Για μελοποίηση

Ποτέ στα όνειρά σου

δε μ’ άφησες να μπω.

Απέξω τριγυρίζω

μ’ ένα παράπονο πικρό.

Φοβάσαι μήπως μάθω

αν ποτέ μ’ αγάπησες,

αν νοιάστηκες για μένα,

γιατί με παράτησες.

Άσε να μπω μια φορά

να μάθω ό,τι μ’ αφορά.

Να ξέρω τι να κάνω,

μη μ’ αφήνεις έξω σαν ζητιάνο.

Η αγάπη μου πάντα δυνατή,

ο χρόνος δεν κλείνει την πληγή.

Έλα εσύ στο όνειρό μου,

να λιγοστέψεις τον καημό μου.

******************

Την έκλεψε ο Πάρης την Ελένη

και ξεσηκώθηκε η οικουμένη,

η Αφροδίτη κρατούσε το φανάρι

κι ο Μενέλαος έτρεξε να την πάρει.

Δέκα τα χρόνια που πολεμούσαν

κι οι Τρώες ηρωψικά κρατούσαν,

στα μαχαίρια με τον αρχηγό ο Αχιλλέας,

απ’ τα παλικάρια ξεχώριζε ο Αίας.

Άδικα, χάθηκες, Πάτροκλε γιε μου,

σ’ έσφαξε άγρια ο Έκτορας, καλέ μου,

ο Αχιλλέας έσερνε κείνον με το άρμα

και στον Άδη πήγε απ’ του Πάρη το τραύμα.

Χάθηκαν άντρες γενναίοι, παινεμένοι,

δήθεν για την όμορφη Ελένη,

μα το πουκάμισο ήταν αδειανό,

χωρίς λόγο οδηγηθήκαν στο χαμό.

Το «Πικρό παράπονο» και το σκωπτικό «Για την Ελένη» προέρχονται από την αυτοέκδοση «Τα τραγούδια μου» του Παύλου Μπότσικου (Ιωάννινα, pbotsikos@gmail.com), ο οποίος μάς την έστειλε στο γραφείο. Είναι καθηγητής Φιλολογίας και γράφει στίχους για τραγούδια προς μελοποίηση.