Τα φαβορί για τα βραβεία: Λάνθιμος {LF}ή Στόουν και ταινίες με μετανάστες

Με την απονομή των βραβείων στη Salla Grande του Casino, ολοκληρώνεται αύριο το βράδυ η κινηματογραφική Μόστρα, η οποία στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων του επετειακού χαρακτήρα των 80 χρόνων του θεσμού. Παρά την απουσία των μεγάλων αστέρων λόγω της απεργίας των ηθοποιών στην Αμερική, το φεστιβάλ είχε τον αέρα μιας μεγάλης κινηματογραφικής γιορτής και σε αυτό βοήθησε πολύ ο κόσμος, οι επισκέπτες, που φέτος ήταν πολύ περισσότεροι συγκριτικά με τα παλαιότερα χρόνια. Χωρίς να είναι ιδιαίτερα ανεβασμένο, το επίπεδο των περισσότερων ταινιών στο επίσημο διαγωνιστικό τμήμα της Μόστρα υπήρξε ικανοποιητικό. Ο κύκλος των προβολών του επίσημου τμήματος της διοργάνωσης κλείνει σήμερα Παρασκευή με τις ταινίες «Hors – saizon» (Εκτός εποχής) του Στεφάν Μπριζέ και «Memory» (Μνήμη) του Μεξικανού Μισέλ Φράνκο. Και οι δύο ταινίες εστιάζουν σε σχέσεις ζευγαριών, στην ταινία του Μπριζέ οι Γκιγιόμ Κανέ και η Αλμα Ρορβάχερ και στην ταινία του Φράνκο οι Τζέσικα Τσαστέιν, Πίτερ Σάρσγκααρντ.

Κάθε κριτική επιτροπή, και όχι μόνο των κινηματογραφικών φεστιβάλ, κινείται με τις δικές της μεθόδους και τους δικούς της όρους ενώ, όπως όλοι πολύ καλά γνωρίζουμε, περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Επομένως, το πιο δύσκολο πράγμα πριν από την οποιαδήποτε απονομή βραβείων είναι οι προβλέψεις για το πού μπορούν να δοθούν. Αυτό δεν αλλάζει φέτος με την κριτική επιτροπή του επίσημου διαγωνιστικού προγράμματος στην οποία προεδρεύει ο αμερικανός σκηνοθέτης Ντάμιεν Σαζέλ. Παρ’ όλα αυτά και μιλώντας εντελώς αντικειμενικά, πάντοτε υπάρχουν κάποιες ταινίες που πολύ δύσκολα δεν θα βραβευτούν. Η επισήμανση ότι η μόνη ταινία που κυριολεκτικά ενθουσίασε με την απόλυτη έννοια του όρου όχι μόνο το κοινό αλλά και τους κριτικούς είναι το «Poor Things» του Γιώργου Λάνθιμου. Είναι σχεδόν αδύνατον να απουσιάζει από τα βραβεία και ίσως κερδίσει το ανώτατο της διοργάνωσης, τον Χρυσό Λέοντα. Μέχρι τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές η ταινία του έλληνα σκηνοθέτη εξακολουθούσε να παραμένει πρώτη στην καθημερινή βαθμολογία των κριτικών του ιταλικού αλλά και του διεθνούς Τύπου. Το «Poor Things» έχει τον υψηλότερο μέσο όρο τόσο στους ιταλούς κριτικούς με 4,0 όσο και στους κριτικούς από όλον τον κόσμο με 4,5. Στους ιταλούς κριτικούς η ταινία του Ιάπωνα Ριουίτσι Χαμαγκούτσε «Evil Does Not Exist» (Το κακό δεν υπάρχει), η οποία επίσης άρεσε, βρίσκεται μία θέση παρακάτω με μέσο όρο 3,9, ενώ στους κριτικούς του διεθνούς Τύπου δεύτερη ταινία κάτω από το «Poor Things» είναι το «Green Border» (Πράσινο σύνορο) της Πολωνής Ανιέσκα Χόλαντ, επίσης με 3,9.

Κρίνοντας από το πάντα επίμαχο και πάντα επίκαιρο θέμα της παράνομης μετανάστευσης και από το γεγονός ότι η Μόστρα θέλει πάντα να περνά έναν πολιτικό χαρακτήρα στα βραβεία της, το «Πράσινο σύνορο» όπως και η ταινία «Io capetano» (Εγώ ο καπετάνιος) του Ματέο Γκαρόνε που ασχολούνται με αυτό το θέμα έχουν καλές πιθανότητες για κάποιο βραβείο.

Αν ήταν να διαλέξω ανάμεσά τους, θα διάλεγα τον «Καπετάνιο». Στους άντρες ηθοποιούς θα συζητηθεί σίγουρα ο Δανός Μαντς Μίκελσεν που πρωταγωνιστεί στο «Bastarden» (Μπάσταρδος) του συμπατριώτη του Νικολάι Αρσέλ (που είναι Ελληνας από την πλευρά της μητέρας του), όπως και ο Ιταλός Πιερφρανσέσκο Φαβίνο, θαυμάσιος και στις δύο ταινίες όπου πρωταγωνιστεί, το «Commadante» του Εντουάρντο Ντε Αντζελις (όπου υποδύεται έναν θρυλικό κυβερνήτη του ιταλικού πολεμικού ναυτικού) και το «Adagio» του Σέρτζιο Σόλιμα (όπου υποδύεται έναν πρώην κατάδικο μπροστά στο μεγαλύτερο ηθικό δίλημμα της ζωής του).

Ή Χρυσό Λέοντα ή βραβείο ερμηνείας

Σε περιπτωση που η ταινία «Poor Things» αποσπάσει τον Χρυσό Λέοντα, ο κανονισμός δεν επιτρέπει στην ίδια ταινία να κερδίσει άλλο βραβείο, οπότε αυτό σημαίνει ότι η Εμα Στόουν, αν και φαβορί, δεν θα κερδίσει το βραβείο γυναικείας ερμηνείας. Αν όμως το «Poor Things» δεν αποσπάσει τον Χρυσό Λέοντα, όλα δείχνουν ότι το βραβείο γυναικείας ερμηνείας θα δοθεί στη Στόουν. Φυσικά, υπάρχουν και άλλες γυναικείες ερμηνείες άξιες προσοχής, όπως εκείνη της Κάρεϊ Μάλιγκαν στον «Μαέστρο» του Μπράντλεϊ Κούπερ αλλά και της Λεά Σεϊντού στο «Κτήνος» (La bête) του Μπερτράν Μπονελό, που επίσης ανήκει στις ταινίες που ξεχώρισαν γιατί με ευφάνταστο τρόπο «κοιτάζει» τις ανθρώπινες σχέσεις σε τρεις διαφορετικές εποχές (1910, 2014, 2044) τοποθετώντας και στις τρεις τους ίδιους ηθοποιούς (Σεϊντού, Τζορτζ Μακέι).