3+1 στοιχήματα για την επόμενη μέρα στον ΣΥΡΙΖΑ

Απομένουν μόλις 16 μέρες. Στις 10 Σεπτεμβρίου θα ανοίξουν τα 550 εκλογικά τμήματα. Οι αριστεροί προσδοκούν να μετατρέψουν την ανάδειξη του νέου αρχηγού τους σε πολιτικό γεγονός. Οχι μόνο για να έχει αυτή ή αυτός τη νομιμοποίηση να αναδιαρθρώσει το πληγωμένο από την πρόσφατη λαϊκή ετυμηγορία κόμμα, αλλά και για να εκπέμψει ο ΣΥΡΙΖΑ το σήμα της επιστροφής του στη λίγκα των μεγάλων παικτών του κομματικού συστήματος. Για να πραγματοποιηθεί η επιθυμία τους, όμως, πρέπει να κερδίσουν μια σειρά από στοιχήματα. Ποια είναι αυτά;

Το νούμερο της συμμετοχής

Το νούμερο των ψηφισάντων πάντα μετράει. Οταν είναι μεγάλο, το κόμμα μπορεί να λέει πως παραμένει ενδιαφέρον. Στην αντίθετη περίπτωση, δίνεται η αίσθηση ότι το έχει ξεπεράσει η πολιτική ζωή. Σύμφωνα με μια επίσημη κομματική φωνή, της γραμματέως του ΣΥΡΙΖΑ, το κυριότερο στοίχημα είναι της συμμετοχής. Γιατί, όπως εξήγησε η Ράνια Σβίγκου, θέλουν «όσο το δυνατόν περισσότεροι, και ιδιαίτερα νέοι άνθρωποι να συμμετάσχουν». Μεταφράζοντας τη δήλωση από τη διάλεκτο της πολιτικής ορθότητας σ’ αυτή της πραγματικότητας: η Κουμουνδούρου ευελπιστεί να προσέλθουν στις κάλπες όσοι είχαν επανεκλέξει τον Αλέξη Τσίπρα πέρυσι τον Μάιο – περίπου 150.000 μέλη του κόμματος, δηλαδή. Τότε, βέβαια, ο πήχης που πέρασε ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν κατά πολύ χαμηλότερος από εκείνον των άλλων κομμάτων που έχουν καθιερώσει την ανάδειξη του αρχηγού τους από τη βάση – την πρώτη Κυριακή των κεντροαριστερών εσωκομματικών του 2021 ψήφισαν 270.706 πολίτες, ενώ εκείνη των τελευταίων νεοδημοκρατικών 404.078. Παρ’ όλα αυτά, αν η νέα ηγεσία εκλεγεί από λιγότερους απ’ αυτούς που αναβάπτισαν την απερχόμενη, – αν δηλαδή επιβεβαιωθούν όποιοι υπολογίζουν συμμετοχή της τάξης των 50.000 μελών το πολύ -, πολιτικοί αντίπαλοι και άσπονδοι εσωκομματικοί φίλοι δικαιολογημένα θα υποστηρίξουν πως δεν προσφέρει στον ΣΥΡΙΖΑ τη δυναμική που απαιτείται ώστε να ξαναμπεί σε τροχιά εξουσίας.

Οι έξτρα υποψήφιοι

Κανένας μυημένος στα συριζαϊκά πράγματα δεν αποκλείει αυτή τη στιγμή την εμφάνιση νέων διεκδικητών του προεδρικού θώκου. Τα ονόματα του Σωκράτη Φάμελλου, του Παύλου Πολάκη, του Στέφανου Κασσελάκη και του Διονύση Τεμπονέρα συνεχίζουν να «κυκλοφορούν». Κάποιος απ’ αυτούς θα μπορούσε να καταθέσει υποψηφιότητα στο Διαρκές Συνέδριο που έχει προγραμματιστεί για τις 2 Σεπτεμβρίου. Η πρόκληση για το κόμμα βρίσκεται στο προφίλ των έξτρα υποψηφίων. Εφόσον, για παράδειγμα, θελήσει να διεκδικήσει την αρχηγία κάποιος αψύς, υπάρχει ο κίνδυνος η διαδικασία να ευτελιστεί από τις ρητορικές του μπαλοθιές. Κι όχι μόνο. Μια τέτοια υποψηφιότητα ενδέχεται να απωθήσει μετριοπαθείς εκλογείς, που δεν συμφωνούν με τον τοξικό πολακισμό. Από την άλλη, αν πέσουν μέσα όσοι διάβασαν την πρόθεση του Κασσελάκη να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην επόμενη κομματική μέρα πίσω από τις λέξεις της πλατφόρμας για την ανασυγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ που κατέθεσε τις προάλλες, η εσωκομματική αναμέτρηση θα γίνει πιο ενδιαφέρουσα. Ενας 35χρονος με βαρύ βιογραφικό, ο οποίος δεν δίστασε να κάνει coming out λίγο πριν από τις δεύτερες εθνικές εκλογές, είναι θεωρητικά ιδανικός υποψήφιος αρχηγός για αριστερό κόμμα.

