Πώς η ρέιβ σκηνή διαμόρφωσε {LF}τη σύγχρονη βρετανική κοινωνία

Τι το πιο όμορφο να έχει κάποιος τη δυνατότητα να μπει στη μηχανή του χρόνου και να πάει σε όποια εποχή θέλει. Ας μπούμε στην χρονοκάψουλα και ας μεταβούμε στα τέλη της δεκαετίας του 1950 στο Λονδίνο όπου ο όρος «rave» χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει τα «άγρια ​​μποέμ πάρτι» των μπίτνικς στο Soho. Ο μουσικός της τζαζ, Mick Mulligan, γνωστός και μη εξαιρετέος εκείνη τη δεκαετία, είχε το παρατσούκλι «βασιλιάς των ravers». Το 1958, ο Buddy Holly ηχογράφησε την επιτυχία «Rave On». Το ταξίδι συνεχίζεται και τη δεκαετία του ’60, η λέξη «rave» χρησιμοποιήθηκε για να περιγραφεί κάθε ξέφρενο πάρτι. Τα party animals χαρακτηρίζονταν ως «ravers». Οι μουσικοί της ποπ όπως ο Steve Marriott των Small Faces και ο Keith Moon των The Who αυτοαποκαλούνταν «ravers».

Οι δεκαετίες πέρασαν και φθάσαμε στα τέλη της δεκαετίας του 1980/αρχές της δεκαετίας του 1990, όπου είδη όπως τα house, new beat, breakbeat, acid house, techno και hardcore techno ήταν τα πρώτα είδη μουσικής που παίχτηκαν σε ρέιβ πάρτι. Και αυτά αποτελούν το μουσικό μέρος, υπάρχει και πολιτικό / κοινωνικό μέρος. Τόσο στη Βρετανία όσο και σε άλλες χώρες – όπως και στη δική μας – τα πάρτι των ravers μπήκαν στο στόχαστρο των Αρχών, στον βαθμό που γίνονται σε απομακρυσμένα μέρη, σε αποθήκες για παράδειγμα και αλλού, μυστικά, όπου οι τοποθεσίες κυκλοφορούσαν από στόμα σε στόμα.

Γνωρίζοντας τα παραπάνω ο δημοσιογράφος και ντοκιμαντερίστας Ed Gillett έγραψε το βιβλίο «Party Lines: Dance Music and the Making of Modern Britain» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Picador. Από τους παράνομους χορούς reggae blues και τα φεστιβάλ acid – rock της δεκαετίας του 1970 και στο γεμάτο έκσταση Second Summer of Love το 1988, το «Party Lines» παρουσιάζει τα πράγματα στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Λαμβάνοντας υπόψη του τον βικτωριανό ηθικισμό των χρόνων της Θάτσερ, τους εκτεταμένους περιορισμούς στα rave party με τον νόμο του 1994 έως την αναβίωση των παράνομων πάρτι κατά τη διάρκεια της πανδημίας Covid-19, χαρτογραφεί τη συνεχιζόμενη σύγκρουση σε υπόγεια κλαμπ, εγκαταλελειμμένες αποθήκες και ηλιόλουστα χωράφια, μεταξύ των κλάμπερ και του βρετανικού κατεστημένου.

Απροσδόκητο βαρόμετρο

Η χορευτική σκηνή του Ηνωμένου Βασιλείου μπορεί σύμφωνα με τον συγγραφέα να αποτελεί το απροσδόκητο βαρόμετρο της Βρετανίας έχοντας παίξει καθοριστικό ρόλο στις πολιτικές και οικονομικές τάσεις της χώρας. Σύμφωνα με τον Ed Gillet η έκρηξη του acid house το καλοκαίρι του 1988 αποτέλεσε τη σεισμική ρήξη στην κοινωνική τάξη και την εθνική ταυτότητα του Ηνωμένου Βασιλείου. Γκρέμισε τις παλιές ιεραρχίες ενός ξεθωριασμένου βιομηχανικού παρελθόντος, εγκαινίασε ένα αβέβαιο τεχνολογικό μέλλον και επέτρεψε να αναδυθούν παράξενες νέες μορφές έκφρασης και σύνδεσης, μέσα από τον ετοιμοθάνατο θατσερισμό και το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Από τότε έως σήμερα η χορευτική μουσική έχει διαποτίσει κάθε πτυχή της βρετανικής ζωής, αλλάζοντας μόνιμα την κατανόησή της. Αναφέρει χαρακτηριστικά: «Ακόμη όμως και όταν η χορευτική μουσική έχει αλλάξει ριζικά τμήματα της ζωής μας, δεν καταφέραμε να κατανοήσουμε πλήρως την πολυπλοκότητα των διασταυρώσεών της με το χρήμα και την εξουσία, τις κοινωνικές συνθήκες υπό τις οποίες παράγεται και καταναλώνεται και τις πολιτικές μηχανορραφίες που την περιβάλλουν. Μαγεμένοι από τη μουσική και τις προσωπικότητες που εμπλέκονται, αφιερώσαμε τρεις δεκαετίες υποβιβάζοντας αυτά τα ευρύτερα ζητήματα».

Στο βιβλίο αναφέρεται μεταξύ άλλων η προσπάθεια της βρετανικής κυβέρνησης να βάλει φρένο στα rave party τη δεκαετία του ’90 μέσω αστυνομικής ομάδας που είχε επικεφαλής τον Ken Tappenden. Σύμφωνα με τον συγγραφέα, ο τελευταίος λειτούργησε στο όριο της νομιμότητας ή μάλλον την ξεπέρασε αφού έφθασε στο σημείο να απειλεί εταιρείες που προμήθευαν εξοπλισμό ήχου και φωτισμού στους ravers.

Πρόκειται για συναρπαστικό ταξίδι μέσα από την πολιτική, τον πολιτισμό και τις διαδοχικές κοινωνικές επαναστάσεις της βρετανικής χορευτικής μουσικής, υπενθυμίζοντας ότι η πίστα είναι πάντα… πολιτική. Το «Party Lines» αφηγείται την ιστορία της κοινωνικής και πολιτικής ιστορίας της χορευτικής μουσικής, από τις πρώτες ρίζες της στον ημι-νόμιμο κόσμο των μπλουζ πάρτι και των dub soundsystems μέχρι το αβέβαιο και δελεαστικό μέλλον της μετά την Covid εποχή.