Θοδωρή Βλάχο, θύμισέ τους τη Σαϊτάμα

Επιτέλους, πότε θα σοβαρευτεί η αθλητική δημοσιογραφία στη χώρα μας; Πότε θα αποτινάξει από πάνω της τη μικροαθλητική μιζέρια για να πάψει να πανηγυρίζει σαν αγριοκάτσικο πριν ακόμα ολοκληρωθεί η προσπάθεια; Πότε επιτέλους θα πάψει αυτός ο πλειστηριασμός χαρακτηρισμών και η προσπάθεια οικειοποίησης μεγάλων νικών;  Πότε επιτέλους θα μας γίνουν μαθήματα τα παθήματα του παρελθόντος;

Το ημερολόγιο έδειχνε 1η Σεπτεμβρίου 2006. Δεν είχαμε ξεπεράσει ακόμα το χανγκόβερ από την κατάκτηση του Euro 2004 όταν ένα ακόμα ποτήρι γεμάτο νέκταρ το κατεβάσαμε μονορούφι. Νέα ζαλάδα, αυτή τη φορά από την Εθνική ομάδα μπάσκετ. Σπανούλης, Διαμαντίδης, Παπαλουκάς, Σχορτσανίτης, Κακιούζης υπό τις οδηγίες του Παναγιώτη Γιαννάκη, ταπεινώνουν τη σχεδόν ανίκητη ομάδα των ΗΠΑ των ΛεΜπρόν, Ντουέιν Γουέιντ, Καρμέλο Αντονι με το εντυπωσιακό 101-95. Αν δεν έβλεπες το ματς και σου έλεγαν το αποτέλεσμα εύκολα πίστευες πως κάποιος σου κάνει πλάκα.

Μετά από εκείνη τη νίκη δεν υπήρχε Ελληνας που να μη θεωρούσε δεδομένη την επικράτηση επί των Ισπανών στον τελικό. Η Φούρια Ρόχα θα έπαιζε χωρίς τον κορυφαίο της παίκτη, τον Πάου Γκασόλ κι εμείς πανηγυρίζαμε. Η αιώνια εφηβεία μας. Το τελικό 70-47 στη Σαϊτάμα δεν ήταν μια απλή ήττα, ήταν ταπείνωση, μια τραγωδία απ’ αυτές που έγραφαν οι αρχαίοι για να στέλνουν τα μηνύματά τους  τους επόμενους αιώνες.

Η Εθνική ομάδα πόλο των ανδρών προκρίθηκε χθες στον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος που διεξάγεται επίσης επί ιαπωνικού εδάφους.

Κι εμείς αντί να έχουμε γίνει πιο σοφοί από τις λάθος συμπεριφορές μας και να παραμένουμε ταπεινοί και προσηλωμένοι στον στόχο, επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη.

Αν γκουγκλάρετε τα κείμενα που έχουν ανέβει στο Διαδίκτυο δεν θα χρειαστεί να δείτε τον αυριανό τελικό με την Ουγγαρία. Είναι σαν να έχουμε ήδη νικήσει.

Στα πρώτα χρόνια της προπονητικής του καριέρας ο Πεπ Γκουαρντιόλα ενέπνευσε τους παίκτες του από μια τραγωδία: τον θάνατο του ορειβάτη Ινιάκι Οτσόα από εγκεφαλικό και πνευμονικό οίδημα, στην κορυφή ενός εκ των πιο επικίνδυνων βουνών στον κόσμο, του Αναπούρνα, στα 8.000 μέτρα. Δεκατέσσερις άνθρωποι επί αρκετές ημέρες πάλεψαν με αυταπάρνηση για να τον σώσουν. Οι παίκτες της Μπάρτσα πήραν το μήνυμα και το αξιοποίησαν.

Ο Θοδωρής Βλάχος έχει πολλές επιλογές από πρόωρους πανηγυρισμούς που κατέληξαν σε φιάσκο για να στείλει το δικό του μήνυμα στους παίκτες για να μη λέμε αργότερα (ξανά) για τη μεγάλη ευκαιρία που πετάξαμε.