Αθέατες όψεις {LF}της Ιστορίας {LF}και του κόσμου

Η ελληνική σοδειά για το φετινό καλοκαίρι έχει ποικίλες εκδόσεις για μια μεγάλη γκάμα αναγνωστών. Στο επίπεδο των ευπώλητων βιβλίων και συγγραφέων εδραιώνεται στη συγκυρία που διανύουμε το μυθιστόρημα που διαχέεται στον ιστορικό χρόνο, έχει στοιχεία θρίλερ και αναφέρεται στην οικογένεια. Εκεί κοντά και μυθιστορήματα που αναφέρονται σε καλοδουλεμένους χαρακτήρες που ξεχωρίζουν. Ο Εμφύλιος φαίνεται να υποχωρεί για αυτό το καλοκαίρι. Από εκεί και πέρα, η ελληνική λογοτεχνία στρέφει τον «φακό» της αφήγησης προς το εσωτερικό της. Ερευνά τις ψυχικές διαστάσεις των προσώπων, των συμπεριφορών, των διαθέσεων. Το τραύμα κυριαρχεί κυρίως προερχόμενο από την παιδική ηλικία, ενώ το υπερφυσικό στοιχείο ολοένα και εισχωρεί περισσότερο. Καλό διάβασμα.

 

 

Χρήστος Α. Χωμενίδης

«Η Δίκη Σουάρεφ»

εκδ: Πατάκη

σελ: 424

Ο ακαταπόνητος Χρήστος Χωμενίδης στο νέο του μυθιστόρημα με τον αινιγματικό τίτλο βουτά στα άδυτα του σύμπαντος των ποινικολόγων. Ενας σουπερστάρ δικηγόρος με μεγάλες δίκες και από κοντά του ο ακάματος βοηθός με ένα σοβαρό ελάττωμα που κρύβει. Πώς θα αντιμετωπίσουν τον «εξωγήινο» κύριο Σουάρεφ που ανακοινώνει ένα έγκλημα από τις αρχές του ’80; Το παράλογο της ζωής όπως αναρριχάται καθημερινά δίπλα μας και μια χώρα όπου βρίσκεται συνεχώς σε πολλά σταυροδρόμια.

Γιώργος Σκαμπαρδώνης

«Ηλιος με ξιφολόγχες»

εκδ: Πατάκη

σελ: 416

Το νέο μυθιστόρημα του Γιώργου Σκαμπαρδώνη μας πηγαίνει στη Θεσσαλονίκη του 1931. Στο σταυροδρόμι των κατασκόπων, των κυνικών επιδιώξεων και των συγκρούσεων που μπορεί να εκβάλουν σε εμφύλιο: εθνικιστές εναντίον αριστερών και Εβραίων, βενιζελικοί κατά βασιλικών, τροτσκιστές κατά κομμουνιστών, συν 140.000 πρόσφυγες. Ο επικεφαλής της αντικατασκοπείας, ένας άνθρωπος ισορροπιστής – σαν κι αυτούς που λείπουν από το πολιτικό πεδίο – προσπαθεί να γεφυρώσει τα χάσματα. Ο συγγραφέας δείχνει με αδρές γραμμές την κάτοψη του σήμερα.

 

 

Νικόλας Σεβαστάκης

«Καταγωγή ή οι ιστορίες των άλλων»

εκδ: Πατάκη

σελ: 384

Στη λογοτεχνία του Νικόλα Σεβαστάκη η έννοια της καταγωγής αποτελεί σοβαρό πεδίο διερεύνησης. Από τι υλικό είμαστε πλασμένοι και πώς αναστοχαζόμαστε. Στο παρόν μυθιστόρημα συναντάμε έναν νεαρό φιλόλογο στην Αθήνα της δεκαετίας του ’90 που θέλει να γίνει συγγραφέας. Αναζητά να χαράξει τα σημεία της νέας του ύπαρξης. Ομως κάτι έχει διασαλευτεί ερήμην του, κάτι που υπονομεύει ή που θα συμβάλει εν τέλει στην πνευματική του ενηλικίωση. Οι αποσιωπήσεις, το αγκάθι που πονά.

