Πώς πρέπει να μοιραστεί το κόστος των πυρκαγιών;

Το «καλό» κράτος είναι «ακριβό» κράτος. Οταν οι αγροτικές επιχειρήσεις δεν βρίσκουν χέρια, πώς θέλετε ο δήμαρχος να ξεχορταριάσει τα χωράφια; Αφήστε βεβαίως τα κοντινά δάση, που είναι δουλειά της δασικής υπηρεσίας, η οποία, με όπλο της παλαιότερες συνταγματικές ρυθμίσεις έγινε παντοδύναμη όσο και η αρχαιολογική συνάδελφός της και ασχολούνται πλέον με το «κυνήγι» των αστών που τόλμησαν να μετοικήσουν τα προηγούμενα πενήντα χρόνια.

Κάθε χρόνο τα ίδια. Εδωσε το υπουργείο Εσωτερικών χρήματα; Ηταν αρκετά; Μήπως τα έδωσε στους δικούς του; Κι αυτοί τι τα έκαναν; Δεν πρέπει κάθε νοικοκύρης να καθαρίζει την αυλή του; Τουλάχιστον με την έννοια που το ζητούσε ο αισιόδοξος Καντίντ του Βολταίρου, δηλαδή να ασχολούμαστε με όσα μπορούμε να λύσουμε, άμεσα και πρακτικά.

Η μεγαλύτερη απάτη που καλλιεργείται τα πολλά τελευταία χρόνια είναι ότι όλοι εμείς δεν έχουμε καμία υποχρέωση, το κράτος πρέπει να τα κάνει όλα. Τι το έχουμε δηλαδή;

Ευτυχώς δεν λέμε «γιατί το πληρώνουμε;» ίσως επειδή όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι πιο «πονηρή». Οι δασικές πυρκαγιές γρήγορα πλησιάζουν τους οικισμούς. Αυτούς που ξέφυγαν από τα όρια των παλιών χωριών των παππούδων. Πάμπολλοι συμπολίτες αξιοποίησαν την «ελευθερία» που προσέφερε η πολιτικά πανίσχυση παράδοση να οικοδομούμε σε 4 στρέμματα. Πολλοί άλλοι ανάπτυξαν οικοδομικούς «συνεταιρισμούς». Κάθε δήμαρχος που φροντίζει τους ψηφοφόρους του δίνει μάχες για την επέκταση του «σχεδίου» πόλης.

Είναι καιρός, αν θέλει ο σύγχρονος κυβερνήτης να βάλει μια κάποια τάξη σε αυτό το άναρχο τοπίο, να προσδιοριστούν με ακρίβεια τα όρια και οι αρμοδιότητες εκείνου του κράτους που είναι δίπλα στον πολίτη, που ορίζει πραγματικά την καθημερινότητά του, δηλαδή τους Δήμους. Επειδή μάλιστα έρχονται και αυτοδιοικητικές εκλογές καλό είναι να το προσπαθήσουμε. Η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη αφού ακόμη σήμερα μάλλον κανείς δεν γνωρίζει πού είναι τα όρια ευθύνης μεταξύ υπουργείου και περιφέρειας, ούτε περιφέρειας και δήμων.

Σε αυτό το χάος, η κεντρική κυβέρνηση, δηλαδή, όταν μιλάμε για καταστροφές, το νέο υπουργείο Πολιτικής Προστασίας έρχεται και πάλι στην πρώτη γραμμή των πυρών που εκτοξεύουν δημοσιογράφοι, πολίτες και πολιτευτές. Επιστρέφουμε δηλαδή στο αρχικό «πού είναι το κράτος;» αφού είναι προφανές ότι χρειάζεται ένας κάποιος κεντρικός συντονισμός για τα πυροσβεστικά μέσα.

Ομως το κράτος δεν είναι «ακριβό» επειδή πάντα θα ζητούμε περισσότερα αεροπλάνα και περισσότερους πυροσβέστες. Το πραγματικό κόστος είναι αυτό που πρέπει να πληρωθεί για την καλύτερη οργάνωση των παγίων και στοιχειωδών καθηκόντων κάθε μιας βαθμίδας του κράτους. Οταν θα γίνει αυτό, το κράτος θα βγάλει το «κοστούμι» για τον καθένα από εμάς και να είστε σίγουροι ότι δεν θα ταιριάζει στη φορολογική δήλωση του καθενός. Που σημαίνει ότι η «προστασία» του κράτους δεν πρέπει να περιλαμβάνεται στους γενικούς φόρους που πληρώνουν όσοι τους πληρώνουν, αλλά να τιμολογηθεί αναλογικά προς το κόστος της τόσο δύσκολης προστασίας απέναντι στον κίνδυνο καταστροφών.

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος-αναλυτής