Από το «Ή αυτοί ή εμείς» στο «Ή εγώ ή κανείς»

Εχουν περάσει δύο μήνες από τότε που ο Αλέξης Τσίπρας, αφού ανακοίνωσε την αποχώρησή του από τη θέση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, εξαφανίσθηκε. Πήγε στις ΗΠΑ για οικογενειακές διακοπές. Θεωρητικά θα πρέπει να έχει γυρίσει, τα παιδιά σε δέκα μέρες θα πάνε σχολείο, εξακολουθεί όμως να κρύβεται. Ή, τέλος πάντων, να μην εμφανίζεται πουθενά. Θα μπορούσα να το εκλάβω ως επιλογή του ώστε να μην επηρεάσει τις εσωκομματικές εκλογές, να μη δώσει, ακόμη και άθελά του, γραμμή υπέρ κάποιου υποψήφιου. Η απουσία όμως έστω και ψήγματος αυτοκριτικής στην ανακοίνωση της παραίτησής του, δεν μου αφήνει τέτοια περιθώρια. Και επιπλέον, η καθόλου ή η εντελώς επιλεκτική αναφορά του ονόματός του από τα στελέχη της παράταξης, μου δίνει την εντύπωση ότι πρέπει να βίωσε, έστω και για λίγο, μία απέραντη κομματική μοναξιά. Ακόμη και αν αυτό προέκυψε από επιλογή του.

Τα πράγματα, όμως, γενικά στη ζωή και ειδικά στην πολιτική, δεν είναι μονοδιάστατα ή όπως φαίνονται. Πίσω από τα σημαίνοντα υπάρχουν τα σημαινόμενα, πολύ εύκολα αναγνωρίσιμα σε κάποιες περιπτώσεις. Τι μπορεί να σημαίνει η «εξαφάνιση» του Τσίπρα; Αποστασιοποίηση από την πολιτική; Δύσκολο να το φανταστώ για έναν άνθρωπο που μόνο αυτό έχει μάθει να κάνει στη ζωή του, να πολιτεύεται. Από την άλλη, οι ηγέτες δεν αποστασιοποιούνται από το κόμμα τους ειδικά αν είναι δημιούργημά τους. Και, αρέσει δεν αρέσει, ο Τσίπρας ήταν και ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ και «δημιουργός» του κόμματος εξουσίας το οποίο, μέχρι να το πάρει στα χέρια του, ήταν μια περιθωριακή παράταξη που έμπαινε – δεν έμπαινε στη Βουλή. Και επειδή του αρέσει να συγκρίνεται με τον Ανδρέα Παπανδρέου (φαντάζομαι ότι θα το έχει ακόμη το χούι), εκείνος δεν εγκατέλειψε το ΠΑΣΟΚ ούτε όταν έχασε τις εκλογές ούτε όταν παραπέμφθηκε στο ειδικό δικαστήριο. Σε μία εποχή μάλιστα που η Αθήνα είχε γεμίσει από αφίσες με τον Παπανδρέου και τη Λιάνη και με την επιγραφή «Το ραμολιμέντο και το τσόκαρο». Εμεινε, ανασυγκροτήθηκε και επανέφερε το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. (Αλήθεια, τι κάνω τώρα; Συγκρίνω Ανδρέα με Τσίπρα; Τέλος πάντων…).

Αρα; Το ερώτημα θα έμενε στον αέρα αν δεν εμφανιζόταν στο πολιτικό προσκήνιο ο Στέφανος Κασσελάκης. Ως Αγιο Πνεύμα εκπορευόμενο από τα ίδια γραφεία που στήριξαν στον δρόμο προς την εξουσία και τον Αλέξη Τσίπρα. Ενας μετα-Τσίπρας ας πούμε, με σπουδές, άπταιστα αγγλικά και όρκο στην αριστεία, για έναν μετα-ΣΥΡΙΖΑ,  χιλιάδες μίλια μακριά από τη ρητορική του κόμματος. Που εισάγει ένα είδος μεταλαϊκισμού, τύπου «ο βιοπαλαιστής εφοπλιστής». Και είναι ο μόνος που αναφέρεται στον τέως πρόεδρο και δημοσιοποιεί φωτογραφίες μαζί του. Αρα; Το αυτονόητο.

Κατά τα άλλα, στην Κουμουνδούρου βγήκαν μαχαίρια, οι αιχμές εναντίον Κασσελάκη φουντώνουν, τα στελέχη δεν μασούν τις λέξεις και, τελικά, η περίφημη ανασυγκρότηση τείνει προς την αποσύνθεση. Για ένα άδειο εφαρμοστό πουκάμισο. Βρε λέτε; Εγώ, πάντως, λέω. Ο Αλέξης Τσίπρας ξέρει καλύτερα από κάθε έλληνα πολιτικό να επενδύει στον διχασμό. Είτε της κοινωνίας είτε του κόμματός του. Το έχει αποδείξει περίτρανα. Δεν θα μου έκανε καθόλου εντύπωση λοιπόν αν από το «Ή αυτοί ή εμείς» περνούσε στο «Ή εγώ ή κανείς».