 

 

Σώτη Τριανταφύλλου

«Ακου το λιοντάρι»

εκδ: Πατάκη

σελ: 352

Η Σώτη Τριανταφύλλου «επιστρέφει» στην Αθήνα. Στη Φωκίωνος Νέγρη των δεκαετιών ’60 και ’70. Η συγγραφέας συχνά σκαλίζει στα κρυμμένα, για το τι έχει χαθεί. Εδώ ανατέμνει το χρονικό και τα πορτρέτα μιας παλιάς αστικής οικογένειας. Εκπρόσωποι μιας κοινότητας ανθρώπων που άφησαν το στίγμα τους στο τόπο. Η άνοδος και η πτώση. Εκεί κάπου στην παιδική ηλικία ελλοχεύει το τραύμα. Μια αιφνίδια απώλεια. Μεταφορικά και κυριολεκτικά, η συγγραφέας σκιαγραφεί αυτή την απουσία.

 

 

Μάκης Καραγιάννης

«Η σκόνη του κόσμου
όταν γκρεμίζεται»

εκδ: Μεταίχμιο σελ: 264

Ο πεζογράφος από τη Θεσσαλονίκη Μάκης Καραγιάννης στο νέο του μυθιστόρημα γυρίζει στις τελευταίες μέρες του Εμφυλίου. Μια ελεγεία πάνω στους τελευταίους των τελευταίων του μεγάλου χαμού. Στη μακεδονίτικη ενδοχώρα, ο φόβος, τα χαμένα όνειρα, οι προδοσίες είναι έτοιμες να διαλύσουν τις ψυχές όσων απέμειναν. Ολη η γκάμα των συναισθημάτων από την ελπίδα στο μίσος διαγωνίζονται τι θα επικρατήσει. Το τρίτο μέρος μιας τριλογίας που ανατέμνει ζωηρά την πορεία του τόπου μέχρι σήμερα.

 

 

Λουκία Δέρβη

«Ακούω φωνές»

εκδ: Μεταίχμιο

σελ: 176

Η Λουκία Δέρβη επιμένει στην παρατήρηση των ψυχικών διαστάσεων των ανθρώπων. Μας εισάγει σε ένα μικροσύμπαν βλεμμάτων, χειρονομιών που είτε μας καθορίζουν,
είτε μας αγγίζουν και φεύγουν. Συναντήσεις απρόοπτες αλλά και σημαντικές που φανερώνουν κάτι από τον εαυτό μας πίσω από
τα γεγονότα. Η συγγραφέας στήνει έναν
κόσμο που κάθε φορά αλλάζει και αναπνέει σε τονικότητες που εκπλήσσουν. Ενα βιβλίο που θαρρείς ότι «παίρνει συνέντευξη» σε πολλούς από εμάς και από την ίδια τη συγγραφέα.

Γιάννης Ν. Μπασκόζος

«Η μπαλάντα
των ανίδεων και καλών»

εκδ: Μεταίχμιο

σελ: 168

 

Είναι γνωστή η αγάπη του κριτικού λογοτεχνίας και συγγραφέα Γιάννη Μπασκόζου για την τζαζ και ροκ μουσική. Εδώ παρακολουθούμε τον δρόμο προς την ενηλικίωση μελών μιας ροκ μπάντας στην Αθήνα. Στα αυλάκια του βινυλίου ακούμε το πηγαινέλα τους από το Αλσος στο Κύτταρο κι από εκεί στο Galaxy και τον Λέντζο. Ερωτες, αντιχουντική δράση, έρωτες αναπάντεχοι. Η νιότη που διεκδικεί με τα παιδιά να είναι ασυνείδητα παρόντες και ταυτόχρονα συνειδητά απόντες.

 

 

Δημήτρης Στεφανάκης

«Μινώταυρος»

εκδ: Μεταίχμιο

σελ: 704

Η Κρήτη στο τέλος της Τουρκοκρατίας είναι ένας περήφανος μα ρημαγμένος τόπος. Λίγο πριν τη σφαγή. Ο ήρωας διαφεύγει από ένα φονικό σκηνικό στα νότια του νησιού για να βρεθεί στην αγκαλιά μιας γυναίκας. Οι δοκιμασίες ξεκινούν για μισόν αιώνα και βάλε, όσο κρατά η διάρκεια αυτού του μεγάλου οδοιπορικού. Ο Δημήτρης Στεφανάκης ξετυλίγει στον λαβύρινθο του χρόνου ένα μακρύ κουβάρι, όπου στις φλέβες των ηρώων της καθημερινότητας κυλά το αίμα της Ιστορίας.

