Γιορτές αγάπης

Οταν συγκεντρώνονταν στον Γράμμο οι βετεράνοι του εθνικού στρατού, οι εκδηλώσεις αυτές εθεωρούντο «γιορτές μίσους». Τα τελευταία χρόνια, αφότου το ΚΚΕ καθιέρωσε καλοκαιρινή κατασκήνωση στον Γράμμο, οι ετήσιες εκδηλώσεις του στον Γράμμο πρέπει να θεωρούνται γιορτές αγάπης. (Να σημειωθεί, για τη σημειολογική αξία του και μόνον, ότι και ο Πριγκόζιν το πραξικόπημά του το ονόμασε «πορεία ειρήνης»…) Σε αυτές τις γιορτές αγάπης, λοιπόν, όσοι μετέχουν στις σχετικές τελετουργίες ουσιαστικά συνεχίζουν μόνοι τους τον Εμφύλιο που έληξε το 1949 και τον κερδίζουν. Ευτυχώς, τον κερδίζουν μόνο μέσα στο κεφάλι τους και στο ελεγχόμενο περιβάλλον αυτών των εκδηλώσεων. Εξω από τον περίβολο του φεστιβάλ, ο υπόλοιπος κόσμος βρίσκεται κανονικά στο έτος 2023 και τον απασχολούν άλλα, όπως η υπερθέρμανση του πλανήτη, η αστάθεια της οικονομίας, ο πόλεμος στην Ουκρανία κ.λπ.

Εχουμε κάθε δικαίωμα να απορούμε για τη συμπεριφορά αυτή, αλλά δεν νομίζω ότι έχουμε κανέναν λόγο να ανησυχούμε. Δεν απειλείται καμία δημοκρατία επειδή μια σέκτα με ακραίες απόψεις θρησκευτικού χαρακτήρα αποφασίζει να αποκοπεί από την πραγματικότητα και αποσύρεται, για λίγο έστω, σε έναν κόσμο του make-believe. Μη σας πω ότι είναι και καλύτερα για όλους τους υπόλοιπους. Είναι όπως τους γυμνιστές, για τους οποίους προβλέπονται ειδικές παραλίες.

Αφήστε, δε, το άλλο, που μόλις το σκέφτηκα. Μπορεί να ντρέπονται οι άνθρωποι. Για σκεφτείτε το λιγάκι, σας παρακαλώ. Είναι εύκολο να βγεις και να πεις ότι η Ελλάδα θα ήταν καλύτερη αν οι κομμουνιστές είχαν νικήσει τον Εμφύλιο; Ακόμη και αν δεν είχαν επικρατήσει ολοκληρωτικά και είχαμε καταλήξει διαιρεμένοι, όπως η Γερμανία ή η Κορέα, θα μπορούσε ποτέ κανείς να υποστηρίξει στα σοβαρά ότι η μοίρα της χώρας θα ήταν καλύτερη; Κανείς δεν το τολμά. Ούτε εκείνοι που τα πιστεύουν. Γι’ αυτό και μαζεύονται στα δάση και τα λένε μεταξύ τους πίνοντας μπίρες…

ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ

Από το πρωτοσέλιδο της κυριακάτικης «Αυγής», στο οποίο προβάλλονταν οι υποψηφιότητες για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, απουσίαζε η ευγενής και αρρενωπή μορφή του Στέφανου του Τζουμάκα και το γεγονός προκάλεσε κατάπληξη. Πολλοί ερμήνευσαν το κόψιμο του Τζουμάκα ως επίδειξη «πολιτικής ωριμότητας», όπως λένε στην Αριστερά, δηλαδή «διόρθωση» της πραγματικότητας στα επιθυμητά μέτρα, ώστε να μη θίγεται η υπόθεση του σοσιαλισμού. Oρισμένοι μάλιστα ανέσυραν το παράδειγμα της περίφημης φωτογραφίας του Στάλιν, από την οποία έχει εξαφανιστεί ο «δηλητηριώδης νάνος», όπως ήταν το προσωνύμιο του Γιέζωφ, που ως επικεφαλής της NKVD είχε μεθοδεύσει τις εκκαθαρίσεις του 1938.

Δεν ήταν κάτι τέτοιο όμως. Οπως εξήγησε ο διευθυντής της εφημερίδας, το πρωτοσέλιδο έκλεισε το βράδυ της Παρασκευής, ενώ ο Τζουμάκας ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του το Σάββατο. Εν ολίγοις, δεν πρόλαβαν. Και ποιος τους εμπόδιζε να κάνουν δεύτερη έκδοση; (Εκτός, φυσικά, από το οικονομικό κόστος της αλλαγής…) Αλλοι μπορεί να πείθονται από αυτή τη δικαιολογία, εγώ όχι. Νομίζω ότι το έκαναν από αμηχανία, επειδή παρέλυσαν. Ακριβέστερα, επειδή τους παρέλυσε το αστείο εις βάρος τους: ο Τζουμάκας πρόεδρος. Επίσης, το έκαναν από ανθρωπισμό πιστεύω, για να προστατεύσουν, δηλαδή, τον ίδιο τον Τζουμάκα από τον εαυτό του. Σύντροφός τους είναι στο κάτω-κάτω, 77 ετών είναι, ταλαιπωρημένος είναι και, μην το ξεχνάμε, είναι και μέλος «ευαίσθητης κοινωνικής ομάδας» ως πρόσφυγας. Εστω και αν είναι πρόσφυγας από το ΠΑΣΟΚ…

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ

Οπως διαβάζουμε στη σχετική ανακοίνωση της Συνεταιριστικής Ενωσης Καπνοπαραγωγών Ελλάδος (ΣΕΚΕ), ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής ο Ακάματος αναλαμβάνει πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου, επειδή «είναι βέβαιο ότι η διοικητική του εμπειρία, οι γνώσεις του, οι διεθνείς του επαφές, το μεγάλο ενδιαφέρον του για τον πρωτογενή τομέα και η φροντίδα του για τον αγροτικό κόσμο θα συμβάλουν αποτελεσματικά στην ενίσχυση της στρατηγικής ανάπτυξης που με δυναμισμό ακολουθεί η εταιρεία». Δεν είναι τυχαίο ότι στην ανακοίνωση προτάσσεται η διοικητική του ικανότητα. Ελπίζω να μην τη χρειαστούν…