«Τον σεβασμό τον κέρδισα από το γήπεδο»

Μπροστά στη μεγαλύτερη προπονητική πρόκληση της ζωής του βρίσκεται ο Βασίλης Σπανούλης που πλέον πήρε στα χέρια του το τιμόνι της Εθνικής ομάδας.

Θυμίζει – η περίπτωσή του – πολύ την ανάλογη του Παναγιώτη Γιαννάκη ο οποίος το 1996 αποθεώθηκε ως αρχηγός της Εθνικής στην Ατλάντα και στους Ολυμπιακούς Αγώνες συγκινώντας τους συμπαίκτες του στα αποδυτήρια όταν τους ανακοίνωσε το φινάλε της καριέρας του.

Ενα χρόνο αργότερα οι περισσότεροι ξαναείδαν τον «Δράκο» στο γήπεδο, αλλά αυτή τη φορά στην άκρη του πάγκου στην Τζιρόνα (και μετέπειτα στη Βαρκελώνη) στο Ευρωμπάσκετ της Ισπανίας και ήταν εντυπωσιακό το πώς (αν και πρωτάρης) ενέπνεε τον απόλυτο σεβασμό των μέχρι πριν από λίγους μήνες συμπαικτών του.

«Ξέρεις, αυτό το κερδίζεις πρώτα στο γήπεδο ως παίκτης και από το παράδειγμα που δίνεις και προσωπικά τον σεβασμό τον έχω κερδίσει ήδη εκεί. Θα ήταν παράλογο να περιμένω να τον κερδίσω ως προπονητής ενός χρόνου» είπε στα «ΝΕΑ» ο Βασίλης Σπανούλης στο περιθώριο της εκδήλωσης για την παρουσίασή του και μας θυμίζει ότι:

«Εάν ασχολήθηκα με το μπάσκετ σαφώς και το οφείλω σε αυτούς τους ανθρώπους όπως ο Παναγιώτης Γιαννάκης τον οποίο βλέπαμε χρόνια στα γήπεδα και έσπασαν τα πόδια τους αυτοί οι παίκτες για να πάρουμε εμείς τη σκυτάλη και εμείς πρέπει να κάνουμε το ίδιο για τους επόμενους» μας είπε ο Kill Bill που μας αποκάλυψε και τη μεγάλη του επιθυμία.

Ο Ζήσης

«Θέλω να βλέπω στα ανοιχτά γήπεδα τα μικρά παιδιά. Τώρα όποτε περνάω από αυτά βλέπω συνήθως σαραντάρηδες» λέει με έμφαση ο Βασίλης Σπανούλης που θα έχει άμεσα δίπλα του τον άνθρωπο με τον οποίο μοιράστηκε τόσες φορές το δωμάτιο σε αποστολές και αποστολές και στη συνέχεια έγιναν και οικογένεια (κουμπάροι) τον Νίκο Ζήση.

«Βασίλη θα είναι ο Νίκος Ζήσης ο ισορροπιστής στην Εθνική όταν ξεφεύγεις και βάζεις έξτρα προπόνηση ή μιλάς για το μπάσκετ ώρες ατελείωτες στους παίκτες» τον ρωτάμε γελώντας και απαντάει επίσης με χαμόγελο: «Ο Ζήσης θα είναι τα πάντα» με τον Νίκο δίπλα να σκάει και αυτός χαμόγελο και να λέει: «Μην ανησυχείτε τον ξέρω τόσο καλά».

Ηταν πραγματικά ευλογία να βλέπεις στο πάνελ κατά την παρουσίαση του Βασίλη Σπανούλη αντί για παράγοντες τη χρυσή φουρνιά της Εθνικής με τις τεράστιες επιτυχίες το 2005 και 2006 σε Βελιγράδι και Σαϊτάμα (πρωταθλήτρια Ευρώπης και δευτεραθλήτρια κόσμου).

