλήρωναν τα ονόματα γιατρών και δικηγόρων. Στο αποκορύφωμα της επινίκιας αυτοανάφλεξης ο δήμαρχος Βόλου συμπεριέλαβε την αναφορά στη σεξουαλικότητα του Στέφανου Κασσελάκη προετοιμάζοντας μάλιστα τους ακολούθους του γι’ «αυτό που θα παίζει από αύριο παντού σε όλη την Ελλάδα».

O Μπέος παίζει έναν ρόλο υποδυόμενος τον εαυτό του που παίζει έναν ρόλο. Είναι ο «άνθρωπος του λαού», αυτός που ξεκίνησε από τα χώματα για ν’ αποκηρύξει τα ψηλά πατώματα. Μιλάει τη «γλώσσα της αλήθειας», στο όνομα της οποίας επιτρέπονται ακόμη και κατά συνθήκη παραδοξολογίες. Τι θέλει ο λαός; Αλήθεια; Θα είναι ο πρώτος που την προσφέρει και μάλιστα σε πανελλήνια σύνδεση, με φόντο πλημμύρες, καταποντισμούς, υδροφόρες και μάνικες. Θέλει την εικόνα ενός υπερκομματικού «μπέη» που λερώνει τα χέρια του, πέφτει στις λάσπες και ρίχνει μπινελίκια; Μόνοι οι ασπρόμαυρες φιγούρες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου θα μπορούσαν να τον συναγωνιστούν. Μόνο που εδώ η καρικατούρα γίνεται πραγματικότητα, δεν την ερμηνεύει.

Μέχρι τώρα έχει γίνει σαφές: ο Μπέος τρέφει το καλωδιωμένο θέαμα και το θέαμα μεγεθύνει τον αντισυστημισμό πέραν της Δεξιάς και της Αριστεράς που εκείνος εκφράζει. Ο δήμαρχος μοιάζει ήδη με τον ηγέτη ενός κινήματος πέραν των κομμάτων, χωρίς κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Αφήνεται μόνος του για να εξαπολύσει βιτριολικές ατάκες εναντίον του «συστήματος», των πολιτικών, των γκέι. Και το «σύστημα» τον παρακολουθεί εξ αποστάσεως με το πρόσχημα πως τον επιβραβεύει η τοπική κοινωνία. Ο λαϊκισμός και η τοξικότητα πάντως δεν παραγράφονται επειδή μεσολαβεί η κάλπη. Συνεχίζουν να στέκουν απέναντι από το συνταγματικό τόξο και την ελεύθερη κοινωνία. Πίσω από το προσωπείο του Αχιλλέα Μπέου αχνοφαίνεται το φάντασμα του λαοφίλητου ήρωα που λύνει και δένει, επιτίθεται στα «κοστούμια της πολιτικής» και αυτοανακηρύσσεται σε υπερασπιστή μιας παραδοσιακής και  αραχνιασμένης ελληνικότητας.

Εικόνες κρότου και λάμψης

Ακόμη χειρότερα: προβάλλει ότι είναι «ένας από εμάς» και όσοι ανήκουν σε αυτό το «εμάς» το αποδέχονται μέσω της ταύτισης. Ακόμη και μερίδα των ΜΜΕ βρίσκει εικόνες κρότου και λάμψης ύστερα από μία μάλλον άνευρη εκλογική περίοδο. Ο Μπέος καταλήγει ένα τηλεοπτικό προϊόν – προκάτ θέαμα έτοιμο για κατανάλωση, αφού πρώτα περάσει από τη φάση της κανονικοποίησης. Δεν είναι φαινόμενο που εξαντλείται στη Θεσσαλία του 2023, ούτε έσκασε σαν πυροτέχνημα στον ουρανό του Βόλου. Για να φτάσουμε στα πλάνα με τις γαλότσες μέσα στα ορμητικά νερά των χειμάρρων είχαν παροχετευτεί ήδη οι κοίτες πολλών χρόνων. Ο δήμαρχος έσπευσε να εκφράσει τον ακομμάτιστο αντισυστημισμό (με τη μερική στήριξη κομματικών στελεχών στο ψηφοδέλτιό του). Μπροστά στο εκρηκτικό του ταμπεραμέντο – ή αλλιώς την τοξικότητα στην κερκίδα – οι πολιτικοί μούδιασαν. Λίγοι θέλησαν να αντικρούσουν τον λαϊκισμό μέσα στις λάσπες. Οπως κάποιοι άλλοι τον πολακισμό μέσα στο ίδιο τους το κόμμα. Αυτή την ιδιότητα έχει το ευπροσάρμοστο ίζημα. Διαπερνά οριζόντια τους στερεούς σχηματισμούς και ακολουθεί την αρχή των συγκοινωνούντων δοχείων. Αυτήν που παρακολουθούν από μακριά οι παρατηρητές.