 

 

Μιχάλης Μοδινός

«Τα θαύματα του κόσμου»

εκδ: Καστανιώτη

σελ: 224

Ο έμπειρος συγγραφέας και πιονιέρος γεωγραφίας Μιχάλης Μοδινός επανέρχεται στη φόρμα του διηγήματος. Ιδιαίτεροι τόποι γίνονται οι κατάλληλες αφορμές για να ξεδιπλωθούν με χιούμορ και διορατικότητα οι περιπέτειες του αφηγητή. Από την Κρήτη μέχρι την Κούβα και από τον Νείλο μέχρι το Αϊνταχο, παρατηρούμε τα πολιτικά, οικολογικά και γεωστρατηγικά ζητήματα του καιρού μας. Ο συγγραφέας διερευνά τον συνειρμό των μικρών πραγμάτων, την αξία τους και την αναγωγή τους στα μεγάλα και θαυμαστά διακυβεύματα.

 

 

Κώστας Αρκουδέας

«Συλλέκτης μανιταριών»

εκδ: Καστανιώτη

σελ: 120

 

Ο Κώστας Αρκουδέας αναρωτιέται περί της χαμαιλεοντικής φύσης του ανθρώπου και αν η μνήμη κουβαλά σοφία. Ξεκινά με το αξίωμα πως ο κόσμος βασίζεται στο ψέμα. Οι έννοιες διαμορφώνονται στο ημίφως. Παρεκκλίνουν αισθητά από τον σκοπό τους και ενδεχομένως από τη φύση τους. Οταν σκάνε στην επιφάνεια είναι διαστρεβλωμένα και παραποιημένα τόσο που ελάχιστη σχέση έχουν με την πραγματικότητα. Η ανάγκη για ελευθερία του νου ένα από τα βασικά ζητούμενα του βιβλίου.

 

 

Μαρία Κουγιουμτζή

«Forever»

εκδ: Καστανιώτη

σελ: 192

Η μυθοπλαστική φωνή της Μαρίας Κουγιουμτζή έχει μια ξεχωριστή υφή στο σύγχρονο λογοτεχνικό μας γίγνεσθαι. Στην τελευταία της συλλογή διηγημάτων διαβάζουμε ιστορίες παράξενες, αλλόκοτες, όπου η φαντασία κυριαρχεί. Η υπέρβαση του απτού, ορατού κόσμου, η συμμετοχή του υπερβατικού που δημιουργεί ανατροπές και εκπλήξεις. Ανθρωποι τέρατα, άνθρωποι μάγοι, μεγαλοπρεπείς και ταπεινοί, με όλες τις αισθήσεις σε υπερδιέγερση, στροβιλίζονται στον αέρα σαν δερβίσηδες της αφήγησης. Η συγγραφέας μάς βυθίζει στη διεύρυνση της ανθρώπινης κατάστασης.

Μαρίλη Μαργωμένου

«Εφήμερος»

εκδ: Καστανιώτη

σελ: 480

Ο «πυροκροτητής» της Μαρίλης Μαργωμένου τοποθετείται στα υπερώα της πλατείας Συντάγματος όπου μια ομάδα ανταρτών πόλης στοχεύουν τη Βουλή. Στην ομάδα βασικό μέλος είναι ένας νέος δημοσιογράφος. Τρομοκρατία, αντισύστημα, χαμένες ελπίδες, μια δημοκρατία που κουτσαίνει, ιδεολογικά αδιέξοδα, διαλυμένα «εγώ» παρελαύνουν από το τελευταίο μυθιστόρημα της συγγραφέως. Βρισκόμαστε στο 1999. Ο κόσμος άλλαξε τελικά και προς ποια κατεύθυνση; Ομως εκείνο που χρειαζόταν αλλαγή δεν ήταν τόσο ο έξω αλλά ο εσωτερικός εαυτός.

 

 

Ηλίας Χ. Παπαδημητρακόπουλος

«Ο οβολός»

εκδ: Κίχλη

σελ: 128

Η παρούσα συλλογή ιστοριών είναι χαρακτηριστικό δείγμα της κλασικής περιόδου του μεγάλου μας διηγηματογράφου και λογοτέχνη. Το σκάλισμα του λαβυρίνθου των αναμνήσεων και η αυστηρή δομή των κειμένων, με τη διαυγή σαν τον ήλιο σαφήνεια των αφηγήσεων, φτιάχνουν διηγήματα που διαθέτουν μια σπάνια στιλπνότητα. Ο σύγχρονος αναγνώστης θα δει έναν κόσμο που έχει χαθεί, αλλά μπορεί να απολαύσει το απαλό φως που μπαίνει στις σελίδες και την παροιμιώδη ειρωνεία του συγγραφέα.

