Η Καλαμάτα σε κίνηση

Οταν η αυλαία ανοίγει, οι προβολείς πέφτουν πάνω στους ένδεκα χορευτές που παρατεταμένοι σε μια σειρά, αρχίζουν να βαδίζουν στον ρυθμό ενός ήχου που δυναμώνει. Ντυμένοι στα μαύρα, με μια λευκή ρίγα στην πλάτη, κινούνται στο λευκό πλαίσιο της σκηνής συντονισμένοι, βγάζοντας μικρές κραυγές στα κινέζικα. Κάθε βήμα τους είναι ακριβές, δεν ξεφεύγει από το πλαίσιο, είναι αρκετά σφιγμένο ενάντια στα χέρια που είναι πλήρως απελευθερωμένα. Εκτείνονται ψηλά, κάνουν κύκλους, λυγίζουν, κουνιούνται και παίρνουν διαφορετικές μορφές όσο σε αυτήν τη διαρκή κίνηση το υπόλοιπο σώμα κουλουριάζεται, πέφτει κάτω, ξανασηκώνεται, στρίβει και χοροπηδάει. Η ευθεία γραμμή δεν διαταράσσεται, ο συντονισμός των χορευτών είναι απαράμιλλος όπως και η πλαστικότητα των κινήσεών τους. Οποιος θέλει να ξεχωρίσει, βγαίνει μπροστά από τους υπολοίπους αλλά δεν αποκόβεται αφού ακολουθεί το ίδιο πρωτόκολλο βημάτων που όσο η μουσική εναλλάσσεται τους φέρνει όλους στιγμιαία να σταματούν, να κάνουν μια βαθιά κάμψη με όλο τους το σώμα, ο ένας πίσω από τον άλλον, σαν πολεμιστές σε επίδειξη πριν αρχίσουν να πολιορκούν και πάλι τη σκηνή με τη χορογραφία τους.

Αυτός ο συνδυασμός χορευτικών περιορισμών αλλά και ελευθερίας ήταν το χαρακτηριστικό του «11», της παράστασης της ομάδας Tao Dance Theater  με την οποία άνοιξε το βράδυ της περασμένης Παρασκευής η αυλαία του 29ου Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας που ως τις 23 Ιουλίου φιλοδοξεί για μία ακόμα χρονιά να μετατρέψει τη μεσσηνιακή πρωτεύουσα σε μια χορευτική κυψέλη. Παρουσία της υπουργού Πολιτισμού Λίνας Μενδώνη και του δημάρχου Καλαμάτας Θανάση Βασιλόπουλου, η κεντρική σκηνή του Μεγάρου Χορού γέμισε από επισκέπτες και κατοίκους της πόλης που θέλησαν να δουν από κοντά την ερμηνεία της ομάδας του κινέζου χορογράφου Τάο Γιε η οποία πρόσφατα βραβεύτηκε με τον Αργυρό Λέοντα στην Μπιενάλε Χορού της Βενετίας 2023 για το συνολικό της έργο.

Οι κινήσεις των χορευτών

Διερευνώντας τις πηγές της κίνησης, της σωματικότητας και των ορίων του εαυτού, το «11» ήταν ένα παιχνίδι ισορροπίας ανάμεσα στην προσωπικότητα του ατόμου και του πλαισίου της ομάδας. Οι κινήσεις των χορευτών στο κάτω μέρος του κορμιού τους ήταν αυστηρά χορογραφημένες αλλά οι αντίστοιχες του άνω μέρους εντελώς αυτοσχέδιες. Αλληλοεπιδρώντας με τα 11 σύντομα ηχητικά περιβάλλοντα που είχε σχεδιάσει ο Τάο Γιε, οι χορευτές άλλοτε βίωναν τους περιορισμούς της συντονισμένης ομαδικής κίνησης κι άλλοτε τη μοναδικότητα που τους έδινε η ελευθερία να σκορπούν στον χώρο και να χάνονται στην ηλεκτρονική μουσική, σαν σε έκσταση, μέσα σ’ ένα καλειδοσκόπιο σκιών και φωτός.

Στο ημίφως, ανάμεσα σε καπνό, ένα δάσος από τρίποδα σταντ και κουδούνια προβάτων εξελίχθηκε και το «En son lieu», η χορογραφία του Κριστιάν Ριζό για τον αυτοδίδακτο δεξιοτέχνη του breakdance Νικολά Φαγιόλ που παρουσιάστηκε στην Εναλλακτική Σκηνή του Μεγάρου Χορού το απόγευμα του Σαββάτου. Λειτουργώντας αφαιρετικά ο γάλλος χορογράφος ετοίμασε ένα σόλο σύγχρονου χορού όπου το breakdance ξέφυγε από το αστικό πλαίσιο και τρύπωσε σε διαφορετικά τοπία. Ο Φαγιόλ, βγαίνοντας εκτός της ασφαλούς του ζώνης, περιπλανήθηκε με το σώμα του και τις χαρακτηριστικές φιγούρες του χορού του σε εξωτερικές και εσωτερικές περιοχές που ορίζονταν από σκηνικά αντικείμενα όπως οι γαλότσες, τα κουδούνια, ένας βράχος, ένας φακός, ένα μπουκέτο με λουλούδια και φυσικά τα τρίποδα. Αυτή η αναζήτηση του αποτυπώματος της επαφής του με όλα αυτά, τον γύρισε στις απαρχές της ανθρωπότητας, όπου γυμνός, μπουσουλώντας και βαδίζοντας με χέρια και πόδια σαν πίθηκος, κατέληξε να χαθεί στις σκιές.

Στην κεντρική πλατεία της Καλαμάτας, μπροστά σε περαστικούς και κοινό που ήρθε εξοπλισμένο με τα καρεκλάκια του για να απολαύσει τις δωρεάν παραστάσεις, οι Δανάη & Διόνυσος στο ντουέτο «Farisa», επηρεασμένοι από την έννοια του προσκυνήματος ως προσομοίωσης για την πορεία της ζωής, χόρεψαν διατηρώντας διαρκώς τη σύνδεση και την επαφή τους. Λίγο αργότερα, οι πέντε χορεύτριες στο «Μπολερό» του Αντώνη Φονιαδάκη, ντυμένες σαν αμερικανίδες μαζορέτες, ισορρόπησαν πάνω σε τραμπολίνο και δάμασαν τον επαναλαμβανόμενο ρυθμό της χαρακτηριστικής λατινοαμερικανικής μελωδίας, φτάνοντας ψηλά και σκορπώντας μια συλλογική κάθαρση.