Για τα σκουπίδια

Απ’ ό,τι βλέπω, για την έκβαση των αυριανών εκλογών στην τοπική αυτοδιοίκηση, εκτός από τους υποψήφιους, το μεγαλύτερο ενδιαφέρον το έχουν οι εταιρείες στοιχημάτων και τα κόμματα. Και οι μεν εταιρείες στοιχημάτων ποντάρουν στην έκπληξη. Τα κόμματα όμως πού ποντάρουν;

Η αλήθεια είναι ότι, τέσσερα χρόνια μετά τις δημοτικές και τις περιφερειακές εκλογές με την απλή αναλογική του Πάνου Σκουρλέτη, η αυτοδιοίκηση βγήκε μάλλον χαμένη, αφού η έλλειψη ισχυρών πλειοψηφιών στα δημοτικά συμβούλια ανέδειξε τις τεράστιες υστερήσεις της. Δεν είναι τυχαίο ότι σε αυτοδιοικητικούς κατευθύνθηκε το μεγαλύτερο μέρος της οργής μετά τις φυσικές καταστροφές του περασμένου καλοκαιριού – για υποδομές που παραμένουν μετέωρες, για έργα συντήρησης που δεν εκτελέστηκαν σωστά, για αποψιλώσεις και καθαρισμούς που δεν έγιναν.

Αλλά δεν έφταιγε μόνο η αδυναμία εξεύρεσης πλειοψηφιών. Εκείνο που κυρίως διαφάνηκε την περασμένη τετραετία είναι η έλλειψη προσωπικοτήτων με εκτόπισμα στις περισσότερες δημοτικές ενότητες. Με εξαίρεση φωτεινές περιπτώσεις όπως του Μωυσή Ελισάφ η παρουσία του οποίου στα Γιάννινα ανέδειξε τα καταχωνιασμένα πολλά πρόσωπα της πνευματικής ιστορίας και των ανάλογων δυνατοτήτων που έχει η πρωτεύουσα της Ηπείρου, και την εξίσου φωτεινή περίπτωση του Δήμου Τρικκαίων (Τρίκαλα) μέσω κυρίως των πρωτοβουλιών που ενέπνευσε ο πρώην δήμαρχος και σήμερα υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης Δημήτρης Παπαστεργίου (χάρη στις οποίες τα Τρίκαλα μετατράπηκαν σε ψηφιακό παράδεισο), και λίγων ακόμα, στην υπόλοιπη Ελλάδα οι δημοτικές Αρχές απλώς διαχειρίστηκαν, καλύτερα ή χειρότερα, ό,τι βρήκαν. Κάποιοι κάτι κατάφεραν. Κάποιοι άλλοι, χτυπητά παραδείγματα, έκαναν σοβαρά λάθη. Και ορισμένοι απέτυχαν εντελώς.

Για ποιες σημαντικές παρεμβάσεις άραγε θα θυμόμαστε τον απερχόμενο περιφερειάρχη Αττικής, Γιώργο Πατούλη – πλην της αδράνειας της Περιφέρειας στο κλείσιμο από τα χιόνια της Αττικής Οδού ή του ζεϊμπέκικου εν μέσω συλλογικής κατάθλιψης μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές της Αττικής, που έδωσε την αφορμή της απομάκρυνσής του; Τι εισέφερε στον Βόλο ο «δημαρχάρας» (κατά την ατυχή έκφραση του Πρωθυπουργού) Αχιλλέας Μπέος, που φυσικά προτάσσει τη λαϊκότητα και το χύμα ως αντίδοτο στο πολιτικό έλλειμμα;

Υπάρχουν κι άλλα ερωτήματα, για πολλούς. Για τον δήμαρχο Αθηναίων: γιατί να χάσει τόσο χρόνο για ένα πείσμα, της ανάπλασης της Πανεπιστημίου, όταν αποδείχθηκε ότι πολύ γρήγορα μπορούσε να βρεθεί μια φτηνή και αισθητικά αξιοπρεπής λύση; Για τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης: γιατί συνέβαλε στην εκ νέου κατάχωση της ιστορικής μνήμης της εβραϊκής κοινότητας, που είχε αναδυθεί δημιουργικά για το συμφέρον και την εξωστρέφεια της πόλης από τον Γιάννη Μπουτάρη;

Ερωτήματα υπάρχουν και για τις επιλογές των κομμάτων. Ακόμα και για τον Πρωθυπουργό: ποτέ δεν θα καταλάβω την εκτόπιση ενός πετυχημένου περιφερειάρχη, όπως ο Παναγιώτης Νίκας, από την Πελοπόννησο, χάριν ενός αγνώστου, ή την επαναφορά στο κόμμα ενός προσώπου όπως ο Καμπόσος στο Αργος κόντρα στις δικές του τις προσωπικές αξίες;

Ολα αυτά, βεβαίως, είναι ερωτήματα που πηγάζουν από το χθες. Αύριο τα κόμματα θα ξέρουν αν ευοδώθηκε και σε ποιο βαθμό το νόημα που προετοίμασαν για τα επόμενα πέντε χρόνια. Εμείς, πάλι, θα αγωνιούμε αν οι δημοτικές Αρχές που εκλέγονται θα κάνουν τη δουλειά τους, θα κάνουν βιώσιμους τους τόπους όπου ζούμε, ξεκινώντας από τις βασικές υποδομές: από τα πεζοδρόμια και τα σκουπίδια.