 

 

Μιχάλης Μακρόπουλος

«Ιστορίες από ένα
περασμένο μέλλον»

εκδ: Κίχλη

σελ: 200

Ο για δεκαετίες έμπειρος μεταφραστής Μιχάλης Μακρόπουλος είναι από τις διακριτές συγγραφικές φωνές τού σήμερα. Τα διηγήματά του, όπως και της παρούσης συλλογής, αποτελούν μεταφορές πάνω στην ανθρώπινη φύση και ταυτότητα. Το «περασμένο μέλλον» είναι ένα πεδίο αντιπαράθεσης ανάμεσα στον άνθρωπο και την εικόνα. Το γνώσιο και το άβαταρ. Ο άνθρωπος που πάσχει και τα όρια της τρωτότητάς του. Η τυφλή, ωμή βία, στη βίωση του κόσμου ως παιδικού τραύματος. Αφυπνίζει.

 

 

Χρήστος Οικονόμου

«Πες της»

εκδ: Πόλις

σελ: 144

Σίγουρα ο Χρήστος Οικονόμου αποτελεί σήμερα μια σημαντική φωνή στο εγχώριο λογοτεχνικό πεδίο. Το νέο του βιβλίο είναι ένα πολυφωνικό αφήγημα με επίκεντρο μια κούριερ. Μια ανώνυμη αφηγήτρια που γίνεται αποδέκτης λογιών-λογιών ιστοριών, άλλες ρεαλιστικές, άλλες γκροτέσκες, άλλες ονειρικές και άλλες που η συνεκτικότητά τους εξαρτάται από τις εσωτερικές ενορμήσεις της «ηρωίδας». Με ιδιοσυγκρασιακό τρόπο ο συγγραφέας προσπαθεί και καταφέρνει να ανοίξει δρόμους για την κατανόηση της συνθήκης του καιρού μας.

 

 

Σπύρος Πετρουλάκης

«Η κληρονομιά»

εκδ: Μίνωας

σελ: 496

Ο συγγραφέας των μεγάλων επιτυχιών επιστρέφει με ένα θρίλερ για γερά νεύρα. Ενας δικηγόρος ζει ανέφελα με την οικογένειά του. Ξάφνου το παρελθόν χτυπά την πόρτα, έτοιμο να πάρει εκδίκηση. Εχοντας αντίπαλο τον χρόνο, αναμετριέται με τον πιο επικίνδυνο εχθρό και δίχως συμμάχους και καλείται να αποφασίσει ποιο παιδί του θα θυσιάσει. Το τίμημα βαρύ. Σε αυτό το δικαστικό θρίλερ οι αναγνώστες καλούνται να διαλέξουν πλευρά, επιστρατεύοντας τη λογική κι όχι την καρδιά.

 

 

Κώστας Κρομμύδας

«Κι ως την άλλη μου
ζωή θα σε λατρεύω»

εκδ: Διόπτρα

σελ: 360

Αθήνα. Δεκαετία 1960. Μία γυναίκα προσπαθεί να διεκδικήσει τα όνειρά της κόντρα σε κανόνες και εμπόδια. Κόντρα σε όσους θέλησαν να την κάνουν να σωπάσει. Μια καθηλωτική ιστορία γεμάτη πάθος, αγάπη και τραγούδι. Η αφηγήτρια αυτοβιογραφείται. Πηγαίνει πίσω στα δύσκολα χρόνια της νιότης, στις γυναίκες που την ανάθρεψαν και που έλεγαν πως πρώτα τραγούδησε και μετά μίλησε. Στα εμπόδια που συνάντησε, στους έρωτες που χάλασε και σε ό,τι ξοδεύτηκε πάνω στην πίστα.

 

 

Νίκος Καζαντζάκης

«Ασκητική»

εκδ: Διόπτρα

σελ: 192

Το πιο πολυμεταφρασμένο βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη στο οποίο συνοψίζεται σχεδόν όλη η κοσμοθεωρία του. Στην «Ασκητική» ο Καζαντζάκης μιλάει για τη μάχη του ανθρώπου με τις δυνάμεις της υλικής, πνευματικής και ηθικής φθοράς και την ανάδειξη εκείνων των ικανοτήτων και αρετών που ωθούν τον άνθρωπο να μάχεται, να εξελίσσεται, να δημιουργεί και να ελπίζει. «Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβούμαι τίποτα, είμαι λεύτερος». Το φιλοσοφικό δράμα του μεγάλου συγγραφέα, ένα βιβλίο που παραμένει και σήμερα γενναιόδωρο.