Οι κόντρες των διεκδικητών

Μέχρι τις αρχές αυτής της εβδομάδας η προεκλογική δραστηριότητα των υποψηφίων ήταν μάλλον υποτονική. Πλέον, ωστόσο, όλοι έχουν αρχίσει να ακολουθούν ένα αρκετά πυκνό πρόγραμμα περιοδειών προκειμένου να φτάσουν στην πόρτα όσο το δυνατόν περισσότερων ψηφοφόρων. Η εντατικοποίηση των ρυθμών ενέχει το ρίσκο της κατακόρυφης αύξησης των ντεσιμπέλ. Η κριτική που θα διατυπώνει ο καθένας για τις προτάσεις ή την παρουσία του άλλου ίσως ξεπεράσει τα όρια της συντροφικής άμιλλας. Ο Στέφανος Τζουμάκας έχει επιβεβαιώσει τέτοιου είδους φόβους, λέγοντας ότι κάποιες/οι από τις/τους συνυποψηφίους του έχουν τη στήριξη επιχειρηματικών συμφερόντων. Γιατί «προσπαθεί η διαπλοκή να εισέλθει μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ για να καθορίσουν ποιος θα βγει πρόεδρος». Το ύφος που θα επιλέξουν στην τελική ευθεία οι επίδοξοι διάδοχοι του Τσίπρα δεν θα ορίσει μόνο τους ίδιους. Θα επηρεάσει και την εικόνα που σχηματίζουν για το κόμμα τόσο τα μέλη του όσο κι εκείνοι που παρακολουθούν την προεκλογική του επικαιρότητα χωρίς να έχουν αποφασίσει ακόμη αν θα αποκτήσουν κομματική ταυτότητα τον επόμενο μήνα.

Θα βρεθεί
ο αντι-Μητσοτάκης;

Η Εφη Αχτσιόγλου εισηγείται ένα «κόμμα δομών», διαφημίζοντας σε κάθε ευκαιρία τη μεθοδικότητα που αναγνωρίζουν ως συστατικό στοιχείο του πολιτικού της χαρακτήρα οι άνθρωποι που έχουν συνεργαστεί μαζί της. Ο Νίκος Παππάς διατείνεται ότι οραματίζεται «το κόμμα των μελών όπου θα υπάρχουν οι δομές που θα υπηρετούν τις συλλογικές αποφάσεις και δεν θα τις καταστέλλουν». Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος ζητά «σοκ επανίδρυσης των οργανώσεων και των δομών μας», υποστηρίζοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να «έχει προγραμματικό λόγο χωρίς οι απαντήσεις του να αρέσουν σε όλους». Οι τρεις από τους τέσσερις υποψηφίους, λοιπόν, προτάσσουν – με διαφορετικό τρόπο – την ανάγκη για οργανωτική και προγραμματική επάρκεια, ώστε το κόμμα τους να φιλοτεχνήσει το προφίλ μιας πολιτικής δύναμης η οποία μπορεί να αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες και να αντεπεξέλθει αποτελεσματικά στις απαιτήσεις της διακυβέρνησης. Η πλειονότητα, με άλλα λόγια, φαίνεται να έχει κατανοήσει – μετά και τα αποτελέσματα της διπλής εθνικής αναμέτρησης – ότι το αρχηγικό υπόδειγμα που έχει πιο πολλές πιθανότητες να αξιολογηθεί θετικά από σημαντική μερίδα του εκλογικού σώματος είναι εκείνο που προτιμάει να περιγράφει ένα σχέδιο. Ετσι, ένα επιπλέον στοίχημα για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι να διαλέξει το κατάλληλο ηγετικό πρόσωπο, αυτό το οποίο θα πείθει ως αντι-Μητσοτάκης.