«Σαν τον Οιδίποδα, ξεχνάμε ότι υπάρχει κάτι ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ μεγαλύτερο από εμάς»

Την εμβληματική τραγωδία «Οιδίπους επί Κολωνώ» παρουσιάζει στις 4 και 5 Αυγούστου στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου ο Γιώργος Σκεύας, σε μια στάση από τη μεγάλη καλοκαιρινή περιοδεία της. Ο έμπειρος σκηνοθέτης επέλεξε για τον ομώνυμο ρόλο τον Δημήτρη Καταλειφό, στην πιο ώριμη στιγμή της καριέρας του, να κάνει το πρωταγωνιστικό του ντεμπούτο στο αργολικό θέατρο, υποδυόμενος τον άλλοτε κραταιό βασιλιά της Θήβας να οδεύει προς τη δύση της ζωής του. Η παράσταση φέρνει στο προσκήνιο τη διφορούμενη εκκρεμότητα του τέλους ενός ήρωα σημαδεμένου από τη μοίρα.

«Αυτό που προσπαθούμε καιρό να δουλέψουμε και όλοι μαζί να συντονιστούμε είναι μια κοινή απόφαση στο πώς θα αφηγηθούμε αυτήν την ιστορία και όλη αυτή τη διαδρομή, την τελευταία, του Οιδίποδα. Τι στάσεις πρέπει να κάνει, μέσα από ποιες δοκιμασίες να περάσει και πίστες μ’ έναν τρόπο, μέχρι να φτάσει σε αυτό το σημείο όπου ουσιαστικά τελειώνει το έργο με έναν θάνατο που πιο πολύ σε ανάληψη μοιάζει. Οπότε νομίζω ότι αυτό που παλεύουμε είναι να είμαστε σε επαφή πάρα πολύ με το κείμενο, τις συνδέσεις του, τα θέματα και τους πυρήνες γύρω από τους οποίους κινείται, πώς κάθε φορά εμπλουτίζεται και ίσως ένα ίδιο θέμα κυκλώνεται και βαθαίνει. Είναι ένα κείμενο που κρατάει ένα πολύ βαθύ μυστήριο. Είναι ένα κρυφό κείμενο. Νομίζω ότι είναι σημαντικό να μην είναι ούτε εκείνο που θα απαντήσει ακριβώς ούτε να θέσει τα ερωτήματα, αλλά να κρατήσει αυτό το μυστήριο και να επικοινωνήσουμε με το συναίσθημα του θεατή μέσα από την ποίηση του Σοφοκλή», αναφέρει στο «Νσυν» η Αλεξάνδρα Αϊδίνη.

Το τρίγωνο της μεγάλης αγάπης

Η ηθοποιός παίζει την Ισμήνη, η οποία έρχεται στην Αθήνα και συναντά τον πατέρα της ώστε να του μεταφέρει τα νέα του εμφύλιου πολέμου μεταξύ των γιων του Πολυνείκη και Ετεοκλή που διεκδικούν ο καθένας για τον εαυτό του την εξουσία της Θήβας. «Κάνει ένα πολύπαθο ταξίδι για να βρει τον πατέρα της και να λειτουργήσει σαν άγγελος ουσιαστικά, με όλο το εύρος της λέξης, γιατί και φέρνει ένα πολύ σημαντικό μήνυμα, και ενώνεται με την Αντιγόνη ώστε να τον προστατέψει και εν τέλει να τον συνοδεύσει στην τελευταία του κατοικία χωρίς να το γνωρίζει. Μ’ έναν τρόπο σωπαίνει αφού έχει επιτελέσει τον σκοπό της και υφίσταται την απαγωγή από τον Κρέοντα, αλλά ουσιαστικά μετά λειτουργεί λίγο ως μάρτυρας όλης της ιστορίας και είναι εκεί παρούσα ως το τέλος. Νομίζω εν τέλει ενισχύει αυτό το τρίγωνο της μεγάλης αγάπης, της πατρικής αγάπης, η οποία μάλιστα δεν και πατρική εντελώς αλλά και αδελφική και πολλά άλλα πράγματα», δηλώνει η ηθοποιός, η οποία σ’ αυτήν την παράσταση συναντάται επίσης με τους Αγγελική Παπαθεμελή, Χρήστο Χατζηπαναγιώτη, Μάξιμο Μουμούρη και Χρήστο Σαπουντζή μεταξύ άλλων.

