Μία νίκη για δέκα!

Η ιστορία των αναμετρήσεων με τις ΗΠΑ (στην προ αλλά και στη μετά εποχή της Ντριμ Τιμ) ανέκαθεν είχε… τραυματικό χαρακτήρα για την Εθνική μας ομάδα ή έστω και χαρακτήρα αναμνήσεων (να βγάλουμε καμιά φωτογραφία να τη θυμόμαστε).

Σε εννέα επίσημα παιχνίδια ενίοτε γνωρίζαμε συντριβές, αλλά τη μία φορά που χαμογελάσαμε έκανε για 10! Η κατοστάρα σε μία από τις καλύτερες ομάδες των ΗΠΑ που εμφανίστηκαν ποτέ σε μεγάλη διοργάνωση, στο έπος της Σαϊτάμα, στον αξέχαστο ημιτελικό του Μουντομπάσκετ του 2006, θα αποτελεί για χρόνια το καλύτερο (αληθινό) παραμύθι που θα λέει ο Παναγιώτης Γιαννάκης και οι παίκτες τους στα εγγόνια τους!

Παιχνίδι – όνειρο

O Σπανούλης σταμάτησε στους 22 πόντους, ο Σχορτσανίτης στους 14, ο Διαμαντίδης στους 12, ο Κακιούζης στους 15 και ο Παπαλουκάς φάνταζε ασταμάτητος με 8 πόντους, 12 ασίστ και 5 ριμπάουντ σε ένα ονειρικό παιχνίδι για τους διεθνείς μας, τους οποίους είχε «φτιάξει» κατάλληλα πριν από τον αγώνα ο μετρ του είδους, ο «Δράκος» του ελληνικού μπάσκετ.

«Σιγά ρε, γιατί να μην κερδίσουμε;» είχε πει στους παίκτες του και το σημαντικότερο ήταν ότι το πίστευε. Και το πίστεψαν και εκείνοι.

Ο Μάικ Σιζέφκσι ακόμα και σήμερα θυμάται αυτή την ήττα ως το πιο σκληρό μάθημα και οι ΗΠΑ από τότε δεν έχασαν ξανά παιχνίδι για μία δεκαετία κατακτώντας αήττητες τα Παγκόσμια Κύπελλα του 2010 και 2014 αλλά και τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008, 2012 και 2016!

Εκείνο το μεσημέρι (ώρα Ελλάδας) της 1ης Σεπτεμβρίου 2006 όλοι ήταν συντονισμένοι στα γαλανόλευκα.

Μιχάλης Κακιούζης (αρχηγός), Βασίλης Σπανούλης, Σοφοκλής Σχορτσανίτης, Δημήτρης Διαμαντίδης, Αντώνης Φώτσης, Λάζαρος Παπαδόπουλος, Δήμος Ντικούδης, Θοδωρής Παπαλουκάς, Κώστας Τσαρτσαρής, Νίκος Χατζηβρέττας, Παναγιώτης Βασιλόπουλος και φυσικά ο άτυχος Νίκος Ζήσης (που λόγω τραυματισμού από την αγκωνιά του Βραζιλιάνου Βαρεχάο δεν έπαιξε σχεδόν σε όλο του τουρνουά) αποτελούσαν ένα από τα καλύτερα ρόστερ που είχε ποτέ η Εθνική μας ομάδα, η παρέα που ξεκίνησε μαζί από το 2004 στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας (η Αργεντινή όπως και τέσσερα χρόνια αργότερα στο Πεκίνο μάς έκλεισε τον δρόμο προς τα μετάλλια), αναδείχθηκε Πρωταθλήτρια Ευρώπης το 2005 στο Βελιγράδι και μετά βρήκε μπροστά της την Ισπανία (τελικός Μουντομπάσκετ 2006, ημιτελικός Ευρωμπάσκετ 2007).

Οι συνθέσεις σε εκείνη την ιστορική νίκη:

ΕΛΛΑΔΑ (Π. Γιαννάκης): Σπανούλης 22 (3), Κακιούζης 15 (1), Σχορτσιανίτης 14, Διαμαντίδης 12 (2), Φώτσης 9, Παπαδόπουλος 8, Ντικούδης 8, Παπαλουκάς 8 (12 ασίστ, 5 ριμπάουντ), Τσαρτσαρής 3 (1), Χατζηβρέττας 2, Βασιλόπουλος

ΗΠΑ (Μ. Σιζέφσκι): Αντονι 27 (3), Ουέιντ 19 (1), Τζέιμς 17, Χάινριχ 12 (4), Χάουαρντ 10, Πολ 3, Μπος 3, Τζόνσον 3 (1), Μπάτιερ 1, Μπραντ.

Από τα 70s

Και όμως, η ιστορία κόντρα στις ΗΠΑ είχε ξεκινήσει στα μέσα της δεκαετίας του 1970 όταν το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα είχε συμμετάσχει στο Διηπειρωτικό Κύπελλο.

Η Εθνική υποδέχτηκε το Μεξικό, τον Καναδά, τη Βραζιλία και τις ΗΠΑ και ηττήθηκε απ’ όλους (94-69 από τους Αμερικανούς) ενώ λίγες μέρες αργότερα έπαιξε και εκτός έδρας χάνοντας και πάλι από όλους, απλά η ήττα από τις ΗΠΑ στο Οχάιο με 48 πόντους διαφορά (104-56) ήταν η πιο βαριά στην ιστορία μας.

To «αχ» του 1990

Χρειάστηκε να περάσουν 15 χρόνια για να ξαναπαίξουμε επίσημο παιχνίδι με τους Αμερικανούς στο Μουντομπάσκετ της Αργεντινής (1990) χωρίς τον τραυματία Νίκο Γκάλη που είχε χάσει τη διοργάνωση, με ηγέτη τον Παναγιώτη Γιαννάκη (που και ως παίκτης είχε κάνει δύσκολη τη ζωή του κόουτς Σιζέφσκι που ήταν και τότε προπονητής) σε ένα συγκλονιστικό παιχνίδι.

Με μπροστάρηδες τους Γιαννάκη (23 π.) και Χριστοδούλου (21 π.), καθώς και τον Φασούλα να κάνει εξαιρετική δουλειά απέναντι στον Αλόνζο Μούρνινγκ, η Εθνική προηγείτο στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα, ενώ στο φινάλε της κανονικής διάρκειας και με το σκορ ισόπαλο ο Παταβούκας σούταρε από τη σέντρα. Η μπάλα μπήκε και βγήκε αλλά το καλάθι του Γαλακτερού (που πήρε το ριμπάουντ) κρίθηκε εκπρόθεσμο και έτσι χάσαμε στην παράταση (103-95).