Πρώτο Σαββατοκύριακο του Αυγούστου

Πρώτο Σαββατοκύριακο του Αυγούστου. Μέρες απολογισμών. Κλείνοντας την πόρτα του γραφείου γυρνάς πάντα πίσω και βλέπεις σε fast forward όσα συνέβησαν όλη τη χρονιά. Χτυπάς νοερά στην πλάτη τον εαυτό σου, που κατάφερε να επιβιώσει, κάτι όλο και πιο δύσκολο όσο τα χρόνια περνούν. Σκέφτεσαι τις διακοπές, περιμένεις με γλυκιά ανυπομονησία να βρεθείς με τους δικούς σου ανθρώπους, που σου δίνουν ασφάλεια πως ό,τι και αν συμβεί, όλα θα πάνε καλά. Σχέδια, τηλέφωνα χαράς, λίστες διακοπών, κατάρτιση προγραμμάτων που δεν θα τηρήσεις ποτέ. Διακόπτεις από τι; Τώρα πια καταλαβαίνεις πως όπου και να πας έχεις πάντα μαζί σου τον εαυτό σου και πρέπει να μάθεις να τα πηγαίνετε καλά. Σχέδια ξανά. Ποιους θες να συναντήσεις πριν φύγεις για διακοπές; Τι συνέβη φέτος; Νέες γνωριμίες, άνθρωποι που μπήκαν με ορμή στις μέρες σου και σε έσωσαν από μια δύσκολη χρονιά. Θέλεις να τους δεις λίγο πριν φύγεις για να τους το πεις, δεν το λες ποτέ. Μάλλον το ξέρουν ήδη από τον τόνο της φωνής στο «θέλω να σε δω πριν φύγεις». Αλλά και μόνιμοι συνοδοιπόροι ζωής με τους οποίους μπορείς πάντα να είσαι ο εαυτός σου. Που μόνο με το βλέμμα τους βγάζεις μια δύσκολη βραδιά. Αδιάφορες κουβέντες με άτομα που εξασκούνται μόνιμα στην τέχνη των PR. Μα πού βρίσκουν τόση διάθεση και χρόνο; «Ναι βέβαια θα βρεθούμε πριν φύγω, ναι στο υπόσχομαι». Ξέρεις πως δεν θα πάρεις. Στην πραγματικότητα το ξέρει και ο άλλος. Μεγαλώνοντας γνωρίζεις καλά πως πάντα βρίσκεις χρόνο για όσα θέλεις πραγματικά να κάνεις. Για τα υπόλοιπα έχεις πηγμένο πρόγραμμα και πάντα «πολλή δουλειά». Υπάρχουν αυτοί που σε βλέπουν όταν έχουν ελεύθερο χρόνο και εκείνοι που ελευθερώνουν χρόνο για να σε δουν. Το κάνω πάντα έτσι να κερδίζουν οι δεύτεροι. Αναμνήσεις, αναπόληση για πάντα χαμένων στιγμών. Τι έκανες σαν σήμερα στις 3/8… πριν από… πόσα χρόνια; Πέρασαν κιόλας τόσα; Μοιάζει να ήταν χθες. Αρχίζεις και μετράς μηχανικά. Τότε που νόμιζες πως θα αλλάξει για πάντα η ζωή σου. Δεν άλλαξε, αλλά πια το ξέρεις. Η ευτυχία δεν έρχεται ποτέ από ευθύγραμμες πορείες. Πάντα η ανατροπή στο σενάριο κρύβει τη χαρά.

Αύγουστος. Ξεκίνησε ο μήνας που δεν έχει μέρες, Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη. Μόνο ημερομηνίες. «Θα λείπω 7 με 28 Αυγούστου». Μετράς με αριθμούς αντίστροφα. Τις μέρες στη δουλειά, τις μέρες των διακοπών. Ιδιο νησί, ίδια παραλία, ίδιο πρόγραμμα και εικόνες. Η επαναληψιμότητα που δίνει πάντα ασφάλεια. Ή δείχνει ανασφάλεια. Δεν είμαι σίγουρη ακόμα. Ετοιμάζεις τα πράγματά σου. Πάντα με λίστα. Τον εαυτό σου πώς τον προετοιμάζεις; Ποια λίστα θα χωρέσει συμπυκνωμένα συναισθήματα; Πάντα ανάποδες σκέψεις. Θλίψη που θα σου λείψουν κάποιοι πριν φύγεις, αλλά λίγο πριν απ’ την επιστροφή το κλασικό «δεν θέλω να πάω αύριο σχολείο». Οσα χρόνια κι αν περάσουν μία μέρα πριν απ’ την επιστροφή η ίδια επωδός των παιδικών σου χρόνων. Μεγαλώνεις και σου αρέσει ο εαυτός σου περισσότερο. Καταλαβαίνεις τους γύρω, δικαιολογείς συμπεριφορές, λειαίνεις τις γωνίες.

Τα μικρά δράματα, που κάποτε φαίνονταν μεγάλα, ξαναγυρίζουν στις πραγματικές τους διαστάσεις, αλλά αυτό όμως από μόνο του σου προκαλεί μελαγχολία. Σου λείπει η παλιά παιδική βεβαιότητα πως το μέλλον είναι πάντα συναρπαστικό. Μα θα είναι. Κι ας μην κυνηγάς πια θαύματα κι ας βαριέσαι πολύ μελλοντικά σχέδια. Ενα βήμα τη φορά δεν είπαμε; «Τουλάχιστον δεν φάγαμε γκολ». Βαθιά ανάσα λίγο πριν απ’ το τέλος μιας πολύ δύσκολης χρονιάς. Πώς θα είναι του χρόνου; Δεν έχεις πια ιδέα και αυτό από μόνο του αρχίζει να μοιάζει διασκεδαστικό. Αλλωστε το έχουμε πει. Στο τέλος όλα θα πάνε καλά. Και αν δεν πάνε δεν είναι το τέλος.