«Είναι ο πρώτος χαρακτήρας που εισέρχεται από τη Θήβα και ουσιαστικά, όπως συχνά λέει ο Γιώργος Σκιαδάς πολύ σωστά, σαρωτικά εισάγει την πόλη που θα εμφανιστεί μετά με τον Κρέοντα, με τον Πολυνείκη. Οπότε φέρνει έναν κόσμο ολόκληρο, μία καταστροφή που ενδέχεται να συμβεί, έναν ενδεχόμενο εμφύλιο επικείμενο. Αυτό που φέρει είναι πολύ σημαντικό λοιπόν με την άφιξή της και πώς αυτό συνδυάζεται με όλη την τρυφερότητα και την απώλεια που είχε τόσα χρόνια του πατέρα, της αδελφής και πόσο σημαντικό είναι για εκείνη να μεταφέρει έναν χρησμό ουσιαστικά, ο οποίος μετά θα γίνει όπλο στα χέρια του πατέρα της και ασπίδα προστασίας από τη στιγμή που του προσφέρει γνώση. Από εκεί και πέρα αρχίζει και σαν να κλείνει ο κύκλος της στον λόγο της. Λειτουργεί συμπληρωματικά όμως στην Αντιγόνη και ενδυναμώνει τον ρόλο της κόρης. Τη διπλασιάζει μ’ έναν τρόπο και την προεκτείνει. Μαζί λειτουργούν σαν ένα μικρό χορικό της αγάπης, της προστασίας και της φροντίδας», συμπληρώνει η Αλεξάνδρα Αϊδίνη.

Σύμφωνα με την ιστορία που έπλασε ο Σοφοκλής, στην πορεία του έργου ο Οιδίποδας μετεωρίζεται διαρκώς ανάμεσα στο δίκαιο και το άδικο, την αποδοχή της μοίρας του και την άρνησή της, ακριβώς όπως οι σύγχρονοι άνθρωποι οι οποίοι βρίσκονται αντιμέτωποι με τα δικά τους διλήμματα. «Ολοι πιστεύουμε ότι γνωρίζουμε όπως κι εκείνος τι μας συμβαίνει, τι ορίζουμε. Θέλουμε πράγματα, προσπαθούμε να ελέγξουμε πράγματα, να τα κανονίσουμε. Ξεχνώντας ότι δεν είμαστε μόνοι, ότι υπάρχει κάτι λίγο μεγαλύτερο από εμάς, παλεύουμε για κάτι το οποίο είναι σχεδόν ανέφικτο με έναν τρόπο, δεν εξαρτάται μόνο από εμάς και μπορεί να κάνουμε μέσα σε αυτό από τα μικρότερα μέχρι τα πιο ολέθρια λάθη για εμάς και για το σύνολο της ανθρωπότητας», υπογραμμίζει η ηθοποιός.

Η τελειωτική αναμέτρηση

Το τέλος της περιπλάνησης του ήρωα, όμως, τον φέρνει στον Κολωνό, εκεί όπου δίνει την τελειωτική αναμέτρησή του με συγγενείς, εχθρούς και φίλους καθώς αποχαιρετάει την τραγική ζωή του.

«Σε αυτό το έργο βλέπει όλη τη ζωή του στην τελευταία του στιγμή. Εκεί ξανάρχονται όλα. Και σε αυτό το έργο που είναι η ύστατή του στιγμή, ουσιαστικά περνάει από μπροστά του όλη του η ζωή. Κλείνει τους λογαριασμούς και πλέον οδεύει προς την αιωνιότητα με ένα δώρο. Στο τέλος όταν λέει “εσείς εδώ  μην ξεχάσετε και μένα να θυμάστε με τα λόγια του Οιδίποδα”, ουσιαστικά είναι πολύ συγκινητικό. Δυόμισι χιλιάδες χρόνια και βάλε, όντως αυτό που λέει ο χαρακτήρας να συμβαίνει από τη στιγμή που λέμε την ιστορία του. Η πορεία του Οιδίποδα είναι τραγική, όσο τραγική μπορεί να είναι η ύπαρξη ενός πολύπαθου ανθρώπου. Και υπάρχουν πολλοί νομίζω αυτή τη στιγμή χτυπημένοι από τη μοίρα που όμως αντέχουν. Γιατί ο Οιδίποδας επιβιώνει. Μπορεί να είναι πολύ σκληρό, αλλά αυτό τον οδηγεί στην αιώνια ύπαρξη με έναν τρόπο που αυτήν την κάθαρση, σε αυτήν την ανάληψη και το ιερό, κουβαλάει το γεγονός ότι το κάνει και το βλέπει όλο μπροστά του και το αντιμετωπίζει, το εκφράζει και η Αθήνα με έναν τρόπο τον υποδέχεται και είναι αυτή η ιδανική πόλη που τον συγχωρεί και τον αποδέχεται», καταλήγει η πρωταγωνίστρια.