 

 

Ελσα Κορνέτη

«Δωμάτια με δόντια
και άλλες κοφτερές ιστορίες»

εκδ: Μελάνι

σελ: 176

Σε μια εποχή όπου ο ρεαλισμός της καταγραφής προσωπικών βιωμάτων βρίσκεται στο ζενίθ, η Ελσα Κορνέτη επιμένει να κατασκευάζει ονειρόκοσμους. Αφηγείται τη ζωή με μια ποικιλία χαρακτήρων, φιγούρων, που υπερίπτανται και επιπλέουν σε ανήσυχους καιρούς. Η συγγραφέας εισέρχεται εκεί που η ποίηση κάνει τα πράγματα να συμβαίνουν. Μια συλλογή διηγημάτων που αναπτύσσει την ανησυχία για το τι συνιστά τον άνθρωπο σήμερα. Σε μια εποχή όπου είναι μνημοκτόνος. Η συγγραφέας ψηλαφίζει τις πληγές εντός μας.

 

 

Δημήτρης Παϊβανάς

«Ο κορσές»

εκδ: Βιβλιοπωλείον της Εστίας

σελ: 176

Στην πρώτη του συγγραφική απόπειρα ο Δημήτρης Παϊβανάς μας εισάγει στον κόσμο των καθημερινών ανθρώπων, όπου ο μύθος παίρνει τη σκυτάλη της ζωής και το αντίθετο. Οι αλήθειες μας είναι πειραγμένες έτσι κι αλλιώς από την παιδική ηλικία. Και από αυτήν ξεκινά ο συγγραφέας για να μας μεταφέρει σε ό,τι μας κατατρέχει. Με γλώσσα χωρίς φτιασίδια, ο συγγραφέας καταφέρνει να μας κουβαλήσει στο όχημα της ενηλικίωσης και να κερδίσει το πρώτο του στοίχημα.    

 

Χλόη Κουτσουμπέλη

«Ιερεμιάδα»

εκδ: Βιβλιοπωλείον της Εστίας

σελ: 344

Ενα μυθιστόρημα που γράφτηκε εξ ολοκλήρου στην πρόσφατη πανδημία. Η Χλόη Κουτσουμπέλη στο βιβλίο ανακαλύπτει έναν δικό της ιό που τον ονομάζει «Κέρβερο» για να κάνει αναγωγή στην αποπροσανατολισμένη φύση του σύγχρονου ανθρώπου. Εκείνο που την απασχολεί έντονα είναι οι σχέσεις εξουσίας που αναπτύσσονται κάτω από τέτοιες συνθήκες ελέγχου και παράλυσης. Πώς αφυπνίζεται η ανάγκη για επιβίωση; Και τελικά οι κοινωνίες πάνω σε ποια βάση οφείλουν να συγκροτηθούν, αν θέλουν να υπάρξουν;

 

 

Ερωφίλη Κόκκαλη

«Λόλα Καραμπόλα»

εκδ: Ερμα

σελ: 208

Ενα καθαρό δείγμα της εγχώριας κουίρ λογοτεχνίας. Η Λόλα που ανοίγεται στη διαφορετικότητα και τον αυτοπροσδιορισμό. Στο σμπαραλιασμένο και πολύτροπο περιβάλλον των εργατικών κατοικιών μεγαλώνει ένα λιγομίλητο πλάσμα. Η Λόλα ήταν από μικρή ένα κουίρ παιδί και γι’ αυτό μπαίνει στο στόχαστρο ποικίλων επιθέσεων. Ενα παιδί που έχει καθοριστεί σαν αγόρι αλλά δεν μπορεί να συμμορφωθεί με αυτό. Η Ερωφίλη Κόκκαλη είναι ηθοποιός και ακτιβίστρια. Ενα βιβλίο που σε βάζει να σκεφτείς.

 

 

Λίλα Τρουλινού

«Χρυσοβαλάντη και Ονούφρης»

εκδ: Περισπωμένη

σελ: 80

Η «παραμυθένια» συγγραφική φωνή της Λίλας Τρουλινού υφαίνει νεραϊδόκοσμους, στο σώμα της ελληνικής Ιστορίας και των τόπων της. Εδώ παρακολουθούμε ένα ταιριαστό-αταίριαστο ζευγάρι εφήβων διδύμων. Ενα θέμα που πιάνεται σπανίως στην εγχώρια λογοτεχνία. Εχουν τρομερή ομοιότητα, σαν δυο σταγόνες νερό. Το θαύμα και το τραύμα. Δοκιμάζουν τα όρια της σχέσης τους, τους χρωματισμούς της αυτάρκειάς τους, αν υπάρχει. Ενα βιβλίο για το μυστήριο της ζωής, την ποιητική ομορφιά και τη μοναδικότητα του ανθρώπου.

