{T16}Σπανούλης {LF}όπως Γιαννάκη{T16}ς

Εδώ και κάμποσα χρόνια η Εθνική μπάσκετ προσπαθεί να ξαναβρεί τον βηματισμό της και τον πρωταγωνιστικό ρόλο που είχε στο παγκόσμιο στερέωμα μέχρι και το τέλος της δεκαετίας του 2000. Στην προσπάθειά της αυτή η ομοσπονδία εμπιστεύτηκε τις τύχες της ομάδας σε διάφορους προπονητές, έμπειρους ή λιγότερο έμπειρους, κορυφαίους ή… λιγότερο κορυφαίους, χωρίς επιτυχία. Κατόπιν τούτου η επιλογή του Βασίλη Σπανούλη αποτελούσε περίπου μονόδρομο. Και είναι μια σωστή επιλογή.

Η δουλειά του προπονητή στην Εθνική είναι διαφορετική σε σχέση με τη δουλειά του προπονητή σε σύλλογο. Στην Εθνική δεν παίζουν ρόλο τόσο το μπάσκετ και τα συστήματα, καθώς άλλωστε δεν υπάρχει πολύς χρόνος στην προετοιμασία πριν από τις διοργανώσεις γι’ αυτά, όσο η διαχείριση του έμψυχου δυναμικού. Η ικανότητα του προπονητή να εμπνεύσει τους διεθνείς να αγωνιστούν (αφιλοκερδώς, ας μην το ξεχνάμε αυτό…) για το εθνόσημο.

Αν υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα ένας προπονητής που μπορεί να μπει στα αποδυτήρια και με την παρουσία του και μόνο να υποχρεώσει τους παίκτες να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους για την Εθνική ομάδα, αυτός είναι ο Σπανούλης. Διότι ο ίδιος με τις 146 καταγεγραμμένες συμμετοχές του και τα τρία μετάλλια που έχει κερδίσει με τη Γαλανόλευκη είναι το ζωντανό παράδειγμα για το τι σημαίνει πιστός στρατιώτης της Εθνικής.

Οπως ήταν πριν από 20 χρόνια ο Παναγιώτης Γιαννάκης, ο μέντορας του Σπανούλη τόσο στο Μαρούσι όσο και στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα. Μήπως είχε κι αυτός τίποτα σπουδαίες προπονητικές περγαμηνές όταν αναλάμβανε την Εθνική; Την πρώτη φορά ανέλαβε δίχως καν να έχει καθήσει σε πάγκο, αμέσως μετά το τέλος της τεράστιας καριέρας του ως αθλητής, και την έφερε στην τετράδα του Ευρωμπάσκετ και του Μουντομπάσκετ. Και τη δεύτερη, μετά από σύντομη καριέρα σε Πανιώνιο και Μαρούσι, την απογείωσε ως την κορυφή του κόσμου. Δεν χρειαζόταν προπονητική εμπειρία. Αρκούσε το ότι ήξερε άριστα τι σημαίνει Εθνική ομάδα και το να αγωνίζεσαι σε αυτήν.

Οπως σήμερα ο Σπανούλης…