Οσα μου έμαθαν οι συναυλίες

Αν και πλέον οι συναυλίες στην Ελλάδα πρέπει να οριστούν σε B.C. και A.C., ήτοι Before Coldplay / After Coldplay (πριν και μετά Coldplay), μετά το μοναδικό επίτευγμα που κατέγραψαν στα συναυλιακά ελληνικά χρονικά, να γίνουν οι συναυλίες τους τον Ιούνιο του 2024 sold out με το που ανακοινώθηκαν, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσουμε εκεί. Το φετινό καλοκαίρι – αν και συναυλιακά δεν έχει τελειώσει ακόμη – ήταν από τα πλέον θερμά και… δυνατά των τελευταίων ετών. Φαίνεται ότι τα τρία χρόνια του κορωνοϊού, η έλλειψη συναυλιών ή ο περιορισμός τους, δημιούργησαν το εφετινό μπαμ, τόσο από την πρόσκληση καλλιτεχνών και συγκροτημάτων όσο και από τη διάθεση του κοινού να είναι όσο το δυνατόν παρόν, σε κάθε εκδήλωση. Η Ελλάδα, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, δείχνει ότι αποκτά συναυλιακή κουλτούρα, κάτι που δεν θα περάσει απαρατήρητο από τους ατζέντηδες, με, προφανές, αποτέλεσμα τα επόμενα χρόνια να είναι εξίσου ενδιαφέροντα και δυνατά.

Φέτος το Rockwave στη Μαλακάσα επέστρεψε με λάμψη, το Release έκανε ό,τι ήταν δυνατόν να αντιπροσωπεύσει όσο το δυνατόν περισσότερα μουσικά είδη και να ανοίξει σε πολλά… κοινά, ενώ εξίσου ενδιαφέρουσες ήταν και οι εμφανίσεις που πραγματοποιήθηκαν στο Ηρώδειο. Φυσικό ήταν σε αυτόν τον ορυμαγδό των συναυλιών κάποιες να πάνε περισσότερο καλά – από πλευράς προσέλευσης κοινού – και κάποιες άλλες όχι. Και φυσικά υπάρχουν και κάποιες που το ελληνικό κοινό δεν τις τίμησε δεόντως, για πολλούς και διάφορους λόγους.

Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι πολλές φορές δίπλωναν οι συναυλίες, δηλαδή την ίδια ημέρα γίνονταν δύο συναυλίες, με αποτέλεσμα το κοινό να επιλέξει υπέρ μιας και… κατά της άλλης. Πολλοί είναι εκείνοι που σημειώνουν ότι θα έπρεπε να υπάρχει καλύτερος προγραμματισμός αλλά αυτό δεν είναι τόσο εύκολο. Πολλοί οι διοργανωτές, πολλά τα γκρουπ και οι καλλιτέχνες, και, στον βαθμό που δεν τα έχουν βρει μεταξύ τους, ο προγραμματισμός είναι όνειρο απατηλό.

ΣΤΟ ΗΡΩΔΕΙΟ. Στους αδικημένους του εφετινού καλοκαιριού, λόγω του γεγονότος ότι το Ωδείο Ηρώδου Αττικού ήταν ο χώρος της συναυλίας του στις 19 Ιουνίου, ήταν ο John Cale. Στα 81 του χρόνια σήμερα, δεν έχει να αποδείξει τίποτα.  Μουσικός, συνθέτης, παραγωγός δίσκων και ερμηνευτής, ιδρυτικό μέλος (με τον Lou Reed) του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος The Velvet Underground, για επτά δεκαετίες έχει δουλέψει από rock και drone έως κλασική, avant-garde και ηλεκτρονική μουσική.  Με τη «βοήθεια» της Φιλαρμόνια Ορχήστρας Αθηνών παρουσίασε το σόου εκείνο που είχε στο μυαλό του, αδιαφορώντας αν αυτό τού έδινε περισσότερα χειροκροτήματα ή λιγότερα. Κάπου εκεί το κοινό, ή έστω ένα μέρος του, οι συνήθως «φωνακλάδες», μπερδεύτηκε. Ενδεχομένως να περίμεναν βραδιά greatest hits. Αντί αυτού ο δημιουργός παρουσίασε τα κομμάτια του με έγχροδα και πνευστά -παράλληλα με την παρουσία των δικών του μουσικών -, κάτι που δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνει.

