{T16}Η παρακαταθήκη του «Ξανθού{T16}»

Για τον Γιάννη Ιωαννίδη έχουν γραφτεί πάρα πολλά τις τελευταίες ώρες και θα γραφτούν ακόμα περισσότερα τις επόμενες ημέρες. Τα δικαιούται. Κι η αλήθεια είναι ότι αν θελήσεις να πεις κάτι γι’ αυτόν, δεν ξέρεις από πού να αρχίσεις και πού να τελειώσεις. Πληθωρικός ως χαρακτήρας, μοναδικός ως προσωπικότητα. Χώρια βέβαια οι τίτλοι και οι διακρίσεις του στα γήπεδα.

Αν κάτι θα έπρεπε να κρατήσει κανείς από την παρακαταθήκη που άφησε φεύγοντας από τον μάταιο τούτο κόσμο, είναι η συμβολή του στην αλλαγή του ρου της ιστορίας του ελληνικού μπάσκετ. Συμβολή κρίσιμη και καθοριστική όσο και αυτή που είχε το έπος του Ευρωμπάσκετ του 1987.

Αυτός ήταν που πήρε στον Αρη τον Παναγιώτη Γιαννάκη κι έφτιαξε το δίδυμο με τον Γκάλη, πάνω στο οποίο βασίστηκε ο θρίαμβος της Εθνικής. Ο δικός του Αρης άρχισε να μαζεύει πρώτος τους Ελληνες μπροστά στις τηλεοράσεις τους τα βράδια της Πέμπτης, πρώτα με την πορεία στο Κύπελλο Κόρατς στα μέσα της δεκαετίας του ’80 κι έπειτα με τις πρώτες εμφανίσεις στους ομίλους του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Αυτός έριξε τον σπόρο που το ’87 στο ΣΕΦ κάρπισε.

Ο «Ξανθός» αναβίωσε και την κόντρα των αιωνίων αντιπάλων της Αττικής. Η κάθοδός του στο λεκανοπέδιο και η δημιουργία από αυτόν του πανίσχυρου Ολυμπιακού υποχρέωσε και τον Παναθηναϊκό να ακολουθήσει την ίδια πορεία. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά σε όλους.

Ο Γιάννης Ιωαννίδης με τον Αρη του άρχισε πρώτος να τραβά το ελληνικό μπάσκετ από την ανυποληψία του. Και με τα επιτεύγματά του σε Ολυμπιακό (κυρίως) και ΑΕΚ τη δεκαετία του ’90 συνέβαλε αποφασιστικά ώστε να εδραιωθεί η θέση του στην κορυφή, όπου ανέβηκε με το χρυσό στο Ευρωμπάσκετ της Αθήνας.

Δυστυχώς, τίποτα απ’ όλα αυτά δεν του αναγνωρίστηκε εν ζωή, όπως έπρεπε. Αν και θα έπρεπε…