 

 

Αντώνης Πάσχος

«Το αδελφομοίρι»

Εκδ. Στερέωμα

Σελ. 144

Η εξέγερση της Δράμας το 1941 φέρνει σκληρά αντίποινα από τις βουλγαρικές δυνάμεις Kατοχής, που φτάνουν ως ένα μικρό χωριό στον κάμπο των Σερρών. Οκτώ ιστορίες που συνδέονται, σε μια περίοδο που ελάχιστα έχει πέσει το φως της Ιστορίας. Ενα οδοιπορικό που δεν σε αφήνει ασυγκίνητο. Οι αφηγήσεις των συνόρων, καίριες για τη διαμόρφωση της ταυτότητάς μας. Η ματιά του απλού χωρικού διασταυρωμένη με τον παγγαιορείτικο μύθο. Ο Αντώνης Πάσχος αφυπνίζει.

 

 

Γιώργος-Ικαρος Μπαμπασάκης

«Γιατί οι νεκροφόρες
δεν έχουν κοτσαδόρο»

Εκδ. Νήσος

Σελ. 234

Οι εκδόσεις Νήσος ξεκίνησαν δυναμικά στον τομέα της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας. Ο παλαιότερος φλανέρ της Αθήνας σήμερα, ο Γιώργος-Ικαρος Μπαμπασάκης, από το παρατηρητήριό του στη Κυψέλη, φτιάχνει ένα μυθιστόρημα-κολάζ με σημειώματα του παρόντος μέλλοντος μπρος και πίσω στον χρόνο. Με μια καταιγιστική αφήγηση ανασταίνει πολύ παραστατικά θαύματα και εποχές, επανασυστήνοντάς τα στους νεότερους. Διανοούμενοι και καλλιτέχνες, πίνακες και λέξεις, κομάντο ενός κόσμου πέρα από το προφανές, μας ψιθυρίζουν το fusion τραγούδι τους.

 

 

Πέτρος Μάρκαρης

«Η εξέγερση των Καρυάτιδων»

Εκδ. Κείμενα

Σελ. 336

Το νέο μυθιστόρημα του ακούραστου Πέτρου Μάρκαρη, ενός εκ των κορυφαίων αστυνομικών συγγραφέων στην Ευρώπη, είναι γεγονός. Και στο τελευταίο του βιβλίο, επιχειρεί στα άδυτα της πρόσφατης πολιτικοοικονομικής ζωής της χώρας. Μια αντιπροσωπεία ξένων επενδυτών επισκέπτεται την Ελλάδα με σκοπό να εκμεταλλευτεί τους αρχαιολογικούς χώρους μέσω της τεχνητής νοημοσύνης. Η κυβέρνηση επικροτεί τα σχέδιά τους, αλλά μια οργανωμένη ομάδα γυναικών προβαίνει σε συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας προξενώντας το μένος των υποστηρικτών του επενδυτικού προγράμματος.

 

 

Γιάννης Καλπούζος

«Καλντερίμι»

Εκδ. Ψυχογιός

Σελ. 576

Στη βαβυλωνία φυλών και γλωσσών στη Θεσσαλονίκη επιχειρεί αυτή τη φορά ο Γιάννης Καλπούζος. Βουτά στην ιστορία της πόλης από τα τέλη του 19ου αιώνα έως τις δύο πρώτες δεκαετίες του 20ού, με τις μνήμες να συμπληρώνουν κύκλο ενενήντα εννέα χρόνων. Το κυνήγι της ευτυχίας, το λίγο που γεμίζει μια ζωή, η μεταμόρφωση μιας πόλης, τα όνειρα και οι ψευδαισθήσεις τριών γενιών, που πορεύονται όπως καθορίζουν τα βήματά τους οι γυναίκες – σύζυγοι, ερωμένες, μητέρες, κόρες, αδελφές…

 

 

Σωτήρης Φ. Δημητρίου

«Μια Μαρίνα Τζάφου»

