Θεατρικές επαναλήψεις {LF}και τηλεόραση

Το φαινόμενο που (ξανα)γεννήθηκε μέσα στην εποχή του κορωνοϊού και εξαπλώθηκε στη συνέχεια, επανέρχεται και ουσιαστικά εγκαθιδρύεται τη χειμερινή θεατρική σεζόν που ετοιμάζεται να ξεκινήσει: η μεγάλη πλειονότητα των ηθοποιών της σκηνής στρέφονται στη μικρή οθόνη, παρέχοντας τον χρόνο και τον κόπο τους στις δεκάδες σειρές που σιγά σιγά αρχίζουν να προβάλλονται.

Γι’ αυτό και, εν πρώτοις, ο φετινός θεατρικός χειμώνας είναι γεμάτος επαναλήψεις, γεμάτος παραστάσεις που με το δεδομένο της περσινής καλής τους απόδοσης, πήραν το πράσινο φως και συνεχίζουν. Ισως είναι η πρώτη σεζόν που πολλά από τα μεγάλα κεντρικά θέατρα δεν χρειάστηκε να αλλάξουν μαρκίζα: μεταξύ άλλων το Αλίκη, με τους «Μπαμπάδες με ρούμι», το Χορν με τη «Φιλουμένα Μαρτουράνο» (φωτογραφία), το Μικρό Παλλάς με τα «Μαθήματα κωμωδίας», το Μικρό Χορν με το «Ευτυχία με λένε», το Βρετάνια με τον «Κύκλο των χαμένων ποιητών», το Διάνα με το «Πάρτι της ζωής μου, το Γκλόρια με τον «Τυχαίο θάνατο ενός αναρχικού», το Ιλίσια με το «Ντα», αλλά και το Ιλίσια Βολανάκη με δύο έργα «170 τετραγωνικά» και «Μακριά από παιδιά»…

Το ίδιο ισχύει και για σκηνές εκτός κέντρου, όπως το Θέατρο του Νέου Κόσμου με την «Αλλη Θήβα» αλλά και το Εθνικό όπου επανέρχεται το «Goodbye Lindita», στη Νέα Σκηνή αυτή τη φορά, καθώς και το μιούζικαλ «Τα φώτα της πόλης» που μετακομίζει στον Ελληνικό Κόσμο και «Ο άνθρωπος από το Παντόλσκ» που θα παίζεται στο Κιβωτός…

Παράλληλα η μικρή οθόνη βρίθει σημαντικών θεατρικών ηθοποιών, από τον Γιάννη Μπέζο και την Κάτια Δανδουλάκη, από τον Χρήστο Λούλη και τον Γρηγόρη Βαλτινό, από τον Μιχάλη Σαράντη και τον Δημήτρη Λάλο, τον Γιώργο Γάλλο και τον Νίκο Κουρή, τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη και τη Μαρία Καβογιάννη, τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο και τον Γιώργο Χρυσοστόμου, τη Λυδία Φωτοπούλου και τον Αντώνη Καφετζόπουλο και πόσους ακόμα…

Το θέατρο ίσως χρειάζεται χρόνο. Ωστε η τηλεοπτική άνθηση που μακάρι να κρατήσει και να αποτελέσει σταθερή βάση για μια τηλεόραση με καλή και σοβαρή μυθοπλασία να μπορέσει να συνδυαστεί δημιουργικά με τη σκηνή. Γιατί όχι;