Ο Mike Scott και οι Waterboys μετέτρεψαν το αρχαίο ρωμαϊκό ωδείο σε μια διονυσιακή rock ‘n’ roll κατάσταση. Στον ίδιο χώρο ο Gregory Porter (24/6) με τις  jazz, gospel και soul συνθέσεις του, οι James (10/7) με τον ήχο και τις αναμνήσεις των 90s, που έβαλαν φωτιά, και ο Herbie Hancock (11/7), με την τζαζ, φανκ και φιούζιον βραδιά, που έδειξε γιατί παραμένει από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες, ανεξαρτήτως μουσικού είδους. Στις 16/7 οι Γερμανοί Kraftwerk έδειξαν τι σημαίνει να είσαι αληθινά πρωτοπόρος μουσικός. Τεχνολογία, ήχος και εικόνα οδηγούν, ενίοτε, σε έργο τέχνης.

Από τους αδικημένους του Ωδείου Ηρώδου Αττικού, ο Ζιλμπέρτο Ζιλ. Ο βραζιλιάνος μουσικός και διανοούμενος δεν χρειάζεται συστάσεις μεν, αλλά το μέγεθος του κοινού ήταν αντιστρόφως ανάλογο της προσφοράς του στη μουσική, δε. Και αν δεν ήταν οι δεκάδες συμπατριώτες του στις κερκίδες, ίσως τα πράγματα να ήταν ακόμα χειρότερα. Μαζί με τη μουσική οικογένειά του, γκρούβαραν, έπαιξαν μπόσα νόβα, ροκ εν ρολ, ρέγκε, τζαζ, αφρικανική μουσική και έκαναν το κοινό να φύγει με χαμόγελα. Ισως η τελευταία ευκαιρία που είχε το κοινό να τον δει live, καθώς έχει ανακοινώσει ότι είναι η τελευταία του περιοδεία.

ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΝΕΡΟΥ. Στο σύνορο Φαλήρου-Καλλιθέας, στην Πλατεία Νερού, το Release Athens 2023 έκανε ό,τι μπορούσε για να γράψει ιστορία, τουλάχιστον φέτος, και το έκανε. Δεκάδες συγκροτήματα και καλλιτέχνες, σε συνεργασία με το Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος (για τρεις ημέρες), από heavy metal και ποπ και από rap έως και techno, δεν πρέπει να άφησαν και πολλούς δυσαρεστημένους.

Από τις μεγάλες εκπλήξεις του εφετινού συναυλιακού καλοκαιριού η Rosalia Vila Tobella, η οποία στις 25 Σεπτεμβρίου συμπληρώνει τα 31 της χρόνια. Φωτιά και λάβρα πάνω στη σκηνή η καταλανή τραγουδίστρια, τραγουδοποιός, παραγωγός, ηθοποιός και μουσικός, επιβεβαίωσε και με το παραπάνω όλους τους αποθεωτικούς χαρακτηρισμούς που έχει λάβει από τον διεθνή Τύπο. Στις 20 Ιουνίου η Rosalia τραγούδησε και χόρεψε φλαμένκο, ποπ, urbano, reggaeton και ό,τι άλλο ήθελε εν μέσω πλήρους αποθέωσης. Την απολαύσαμε στην καλύτερή της στιγμή.

Την επομένη, 21 Ιουνίου, oι Νορβηγοί Synth Röyksopp στην Πλατεία Νερού και η αυστραλή τραγουδοποιός Tash Sultana στο SNF NOSTOS μπορεί να εκκινούσαν από διαφορετικές αφετηρίες αλλά το αποτέλεσμα ήταν ίδιο. Ο καθένας τους εντυπωσίασε το κοινό που γέμισε τα stages. Η δεύτερη one-person band που ερμήνευσε από reggae και neo-soul μέχρι blues μπαλάντες, παίζοντας πιάνο, synth, μπάσο και κιθάρα, ντραμς, φυσαρμόνικα, σαξόφωνο. Πάθος και συναισθηματισμός. Οι headliners Röyksopp, όταν βρήκαν τα πατήματά τους, πρόσφεραν στους θεατές rave πάρτι με groovy και techno στιγμές. Στις 22/6 η Siouxsie Sioux ντυμένη με γαλάζια ολόσωμη φόρμα και με τις χαρακτηριστικές χορευτικές κινήσεις της απέδειξε ότι έκανε πολύ καλά που επέστρεψε στη μουσική. Στα 66 της χρόνια, τα οποία έκλεισε στις 27 Μαΐου, μάς θύμισε κομμάτια όπως τα «Night Shift», «Arabian Knights», «Kiss Them for Me», «Dear Prudence», «Sin in My Heart», «Christine», «Happy House», «Spellbound», «The Passenger», «Israel», τα οποία έκαναν τους goth και punk φίλους της να ξεσηκωθούν και να ξεσηκώσουν όσους δεν είχαν μπει ακόμη στο κλίμα.