Εκδ. Πατάκη

Σελ. 432

Ενας από τους τελευταίους μεγάλους δεξιοτέχνες του λόγου μας, επιστρέφει με μια σειρά διηγημάτων, απόσταγμα εμπειρίας χρόνων. Ο Σωτήρης Δημητρίου αποτελεί κεφάλαιο στον τρόπο που χειρίζεται τα εσωτερικά πάθη των ηρώων του, σε ένα στρυφνό, ηπειρώτικο κυρίως, περιβάλλον. Εδώ έχουμε μια βεντάλια διηγηµάτων – απ’ τη δυτική µεθόριο µέχρι την καρδιά της µεγαλούπολης. Οι ιστορίες ποικίλες – απ’ το ακραία αστείο µέχρι τη δραµατική όψη της ζωής. Μια τοιχογραφία ηρώων κατά κανόνα ηττηµένων.

 

 

Γιάννης Αγγελάκας

«Ο τίγρης, το κοράκι κι ο Θεός»

Εκδ. Καστανιώτη

Σελ. 176

Ο γνωστός τραγουδοποιός στη δεύτερη συγγραφική του προσπάθεια. Ενα θεατρικού τύπου αφήγημα, σατιρικό κατά πάντων με έντονη ειρωνική υφή. Ενα βιβλίο όπου θα συναντήσετε δύο μικρούς κατά φαντασίαν συγγραφείς, δύο μικρούς θεούς, όπου θα προσπαθήσουν όχι να αλλάξουν τον κόσμο όλο, αλλά κάτι από τη σκέψη σας. Ο Γιάννης Αγγελάκας με σκωπτικό λόγο και έξυπνους διαλόγους, κερδίζει το στοίχημα.

 

 

Αρης Μαραγκόπουλος

«Ω! Τι υπέροχη εκδρομή»

Εκδ. Τόπος

Σελ. 472

Σε ένα από τα πιο αυτοβιογραφικά βιβλία του, ο Αρης Μαραγκόπουλος πάει σε μια ιδιότυπη σύναξη. Δεκαπέντε άνθρωποι συγκεντρώνονται σε µια απόµερη ακτή της Βάρκιζας το 2016. Συµµετέχουν σ’ ένα «µνηµόσυνο» ύστερα από την απροσδόκητη απώλεια δύο συντρόφων. Aυτή η παραθαλάσσια σύναξη υποχρεώνει να συγχρωτιστούν για λίγες ώρες διαφορετικοί άνθρωποι και παρ’ όλο που, εκ πρώτης όψεως, δεν φαίνεται να συµβαίνει κάτι συνταρακτικό, τίποτε έπειτα από αυτό δεν είναι πλέον το ίδιο. Για κανέναν. Υποβλητικό ανάγνωσμα.

 

 

Νίκος Βεργέτης

«Τετάρτη, μετά το Φρουμέλ»

Εκδ. Κυψέλη

Σελ. 152

 

Το Φρουμέλ για όσους δεν ξέρουν, είναι γνωστό και σχετικά πρόσφατο στέκι των Εξαρχείων. Ο Νίκος Βεργέτης, συγγραφέας και εκδότης, με όπλα την παρατήρηση και τη φαντασία μάς ταξιδεύει από την Αθήνα μέχρι και τη Λατινική Αμερική. Με παρέα τη ζάλη του βραδινού ποτού, ο πρωταγωνιστής γυρίζει σπίτι. Η διαδρομή δεν τελειώνει ποτέ. Ενας εξόριστος των δρόμων της Αθήνας, που αρχίζει να αμφισβητεί την ίδια του την ύπαρξη. Πού σταματά η αλήθεια του και πού ξεκινά το ψέμα.

 

 

Τάκης Σπετσιώτης

Προσευχές έκτακτης ανάγκης

Εκδ. Εστία, σελ. 366

Με μεγάλη έγνοια για τη γλώσσα που χρησιμοποιεί, την αποτύπωση παλαιότερων δεκαετιών και, κυρίως, την ψυχολογία πληγωμένων «επιζώντων» της επαρχίας ο γνωστός σκηνοθέτης καταθέτει μια σημαντική αφήγηση για την πρόωρη ομοφυλοφιλική σεξουαλική εμπειρία του 13χρονου Παύλου Μέρλου στην παραθαλάσσια κωμόπολη του βιβλίου.

