Σεξισμός

Πρώτα, 26 γυναίκες μέλη του ΣΥΡΙΖΑ διαμαρτυρήθηκαν στα social media επειδή «η Εφη Αχτσιόγλου λόγω του φύλου της δέχεται σεξιστικές επιθέσεις που δεν δέχεται και δεν θα μπορούσε να δεχθεί κανένας συνυποψήφιός της» – ακόμη κι από συντρόφους της, όπως έσπευσαν να διευκρινίσουν. Επειτα, οι δυο από τους υπόλοιπους τρεις οι οποίοι διεκδικούν την ηγεσία του κόμματος, τη στήριξαν σχεδόν αμέσως με ποστ. Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος παραδέχτηκε ότι «η διάκριση λόγω φύλου, ο σεξισμός που χαρακτηρίζει το ιδιαίτερο είδος καταπίεσης και βίας σε βάρος των γυναικών, εμφιλοχωρεί σε όλες τις κοινωνικές δραστηριότητες και έχει δυστυχώς σημαντική θέση και στην πολιτική». Και προσέφερε την αλληλεγγύη του τόσο σ’ εκείνη όσο και στις συντρόφισσες που πήραν την πρωτοβουλία να αναδείξουν το θέμα. Ο δε Νίκος Παππάς – επικαλούμενος τον αριστερό κώδικα αξιών – έγραψε πως όλοι τους πρέπει να κρίνονται για τις πολιτικές τους απόψεις, όχι για το φύλο τους ή για τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό. Προσεκτικοί παρατηρητές των συριζαϊκών πραγμάτων, βέβαια, είχαν αντιληφθεί ότι αυτή η κουβέντα απασχολεί το κόμμα πολύ πριν κυκλοφορήσει το κείμενο των 26.

Καθημερινότητα

Δεν ήταν μόνο οι λογιζόμενοι σαν μεγαλοστελέχη που φώναζαν ότι δεν θα βγει ο πρόεδρος με καλλιστεία. Απλά μέλη ή φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ, συζητώντας στη διαδικτυακή δημόσια σφαίρα, κριτίκαραν την Αχτσιόγλου ως «φιλόδοξη» – επιθετικός προσδιορισμός που χρησιμοποιείται αρνητικά, αν όχι επιτιμητικά, μόνο στο θηλυκό του γένος -, ενώ οι πιο εκλεπτυσμένοι ανάμεσά τους διακήρυτταν πως δεν θα τη στηρίξουν επειδή είναι γυναίκα αλλά γιατί συμφωνούν πολιτικά μαζί της – μια επισήμανση που ποτέ κανείς δεν έκανε συντασσόμενος με έναν άνδρα. Τι κι αν η Κουμουνδούρου είχε σχετικά πρόσφατα καθιερώσει την ποσόστωση του 50% σε όργανα, θέσεις ευθύνης και ψηφοδέλτια; Οι νοοτροπίες που συντηρούν τον σεξισμό είναι ισχυρότερες από τις πολιτικές πεποιθήσεις. Υπάρχουν, δηλαδή, κι αριστεροί σεξιστές. Οπως υπάρχουν και προοδευτικοί που κάνουν mansplaining. Ή γυναίκες που ασπάζονται τα στερεότυπα πάνω στα οποία βασίζονται οι διακρίσεις των ρόλων των δύο φύλων. Και όσο παραμένει η ανισότητα των αμοιβών ανδρών και γυναικών για την ίδια εργασία θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Γιατί από αυτήν την καθημερινότητα του «κουβαλητή» πηγάζει η πιο βαθιά υποτίμηση της αξίας του δεύτερου φύλου.