Τι θα πει μπορεί να έχει συνέπειες στο μέλλον;

Διάβαζα και ξαναδιάβαζα τη χθεσινή δήλωση του προέδρου της ΕΠΟ Τάκη Μπαλτάκου για την γνωστή γκάφα που συνέβη πριν από το ματς της Εθνικής μας με το Γιβραλτάρ και δυσκολευόμουν να καταλάβω τι θέλει να πει ο ποιητής. Ως γνωστόν τέσσερις παίκτες (ο Τσιμίκας, ο Σιώπης, ο Κουρμπέλης και ο Μάνταλος) δεν χρησιμοποιήθηκαν από τον προπονητή της ομάδας γιατί λανθασμένα τον ενημέρωσαν πως είναι τιμωρημένοι και δεν έχουν δικαίωμα συμμετοχής. Η είδηση έκανε τον γύρο του κόσμου (κοινώς γελάνε οι πάντες μαζί μας) αλλά ο πρόεδρος της ΕΠΟ δεν αναφέρθηκε σε αυτό. Για άλλα μίλησε.

Συνέπειες

Παραθέτω τη δήλωση αυτούσια. «Είναι ένα λάθος που το παραδέχθηκαν οι Κωνσταντινίδης και Φύσσας. Θα ασχοληθούμε να αποφασίσουμε ποιος έφταιγε, τι έγινε και θα ανακοινώσουμε τις αποφάσεις τις επόμενες ημέρες. Αυτό το λάθος θα είχε συνέπειες αν δεν είχαμε ένα καλό αποτέλεσμα. Μπορεί να έχει συνέπειες στο μέλλον» είπε. Για πολλά μπορείς να τον κατηγορήσεις τον Μπαλτάκο αλλά όχι για έλλειψη ικανότητας στη χρήση της γλώσσας. Κάτι ήθελε να πει και κάτι δεν είπε γιατί δείλιασε. Τι έρευνα πρέπει να γίνει για μια γκάφα την οποία, όπως ο πρόεδρος λέει, οι δύο διευθυντές παραδέχθηκαν; Και τι σημαίνει «μπορεί το λάθος να έχει συνέπειες στο μέλλον»;  Ρώτησα να μάθω. Φυσικά κανείς στην ομοσπονδία δεν είναι σε θέση να εξηγήσει τα λεγόμενα του προέδρου: δεν έχει ψυχαναλυτές η ΕΠΟ, τουλάχιστον όχι ακόμα. Ωστόσο η μεγάλη υποψία που υπάρχει δεν είναι ότι ο Φύσσας και ο Κωνσταντινίδης δεν ήξεραν απλά τον κανονισμό, αλλά ότι υπέδειξαν στους παίκτες να πάρουν κίτρινες κάρτες για να εκτίσουν την τιμωρία τους στο εύκολο ματς που ακολουθούσε! Ξαναβλέποντας τα στιγμιότυπα, όντως, πλην του Σιώπη που κιτρινίστηκε για φάουλ πάνω στο παιχνίδι, οι άλλοι τρεις μοιάζουν να πηγαίνουν γυρεύοντας!

Επόμενη

Τι σημαίνει πρακτικά αυτό, αν ισχύει; Πως όποιος είπε στους παίκτες να πάρουν κάρτα φόρτωσε στον Πογέτ ένα πρόβλημα: στην επόμενη κίτρινη κάρτα κάποιος από αυτούς τους παίκτες θα χάσει ένα ματς γιατί έχει φορτωθεί από λάθος υπόδειξη προϊσταμένου του μια κάρτα που δεν θα έπαιρνε! Και μάλλον για αυτό ο Μπαλτάκος λέει ότι «μπορεί το λάθος να έχει συνέπειες στο μέλλον». (Η άλλη εξήγηση είναι να περνά τις ώρες του έχοντας γίνει μέντιουμ και να διαβάζει τον καφέ ή τα χαρτιά βλέποντας τι ακολουθεί. Δεν είναι απίθανο ούτε αυτό…).

Τουρκία

Αν πάντως ο πρόεδρος έχει την ικανότητα να βλέπει το μέλλον θα ήταν χρήσιμος στην Εθνική: θα μπορούσε να εξηγήσει από τώρα στον Πογέτ ποιος θα είναι ο αντίπαλος της ομάδας στα μπαράζ, αν και εφόσον η Εθνική αυτά τα χρειαστεί για να πάει στα τελικά του Euro 2024. Σήμερα αυτό είναι καταπληκτικά μπλεγμένο. Αν τα προκριματικά τελείωναν τώρα και η Εθνική μας τερμάτιζε πίσω από τη Γαλλία και την Ολλανδία θα αγωνιζόταν στο πρώτο ματς με το Καζακστάν κι αν το απέκλειε θα έβρισκε τον νικητή του παιχνιδιού Γεωργία – Λουξεμβούργο. Το πράγμα δεν είναι κι άσχημο. Ομως τα προκριματικά έχουν αρκετές αγωνιστικές ακόμα. Και δεν αποκλείεται αντί του Καζακστάν να μας προκύψει η Τουρκία π.χ. Πράγμα που ομολογώ πως δεν το θέλω καθόλου. Οχι γιατί οι Τούρκοι έχουν καλύτερη ομάδα από τη δική μας. Αλλά γιατί το τι χαζομάρες γράφονται πριν και μετά τα ματς με την Τουρκία κι εδώ κι απέναντι δεν περιγράφεται. Και δεν με διασκεδάζει καθόλου η ιδέα ο Γιώργος Γεραπετρίτης που ξέμπλεξε με το ποδόσφαιρο βρίσκοντας καταφύγιο στο υπουργείο Εξωτερικών, πάλι εξαιτίας του ποδοσφαίρου να τρέχει και να μη φτάνει…

