«Σαν να ’θελε να διαρρήξει {LF}τα τοιχώματα του κόσμου»

Αφηγείται ο συνταξιούχος αρχαιολόγος Απόστολος Ζήρας, που απέδρασε από τις ¨Καστανιές» -το πατρογονικό του σπίτι στο Νότιο Πήλιο -όπου έχει αποσυρθεί-, προκειμένου  να αποφύγει την καταδίωξη των τηλεοπτικών καναλιών που τον αναζητούν για κάποιο υποτιθέμενο οικονομικό σκάνδαλο:

Για μια βδομάδα οδηγούσα αλλάζοντας κάθε βράδυ κατάλυμα, τρώγοντας σε κάποιο από τα ελάχιστα ανοιχτά αυτή την εποχή καφενεία και ταβέρνες, και ανιχνεύοντας τις παλιές νεανικές μου πατημασιές, όπως έλεγε και ο… δε θυμάμαι πλέον ποιος. Στην αρχή –το πρωί εκείνο, δηλαδή, που οδήγησα ώς την Πορταριά με την Άλμα δίπλα μου–, εκείνη η βαριά ετερόνομη ύπαρξη που κατοικεί από καιρό μέσα μου δεν έλεγε να μ’ αφήσει. Ένιωθα το βάρος της σαν ταφόπλακα. Έπειτα, ενώ το ίδιο απόγευμα καθόμουν στην άκρη του κρεβατιού μου σ’ ένα δωμάτιο του «Ξενία» χαζεύοντας κάτω μου το σταχτή, μουντό κόλπο και την καταθλιπτική χειμωνιάτικη πόλη, ξέσπασε μια απρόσμενη καταιγίδα. Πρέπει να ήταν σπάνιας έντασης και διάρκειας κι εγώ την απολάμβανα, φορώντας μόνο το σώβρακό μου, μ’ ένα κοντόχοντρο ποτήρι ουίσκι στο χέρι, να ξεσπάει και να ξεφυσάει, να ραντίζει με πέπλα βροχής τη φουσκωμένη θάλασσα, να δέρνει τα δέντρα με τη δύναμη χαστουκιού, να σαρώνει τις πλαγιές και να καλύπτει όλο τον ορίζοντα με τέτοια σφοδρότητα που έμοιαζε σαν να ‘θελε να διαρρήξει τα τοιχώματα του κόσμου. Βρόνταγε και άστραφτε κι εγώ ένιωθα σαν τον Δία στην κορυφή του Ολύμπου: ένα παιδί που παρίστανε το θεό κι εξαπέλυε τις δυνάμεις της φύσης κατά των εχθρών του.

Σίγουρα, οι εχθροί μου θα υποφέρουν εκεί έξω από τις «Καστανιές», σκεφτόμουν χαιρέκακα, εκτός κι αν τα παράτησαν κιόλας και πάνε να καλύψουν τηλεοπτικά τις πλημμύρες.

«Πλάκα θα ‘χουν τώρα τα κανάλια», μονολογούσα. «Θα ‘χουν βγει παγανιά ο νομάρχης κι εκείνοι οι οικολόγοι και η αντιπολίτευση και το Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. και θα τσακώνονται για τις πιστώσεις, τις αρμοδιότητες, τις αποζημιώσεις, την αναδάσωση, τη διάβρωση, τους κοινοτικούς πόρους και τις εργολαβίες. Αυτοκίνητα θα παρασυρθούν ώς τη θάλασσα, αυθαίρετα μέσα σε χειμάρρους θα πλημμυρίσουν, κάποια γέφυρα θα υποχωρήσει, οδοστρώματα θα τεμαχιστούν σαν μπισκότα… Η ηδονή της καταστροφής και της συνεπαγόμενης αύξησης του ΑΕΠ ώστε να ‘χουμε αργότερα μια πρόσθετη ικανοποίηση ανασκάπτοντας τα ερείπια». Οραματιζόμουν την αρχαιολογία της ανάπτυξης και της καταστροφής: Όλα έδειχναν τέλεια κι εγώ ήμουν ο μεγάλος μουσουργός που κατηύθυνε την ορχήστρα του σε απροσμέτρητα ύψη και σε βαθύσκιωτα ομιχλώδη φαράγγια και κάτω στους ταραγμένους, άγνωστους βυθούς, όπου αργοσάλευαν μέδουσες και σαρκοβόρα φυτά. Άλλη μια αστραπή καρφωμένη σαν πολλαπλό «Ζ» στον ουρανό. …Παρατηρούσα τα πάντα με μοχθηρία και χαιρεκακία –είχα πυρετό, σίγουρα– αλλά ένιωθα ταυτόχρονα σαν στωικός που προσβλέπει ολόψυχα   στην παλιγγενεσία, την ανανέωση του κόσμου μέσω της καταστροφής.

Την επομένη, πλήρωσα κι έφυγα ανακουφισμένος προς άγνωστη κατεύθυνση.

Πήρα λασπωμένους αγροτικούς και δασικούς δρόμους πλαισιωμένους με πεσμένους κορμούς και κατηφόρισα ώς τη Βυζίτσα, όπου κατέλυσα στον ξενώνα του ΕΟΤ – λίγο ακριβός, είναι η αλήθεια, αλλά έχει γίνει θαυμάσια δουλειά. Το βράδυ, στο δείπνο, είχα την αίσθηση ότι οι ελάχιστοι συνδαιτυμόνες με κοίταζαν περίεργα. Τώρα, οι μέρες ήταν ξανά λαμπερές και διάφανες και διαπεραστικά υγρές. Απαλές ομίχλες κάθονταν στις σκοτεινές βουνοπλαγιές. Οδήγησα ώς τα Χάνια και από ‘κει άφησα το γέρικο άτι μου να τσουλήσει ώς τη Μακρινίτσα, όπου τα ήπια για τα καλά σ’ ένα ήσυχο, μοντέρνο μπαρ επενδυμένο ολόκληρο με λακαρισμένο ξύλο, όχι μακριά από την πλατεία. Κατηφόρισα ξανά μέσ’ από την οργιώδη βλάστηση προς την Ανακασιά, την Άνω Μεριά, τον Άγιο Ονούφριο, το Κατωχώρι, αναζητώντας ανοιχτούς ξενώνες και ταβέρνες καλά κρυμμένες στις ρεματιές. Ήμουν μόνος και ήμουν ελεύθερος. Δεν απαντούσα στο κινητό, αν και ο δικηγόρος μου μου τηλεφωνούσε συχνά. Μάλιστα, ένα βράδυ, το μάτι μου τον πήρε άθελά μου σ’ ένα κανάλι.