«Ζούμε μέσα από τη ζωή {LF}των ηρώων μας»

Η τελευταία φορά που συγκινήθηκα με μια ολοκληρωμένη αφήγηση ήταν… η αφηγηματική αρτιότητα και η καθηλωτική δύναμη του αληθινού λόγου, που έχει ο Χέμινγουεϊ στη νουβέλα «Ο γέρος και η θάλασσα», που φυσικά νοείται ως ένα από τα μυστήρια της δημιουργικής διαδικασίας.

Αν μπορούσα να γράφω μετά μουσικής, θα επέλεγα… πάντα τις τέσσερις εποχές του Βιβάλντι, και ένα πολύ χαλαρωτικό κλασικό κομμάτι. Θα έλεγα δε ότι γράφω πάντα με μουσική, δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτόν μου χωρίς αυτήν. Βέβαια ακούω περισσότερο κλασική μουσική, Βιβάλντι, και Σπανουδάκη, αλλά ακόμα και το ράδιο τα βράδια με πολύ απαλή μουσική μου κρατάει πολύ ωραία συντροφιά στο γράψιμο.

Το πιο οδυνηρό στη διαδικασία της συγγραφής… θεωρώ ότι είναι η καταγραφή τραγικών ή συγκλονιστικών περιστατικών των ηρώων μας, που είτε μας έχουν στοιχειώσει, είτε μας έχουν επηρεάσει τόσο πολύ, ώστε όταν τα επαναφέρουμε για να τα καταγράψουμε, είναι όπως η αναπαράσταση που ζει το θύμα. Ακριβώς έτσι όπως βιώνει όλες  αυτές τις συγκλονιστικές στιγμές, έτσι καλούμαστε και εμείς να ξαναγυρίσουμε στον τόπο του εγκλήματος. Ζούμε μέσα από τη ζωή των ηρώων μας.

Τρία βιβλία που θα πρότεινα οπωσδήποτε για μια βιβλιοθήκη λυκείου θα ήταν… «Ενα παιδί μετράει τα άστρα» του Λουντέμη, τα «Σταφύλια  της οργής» του Steinbeck και το «Πορτραίτο του Όσκαρ» του Όσκαρ Ουάιλντ. Είναι εξαιρετικά βιβλία που θα κάνουν τους νέους να αγαπήσουν το διάβασμα και τα οποία έχει κατατάξει η ίδια η Ιστορία της λογοτεχνίας.

Η κριτική που αποδέχομαι αφορά... όλα τα έργα μας, μιας και απευθυνόμαστε στο κοινό και φυσικά είμαστε σε καθημερινή βάση αντικείμενο σχολιασμών, κρίσεων και συζητήσεων. Μέσα λοιπόν στο σύνολο αυτό θα τύχουμε των κριτικών από διάφορους αναγνώστες. Ωστόσο θα πρέπει να αξιολογήσουμε και την πηγή της κάθε κριτικής, έτσι ώστε να δεχθούμε κάθε εποικοδομητική και φυσικά κάθε μια που κινείται σε κάτι θετικό.   

Η αυτοκριτική ξεκινάει από… το πρώτο βήμα μας. Πρέπει να είμαστε πολύ αυστηροί με τον εαυτόν μας, γιατί ο συγγραφέας πρέπει να μπορεί να μεταδώσει, όχι μόνο τον σύγχρονο σφυγμό, να ακούει την ψυχή του μέσα από το φίλτρο της λογοτεχνίας, που σκοπό έχει να μετουσιώσει το νόημα και την οπτική ενός ατέλειωτου ορίζοντα, πετώντας με τα φτερά της λογικής και του σεβασμού των λογοτεχνημάτων που μας έχουν σημαδέψει.  «Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας. Σπέρνονται γεννιούνται σαν τα βρέφη …ριζώνουν, θρέφονται με το αίμα» ( Γιώργος Σεφέρης).

Η αρχή ενός κλασικού βιβλίου που ζηλεύω είναι…η επίκληση της Μούσας, που με έχει συνεπάρει και με χαρακτηρίζει. Μπορούμε να θυμηθούμε, ότι τα δύο ομηρικά έπη αρχίζουν με τις επικλήσεις προς τη Μούσα, για να κατανοήσουμε, ότι το στερέωμα της «ποιητικής» δημιουργίας, όπως ακριβώς ο κόσμος μας, δεν γεννιέται από το τίποτα, αλλά υπάρχει ως συνέχεια που χάνεται στα βάθη του χρόνου.

Οταν ακούω για την «κρίση της λογοτεχνίας» ή τη «λογοτεχνία της κρίσης» σκέφτομαι… ότι όλες οι εποχές έχουν τη δική τους κρίση. Είναι απολύτως βέβαιο ότι υπάρχει λογοτεχνική παραγωγή και δημιουργία. Ολοι μας θα περάσουμε από τη βάσανο του κόσκινου. Στο τέλος μένουν αυτά που έχουν αξία. Οσο για τη λογοτεχνία της κρίσης, είναι απόλυτα βέβαιο ότι η λογοτεχνία αποτυπώνει πάντα την εποχή με τα μάτια του δημιουργού της. Οι αισιόδοξοι πάντα θα βλέπουν φως μέσα στο σκοτάδι, ως το υποφώσκον κάλλος.

Το μυθιστόρημα του Μ. Σταυρόπουλου «Η υπόσχεση» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρμός. Πρωταγωνιστής είναι ο Απόστολος, που κατάφερε να υπερβεί το πλαίσιο της ταπεινής καταγωγής του, αλλά όχι τα πάθη μιας απαίδευτης κενής ψυχής.