Η χρυσή παρέα

Δίπλα του, μαζί με τον πρόεδρο Βαγγέλη Λιόλιο, ο Δημήτρης Ντικούδης (υπεύθυνος Εθνικών ομάδων) και ο Νίκος Ζήσης (τιμ μάνατζερ) ενώ από κάτω στην πρώτη σειρά ο Δημήτρης Διαμαντίδης, ο Σοφοκλής Σχορτσιανίτης και η Εβίνα Μάλτση.

Σίγουρα από κάπου εκεί ψηλά ο αείμνηστος Γιώργος Κολοκυθάς (στην αίθουσα που φέρει το όνομά του έγινε η παρουσίαση) θα χαμογελούσε βλέποντας τα «παιδιά» του που θαύμαζε το 2005 και το 2006 έστω και αν στα κρίσιμα δεν τους παρακολουθούσε. Είτε γιατί δεν άντεχε τα θρίλερ, είτε για γούρι, στο τελευταίο δίλεπτο αποχωρούσε από τον πάγκο και έβγαινε έξω από το γήπεδο για να καπνίσει!

Αυτό συνέβη και στον αλήστου μνήμης ημιτελικό του Ευρωμπάσκετ του 2005 στο Βελιγράδι: το τρίποντο του Διαμαντίδη τον βρήκε πάνω στη γέφυρα του ποταμού Σέβα κι εκεί έμαθε τα καθέκαστα τηλεφωνώντας στη γυναίκα του στην Αθήνα…

«Κοιτάω πάντα τους ανθρώπους στα μάτια και σας λέω με βεβαιότητα ότι το βλέμμα του Βασίλη Σπανούλη σε καθηλώνει» είπε ο Βαγγέλης Λιόλιος που εμπιστεύτηκε το ένστικτό του (όπως και ο Σπανούλης το δικό του) και ζυγίζοντας από τη μία την απειρία του Kill Bill ως προπονητή και από την άλλη την τεράστια προσωπικότητά του και τη λάμψη του δεν χρειάστηκε πολύ χρόνο για να αποφασίσει.

Ο δε Σπανούλης όπως είπε: «Δύο δευτερόλεπτα ήταν αρκετά για να πάρω την απόφασή μου».

Σημείο αναφοράς

Ο Βασίλης Σπανούλης λοιπόν σε ρόλο Παναγιώτη Γιαννάκη (του 1997) μπαίνει στην Εθνική φρέσκος και άφθαρτος και το μεγάλο του στοίχημα δεν είναι μόνο η πρόκριση της ομάδας στους Ολυμπιακούς Αγώνες αλλά και το να καταφέρει να αποτελέσει και πάλι η Εθνική ομάδα το σημείο αναφοράς και έμπνευσης για όλους τους παίκτες προκειμένου να δούμε και πάλι την καλύτερη δυνατή ομάδα στον δρόμο προς το προολυμπιακό τουρνουά το οποίο ενδεχομένως να φιλοξενήσουμε (θα το μάθουμε στα μέσα Νοεμβρίου).

Η επιστροφή μετά από το 2008 σε ένα ολυμπιακό τουρνουά – εάν επιτευχθεί – θα είναι το πρώτο μετάλλιο για την Εθνική του Βασίλη Σπανούλη ο οποίος ζει και αναπνέει για το μπάσκετ.

Λίγο πριν αποχαιρετιστούμε ένας συνάδελφος του θυμίζει: «Ρε Βασίλη δυο καλοκαίρια μετά από τόσα χρόνια έκανες διακοπές σαν άνθρωπος. Τώρα τι θα πει η Ολυμπία».

Ο Σπανούλης χαμογέλασε: «Την… τελείωσα αλλά τουλάχιστον χάρηκαν τα παιδιά, ιδιαίτερα οι γιοι» (γέλια) και αμέσως πρόσθεσε: «Η Ολυμπία είναι βράχος και πάντα εκεί. Την ευχαριστώ για όλα».