Μια στημένη υπόθεση με στόχο τη μειονότητα

Οι ημέρες έγιναν εβδομάδες. Και μετά μήνες. Και πλέον ο ορίζοντας της αποφυλάκισης του εκλεγμένου δημάρχου Χειμάρρας Φρέντι Μπελέρη χάθηκε, ενώ ο ίδιος συμπληρώνει πλέον ένα τρίμηνο φυλακισμένος στην Αλβανία, με το αρμόδιο Ειδικό Δικαστήριο των Τιράνων να απορρίπτει και νέο αίτημα της υπεράσπισής του για αντικατάσταση της προφυλάκισης με άλλα περιοριστικά μέτρα, έτσι ώστε να ορκιστεί και να αναλάβει καθήκοντα. Κάτι που δεν γίνεται και, με την προθεσμία της ορκωμοσίας να εκπνέει, προκύπτει πλέον ξεκάθαρα ποιος είναι ο πραγματικός στόχος όλης αυτής της στημένης υπόθεσης: η ελληνική μειονότητα, μέσα από την ακύρωση της ανάδειξης άλλου ενός μέλους της στη δημαρχία της Χειμάρρας – και κυρίως βέβαια αυτού του μέλους της που προφανώς ενοχλεί πολύ το καθεστώς.

Ετσι, όλα όσα συνέβησαν από τον Μάιο και μετά παίρνουν τώρα νόημα. Ολα; Η αλήθεια είναι πως όχι. Γιατί είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς τους εδώ εκούσιους ή ακούσιους υπερασπιστές του διαχρονικά ανεξέλεγκτου πρωθυπουργού της Αλβανίας Εντι Ράμα και της φασιστικής συμπεριφοράς του εναντίον τόσο του Μπελέρη όσο και της ελληνικής μειονότητας που την πολεμάει χρόνια εθνικά, πολιτικά, μα εξίσου και… επιχειρηματικά.

Η ιστορία αυταρχισμού και αδιανόητων προκλήσεων του Ράμα είναι πασίγνωστη και δεν χρειάζεται… συστάσεις. Αγνωστο όμως παραμένει το γιατί πρόσωπα που μετέχουν στον ελληνικό δημόσιο βίο, όπως ο πρώην αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών επί ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Ξυδάκης, προβαίνουν σε εξίσου αδιανόητες τοποθετήσεις του τύπου «Η Αθήνα και τα Τίρανα ξέρουν τον ρόλο του Μπελέρη. Δεν είναι ένας αθώος άνθρωπος, έχει ιστορία πολιτική και έχει ιστορία σκοτεινή. Θα έπρεπε να έχει καθαρίσει αυτή η ιστορία πολλούς μήνες πριν. Και να μη φτάσει να γίνει διπλωματικό αγκάθι στις όχι τόσο καλές σχέσεις Αθήνας και Τιράνων», προσφέροντας άλλοθι «νομιμοποίησης» της φασιστικής αλβανικής συμπεριφοράς. Και αυτό ακριβώς τη στιγμή της νέας απόρριψης αποφυλάκισης. Είναι δε εντυπωσιακό το γεγονός ότι η αναφορά Ξυδάκη αφορά την «ιστορία» του Μπελέρη και όχι τη συγκεκριμένη υπόθεση. Αλλά εξ ονόματος αυτής της «ιστορίας», που όμως δεν τη λέει καν με τ’ όνομά της, τον εμφανίζει ουσιαστικά ως ένοχο σήμερα: «δεν είναι ένας αθώος άνθρωπος»! Ενα μνημείο στρεψοδικίας, καθώς σε ανοικτή δικαστική υπόθεση τι σημαίνει «δεν είναι ένας αθώος»;

Τέτοιου είδους αιτιάσεις έχουμε το θλιβερό προνόμιο να έρχονται μόνον από την… Αθήνα: ούτε καν από τους Αλβανούς που παραμένουν στην (υποτιθέμενη) υπόθεσή τους. Στην ΕΕ καταδικάζεται όλο και πιο καθαρά η αλβανική στάση. Και φυσικά ουδείς διανοήθηκε να μετατρέψει το θύμα σε… θύτη, και μάλιστα με μισόλογα και αοριστολογίες από την… κρύπτη, στα οποία την αρχή έκανε ο Ξυδάκης, αλλά και άλλοι ιδεολογικά ομογάλακτοί του φαίνεται πολύ να χαίρονται με αυτά.

Ολα αυτά λοιπόν έχουν να κάνουν με τη λεγόμενη υπόθεση των «επτά πρακτόρων» που συνέλαβαν έλληνες συνοριοφύλακες το 1995, σύμφωνα με την οποία το πιθανότερο σενάριο ήταν ότι θα επιχειρούσαν, με βαρύ οπλισμό, να στήσουν προβοκάτσια σε αλβανικό έδαφος, πιθανώς σε στρατιωτική βάση, με σκοπό την πρόκληση ακραίας έντασης μεταξύ των δύο κρατών. Οι εν λόγω δικάστηκαν στην Αθήνα κεκλεισμένων των θυρών, καταδικάστηκαν, μετά μειώθηκαν οι ποινές τους και η υπόθεση τελικά ξεχάστηκε. Κι αυτό παρά τις πολιτικές καταδίκες, ακόμα και του τότε πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου.

Ομως ο Ράμα ουδέποτε ξέχασε τον Μπελέρη. Που εδώ και δεκαετίες τον θεωρεί «νούμερο ένα» στόχο του, ίσως επειδή σε μία περίοδο ο δεύτερος είχε καλές σχέσεις με τον Σαλί Μπερίσα, αν και, πολύ πιο πιθανό, επειδή ο κύριος στόχος της πολιτικής του είναι διαχρονικά η ελληνική μειονότητα που ασφαλώς και δεν είδε στο πρόσωπο του Μπελέρη έναν… «αλβανό πράκτορα». Και γι’ αυτό εξελέγη δήμαρχος. Γιατί αλλιώς, πώς; Είναι λοιπόν προφανές πώς μπορεί κανείς να αναζητήσει την αλήθεια. Αρκεί να αναρωτηθεί ποιοι είναι οι εχθροί και ποιοι οι φίλοι του…