Στις 18 και 19 Ιουλίου, 40.000 και πλέον θεατές (το διήμερο) απόλαυσαν τον Alex Turner και τους  Arctic Monkeys στο Release. Χιλιάδες θεατές τραγούδησαν μαζί με τα είδωλά τους (να σημειωθεί ότι οι περισσότεροι ήξεραν τους στίχους όλων των τραγουδιών), ούρλιαξαν με την ψυχή τους σε κάθε κίνηση του γητευτή Alex, ενώ αν οι Arctic Monkeys αποφάσιζαν να παίξουν ώς το πρωί της επόμενη ημέρας, κανένας δεν θα έφευγε. Στις 21/7 οι Prodigy παρουσίασαν τον ήχο της 5ης Βιομηχανικής Επανάστασης, ισοπεδώνοντας ό,τι βρέθηκε στον δρόμο τους και εκστασιάζοντας το κοινό, ενώ την τελευταία ημέρα (27/7) του Release οι Wu-Tang Clan, αν και όχι με την πλήρη σύνθεσή τους – δεν ήρθαν στην Αθήνα τρία από τα κορυφαία τους μέλη -, έκαναν ό,τι ήταν δυνατόν για να υπενθυμίσουν πως εδώ και 30 χρόνια παραμένουν hip-hop δυναμίτες.

ΣΤΟ TERRAVIBE. Στη Μαλακάσα, στο Terravibe, λίγο πριν από την Πανσέληνο του Ιουλίου (1/7), ο Robbie Williams φόρεσε τα χρυσά και τα διαμαντένια του και μπροστά στο κοινό που ήταν έτοιμο να τον αποθεώσει, όπως και το έκανε, έδειξε από τις πρώτες κιόλας στιγμές ότι θα ήταν συναυλία-εξομολόγηση. Είχε περισσότερη διάθεση να μιλήσει παρά να τραγουδήσει αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να παρουσιάσει σόου. Ο ίδιος εμφανίστηκε με ολόχρυσο παντελόνι, μάλλον αδυνατισμένος, με κούρεμα μοϊκάνα, το σόου είχε ακτίνες λέιζερ, ορχήστρα, χορεύτριες και τραγουδίστριες που τον πλαισίωσαν και τραγούδια φυσικά σαν τα «Eternity», «Candy», «Kids», «Rock DJ», «No Regrets», «Feel», «Angels», «Μe And My Monkey». Στον ίδιο χώρο στις 7/7 οι Deep Purple ανέβηκαν φουριόζοι στη σκηνή και ο Ian Gillan με την παρέα του έδειξαν τι εστί ροκ. Επαιξαν μέχρι τον «Ζορμπά» και «Τα παιδιά του Πειραιά». Garage, rock, blues και ενθουσιασμός στη συναυλία των αγαπημένων του ελληνικού κοινού Black Keys.

ΣΤΟ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΣΤΑΔΙΟ. Last but not least, οι Guns N’ Roses, το σαββατόβραδο 22 Ιουλίου, στο Ολυμπιακό Στάδιο Αθηνών. «Αλητεία» και mainstream για 40.000 και παραπάνω θεατές που συγκεντρώθηκαν για να απολαύσουν τους ήρωές τους. Επί τρεις ώρες τα έδωσαν όλα πάνω στη σκηνή. Και οι θεατές το έπιασαν το μήνυμα από την πρώτη κιόλας νότα. Το headbanging είχε την τιμητική του, πώς θα μπορούσε άλλωστε να μην την είχε όταν στη σκηνή ανέβηκαν οι Axl Rose (φωνή, πλήκτρα), Duff McKagan (μπάσο), Slash (κιθάρα), Dizzy Reed (πλήκτρα), Richard Fortus (κιθάρα), Frank Ferrer (ντραμς) και Melissa Reese (πλήκτρα). Οι Axl και Slash τράβηξαν πάνω τους – όπως αναμενόταν – τους προβολείς και απέδειξαν για ποιον λόγο οι GNR είναι από τις μεγαλύτερες rock ‘n’ roll (και συναυλιακές) μπάντες όλων των εποχών. Στο δε «Paradise City», κόντεψε να πέσει το Στάδιο.