Γρηγόριος Ξενόπουλος

Στέλλα Βιολάντη

Εκδ. Ψυχογιός, σελ. 168

Από τη σειρά έργων του Γ. Ξενόπουλου που επανασυστήνει ο Ψυχογιός στο αναγνωστικό κοινό. Η κλασική νουβέλα πρωτοδημοσιεύτηκε στα «Παναθήναια» το 1901, και διασκευασμένη σε θεατρικό από τον Ξενόπουλο έγινε μεγάλη προσωπική επιτυχία της Μαρίκας Κοτοπούλη στη σκηνή (1909) και της Ελένης Παπαδάκη στον κινηματογράφο (1931). Η τραγική σύγκρουση της ερωτευμένης κόρης με τον πατέρα-αφέντη, που τη φυλακίζει στη σοφίτα ώσπου ν’ αλλάξει γνώμη, καταδικάζοντάς την σε θάνατο, είναι εμπνευσμένη από το αστυνομικό δελτίο της εποχής.

 

Γιώργος Βέλτσος

Η καταστροφή της Μυκόνου το ’22

Εκδ. Πατάκη, σελ. 96

Με το «δέρμα κάποιου που αγάπησε το χώμα» ο ποιητής αναπλάθει την προσωπική μυθολογία για τη Μύκονο – που αίφνης μετατράπηκε σε Mykonos -, αποτίει φόρο τιμής στα ιερά και όσια, αρχής γενομένης με τη Μέλπω Αξιώτη και αφήνει μία ακόμη μαρτυρία για το δείγμα (και δήγμα) γραφής.

 

Θοδωρής Παπαθεοδώρου

Νήσος θέρος

Εκδ. Ψυχογιός, σελ. 336

Τι περιέχει αυτό το νησί, κ. Παπαθεοδώρου; «Μια Χώρα πιο λευκή κι από νεκροταφείο Εσκιμώων. Μια μαύρη γάτα που περιπολεί στ’ ασβεστωμένα σοκάκια. Μια άδεια εκκλησία κι ένα φισκαρισμένο μπορντέλο. Μια καραβιά εξαφανισμένοι τουρίστες. Ενας σταυρός βυθισμένος στον πάτο του λιμανιού. Τρεις γαβάθες θανατερό τζατζίκι. Μια κλεμμένη σωβρακοφανέλα αγροφυλακής. Ενα δοχείο νυκτός γεμάτο παθιασμένα δάκρυα. Ενας απελπισμένος έρωτας. Μια διαολεμένη ναυτική βεντέτα».

 

 

Δημήτρης Αλεξίου

Ανθρωποι από χώμα

Εκδ. Διόπτρα, σελ. 320

Στο μικρό ορεινό χωριό Βερτίλι η 11η Οκτωβρίου ξεκινά με μια τεράστια καταστροφή. Η βορειοδυτική πλευρά του χωριού καταρρέει μαζί με τρεις από τις στοές του κοντινού ορυχείου. Μπορεί οι περισσότεροι ενήλικοι κάτοικοι του χωριού να γλίτωσαν από την καταστροφή, καθώς το Σωματείο των Ανθρακωρύχων βρισκόταν σε απεργία διαρκείας, όμως η κατολίσθηση κατάπιε το δημοτικό σχολείο της περιοχής με όλους τους δασκάλους και τους μαθητές. Το μοναδικό παιδί που παραμένει ζωντανό στο χωριό είναι ο εντεκάχρονος Ιορδάνης Ντάβαρης, γιος του χήρου Μιχάλη Ντάβαρη, προέδρου του Σωματείου των Ανθρακωρύχων. Πώς μπορεί ένα παιδί σε αυτή την ηλικία να βιώσει μια τέτοια καταστροφή και κυρίως να σηκώσει το βάρος του να είναι το μοναδικό παιδί που απέμεινε σε μία ολόκληρη κοινωνία;

 

 

Παναγιώτα Λάσκαρη

Επτά μικρά άλγη για μια νοσταλγία

Εκδ. Κουκίδα, σελ. 52

«Φεγγάρι πικρολέμονο και φέγγος της αυγούλας/ πού θα σκαρίσεις τη νυχτιά και πού θα ξεθαρρέψεις/ βαθύ χαράκι σέρνοντας από λιγνό δρεπάνι/ στον ουρανό ν’ αναφανούν τα κρίματα της μέρας;». Η ποιήτρια αντλεί από τη διαχρονία της ελληνικής ποίησης – δημοτικά τραγούδια και Σεφέρης εδώ – τους μύθους και τις εικόνες της πραγματικής ζωής για να συνθέσει την προσωπική φωνή.