Βελιγράδι

Το πιο θεαματικό γεγονός που έχω παρακολουθήσει τον τελευταίο καιρό και σχετίζεται με τα αθλητικά είναι η υποδοχή που επιφύλαξαν στο Βελιγράδι οι Σέρβοι στον Νόβακ Τζόκοβιτς που επέστρεψε με το 26ο τρόπαιο Γκραν Σλαμ τουρνουά και στην Εθνική τους ομάδα μπάσκετ που κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στο Μουντομπάσκετ που έγινε στις Φιλιππίνες. Φανερά το πράγμα οργανώθηκε εξαιρετικά, οι αφίξεις συνέπεσαν και η αποθέωση όλων υπήρξε μοναδική. Ο Τζόκοβιτς συγκινήθηκε και χρειάστηκε οι μπασκετμπολίστες να τον βοηθήσουν και να μην καταρρεύσει. Βαυκαλιζόμαστε να πιστεύουμε πως μοιάζουμε σε πολλά με τους γείτονες, αλλά δεν μοιάζουμε. Κυρίως δεν έχουμε τη δική τους αγάπη για τους ήρωές τους. Μην πει κάποιος ότι θα υποδεχόμασταν με ανάλογο τρόπο τον Στέφανο Τσιτσιπά αν κέρδιζε ένα τουρνουά του Γκραν Σλαμ ή την ομάδα του Δημήτρη Ιτούδη αν κέρδιζε στις Φιλιππίνες μετάλλιο γιατί θα μεγαλώσει η μύτη του. Σίγουρα θα γινόταν μεγάλο πανηγύρι για τους μπασκετμπολίστες μας, αλλά μόνο αν κέρδιζαν το χρυσό: για αυτό σίγουρα. Αλλά για τίποτα άλλο.

Υποδοχές

Κάποτε και στην Ελλάδα είχαμε θεαματικές υποδοχές αθλητών: θυμάμαι ότι κάποτε γινόταν χαμός π.χ. με τους ολυμπιονίκες. Οταν το 1992 γύρισαν με χρυσά από τη Βαρκελώνη ο Πύρρος Δήμας και η Βούλα Πατουλίδου είχε βγει για χάρη τους η μισή Αθήνα στον δρόμο. Τώρα αυτά δεν υπάρχουν και δεν είναι ένδειξη ωριμότητας. Νομίζω ότι απλά καταναλώνουμε τα αθλητικά μας χωρίς να τα ζούμε αληθινά. Οι Σέρβοι π.χ. τον Τζόκοβιτς τον υποδέχονται με ανάλογες τιμές κάθε φορά: στην τελευταία υποδοχή του ο Σέρβος ευχαρίστησε τον κόσμο, που όπως είπε «γιορτάζει μαζί του από τον πρώτο τίτλο που κέρδισε στο Γουίμπλεντον 24 χρόνια πριν». Δεν τους έχει κουράσει να τον βλέπουν να κερδίζει: απλά ξέρουν να ζουν τις αγωνίες του. Οπως έζησαν κι αυτές του Μπογκντάνοβιτς, του Μιλουτίνοφ, του Γκούντουριτς, του Αβράμοβιτς κ.λπ. Σκεφτόμουν ότι αν η δική μας Εθνική μπάσκετ είχε χάσει τελικό από τη Γερμανία, μάλλον με λαϊκά δικαστήρια θα τους είχαμε υποδεχθεί όλους…

Ροπή

Βέβαια οι γιορτές και τα πανηγύρια έδωσαν στον Τζόκοβιτς τη δυνατότητα να βγάλει έναν λόγο που το να τον πεις εθνικιστικό ντελίριο είναι λίγο. Είπε ότι οι Σέρβοι είναι ένα έθνος μοναδικό («ανάδελφο» που έχει πει πριν από χρόνια και μια ψυχή στην Ελλάδα…), ότι «το Βελιγράδι έχει κατεδαφιστεί 47-48 φορές στην ιστορία και ξαναφτιάχτηκε», ότι οι Σέρβοι είναι ο μοναδικός λαός που δεν τα παρατά ποτέ και άλλα τέτοια εθνικοεπικολυρικά. Σε αυτά φυσικά είμαστε καλοί κι εμείς: αν κερδίσει κανένας αθλητής μας ένα χρυσό μπορούμε να πούμε κι ακόμα πιο υπερβολικά. Η αγάπη για τους ήρωες των σπορ μας λείπει. Οχι η ροπή στην εθνική μας ματαιοδοξία…