Η αγωνία της Κουμουνδούρου πριν από… τις εκλογές

Ενα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Κουμουνδούρου – το φάντασμα της συμμετοχής στην εκλογική διαδικασία ανάδειξης του επίδοξου διαδόχου του Αλέξη Τσίπρα. Οσο πλησιάζει η ώρα της κρίσεως (10 Σεπτεμβρίου) και αποσαφηνίζεται το τοπίο των υποψηφιοτήτων τόσο μεγαλώνει η αγωνία για τη συμμετοχή στην κρίσιμη διαδικασία, καθώς από αυτή θα εξαρτηθεί εν πολλοίς η επόμενη μέρα για τον νέο πρόεδρο αλλά και για τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία.

Ο πήχης που είχε τεθεί το 2022 κατά την εκλογή του Τσίπρα από τη βάση είναι πολύ ψηλά (πάνω από 150.000 είχαν λάβει μέρος) και βεβαίως κανένας δεν θα μπορούσε να αναμένει ανάλογη κοσμοσυρροή. Ωστόσο θα έχει τεράστια σημασία για το όλο εγχείρημα επανασύστασης και ανασυγκρότησης του κόμματος, και φυσικά για τον νέο/α ηγέτη του, να προσέλθουν στις κάλπες όσο γίνεται περισσότεροι. Κάτι τέτοιο άλλωστε θα αποτελούσε αναγκαία προϋπόθεση και την καλύτερη απόδειξη ότι ο πολύπαθος χώρος έχει μέλλον.

Κρίνεται η δυναμική
του κόμματος

Στην αντίθετη περίπτωση τίθεται εκ των πραγμάτων θέμα βιωσιμότητας ως προς τον φιλόδοξο στόχο της δυναμικής επανάκαμψης του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο πολιτικό σκηνικό. Είναι σαφές για όλους τους υποψηφίους ότι το στοίχημα της συμμετοχής στη διαδικασία εκλογής του νέου αρχηγού είναι καθοριστικό, καθώς θα αποτελέσει «ψήφο εμπιστοσύνης» των μελών – και όσων επιλέξουν να εγγραφούν την ημέρα εκείνη – όχι μόνο στο πρόσωπο που θα κληθεί να σύρει το κάρο στη μετά Τσίπρα εποχή αλλά και στο ίδιο το κόμμα, με την έννοια ότι θα αποτυπώνει τις προσδοκίες τους για την πολιτική επιβίωση του χώρου και την αναγέννησή του από τις «στάχτες» που άφησε πίσω του το οδυνηρό εκλογικό αποτέλεσμα του Μαΐου και του Ιουνίου.

Εμπειροι κομματικοί παράγοντες που παρακολουθούν με αγωνία το πώς εξελίσσονται τα πράγματα θεωρούν ότι, τηρουμένων των συνθηκών μετά τη βαριά εκλογική ήττα και την παραίτηση Τσίπρα, ένας αριθμός που θα κινείται περί τις 50.000 θα είναι «επίτευγμα», καθώς θα αποτελέσει μια αξιοπρεπή βάση εκκίνησης για τη «νέα εποχή» και επιπλέον θα μπορεί να αποτελέσει ικανή νομιμοποιητική βάση για τον/την εκλεγέντα πρόεδρο. Αν ο πήχης πέσει χαμηλά, π.χ. στις 20.000, τότε τα πράγματα αλλάζουν δραματικά.

Γι’ αυτό και ο φόβος της συμμετοχής ακολουθεί τους υποψηφίους οι οποίοι εντείνουν τις περιοδείες τους προσδοκώντας, μετά και τις θερινές διακοπές, να αναθερμάνουν το ενδιαφέρον του κόσμου, το οποίο, μέχρι στιγμής, δεν είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικό, όπως ομολογείται. Στην κατεύθυνση αυτή ενεργοποιήθηκε η διαδικτυακή καμπάνια «10 Σεπτεμβρίου Συμμετέχω», με κεντρικό πολιτικό μήνυμα «Το αύριο ξεκινά από εμάς», ενώ ορισμένοι αναρωτιούνται αν θα υπάρξει κάποια κίνηση εκ μέρους του μεγάλου απόντα των μετεκλογικών εξελίξεων Αλέξη Τσίπρα ώστε να αναθερμανθεί το ενδιαφέρον μελών και φίλων που ατενίζουν με μεγάλη απογοήτευση το παρόν και το μέλλον του κόμματος.

Η πλατφόρμα
Τεμπονέρα

Προς το παρόν, ο Διονύσης Τεμπονέρας με κείμενο-πλατφόρμα που ανήρτησε ξεκαθαρίζει ότι δεν θα συμμετάσχει στην κούρσα διαδοχής και ότι δεν τοποθετείται υπέρ κάποιας υποψηφιότητας αναμένοντας να δει ποιος θα εκφράζει με τις θέσεις του την «ιστορική αναγκαιότητα», όπως την προσδιορίζει, για «επανίδρυση του φορέα και τη συγκρότηση της νέας, μεγάλης, σύγχρονης Αριστεράς». Μάλιστα καλεί τα μέλη να προσέλθουν στις εσωκομματικές εκλογές, καθώς «η μαζική συμμετοχή πρέπει να νομιμοποιήσει στη συνείδηση της κοινωνίας, όχι τα προσωπικά χαρακτηριστικά της νέας ηγεσίας, αλλά να εκφράσει την ανάγκη για ένα “νέο ξεκίνημα”».

Επίσης, ο Τεμπονέρας ζητεί εκλογή του νέου γραμματέα του φορέα από το συνέδριο, ώστε να έχει την «ευρεία πολιτική νομιμοποίηση» που απαιτείται, επισημαίνοντας ότι «η συνθήκη αυτή κακώς αποτυπώνεται στον δημόσιο λόγο ως “άτυπη δυαρχία”, αφού αφενός η βάση εκλογής μεταξύ Προέδρου και Γραμματέα είναι διαφορετική (νέα κομματική βάση/συνέδριο) και αφετέρου το κόμμα δεν ανεξαρτητοποιείται-αυτονομείται, αλλά εκφράζει και συνεπικουρεί τον Πρόεδρο, που ηγείται, ως πρώτος μεταξύ ίσων, στα πλαίσια των συλλογικών αποφάσεων των οργάνων του κόμματος».