Χάλκινο μετάλλιο οι Νέοι. Προοπτικές υπάρχουν;

Αν θέλουμε να αναλύσουμε τη χθεσινή κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου από την εθνική ομάδα Νέων Ανδρών στο Ευρωμπάσκετ του Ηρακλείου, ένα πρέπει να κάνουμε: βουτιά στον χρόνο και να πάμε πίσω 14 χρόνια. Ακριβώς στις 26 Ιουλίου του 2009 και σε ένα άλλο νησί. Τότε, στην αντίστοιχη διοργάνωση που διεξήχθη στη Ρόδο, η εθνική μας ομάδα πανηγύρισε την πρωτιά και δεν την αμφισβήτησε κανείς. Εκανε… παρέλαση σε κάθε αγώνα, λες και «αιχμαλώτιζε» τους αντιπάλους. Και όχι μόνον αυτό, αλλά κατάφερε να ξεσηκώσει το κοινό, να δημιουργήσει ένα καλοκαιρινό κύμα που πάνω ανέβηκε για πολλοστή φορά το μπάσκετ. Τότε, στον  τελικό επικρατήσαμε της Γαλλίας (που είχε μεταξύ άλλων τον Ερτέλ στη σύνθεσή της) με σκορ 90-85 και παίκτες-αστέρια της ελληνικής εθνικής ομάδας ήταν οι Παπανικολάου, Σλούκας, Παππάς, Μάντζαρης, Γιαννόπουλος, Σαρικόπουλος, Κασελάκης, Μπόγρης. Ας μην αναφερθεί η πορεία που έκαναν αν όχι όλοι, η συντριπτική πλειονότητα από αυτούς. Ορισμένοι έφτασαν στους ουρανούς της δόξας!

Επιστροφή στο σήμερα:

η… Γαλλία έχει προοδεύσει τόσο σε μπασκετικό επίπεδο, που εμείς δεν τη βλέπουμε καν. Στο κρίσιμο ματς μάς διέλυσε και το 98-51 ήταν βαρύ σκορ και ουδέποτε η ελληνική ομάδα κατάφερε να μπει στη διεκδίκηση του εισιτηρίου. Μπορεί, άραγε, να χρυσώσει το χάπι ένα χάλκινο μετάλλιο; Το ζήτημα εδώ, είναι αν υπάρχουν προοπτικές για τα παιδιά που στελέχωσαν την ομάδα. Μακάρι να κάνουν το βήμα παραπάνω. Αλλά αλήθεια, υπάρχει κάποιος που να το πιστεύει στο 100%; Εκτιμά ο οποιοσδήποτε ότι αυτή η ομάδα είναι αυτό που συνήθως λέμε «προϊόν της διαδικασίας εξέλιξης και εκπαίδευσης» νέων αθλητών; Βλέπουμε μήπως κάποια «παραγωγική διαδικασία»; Εφτασε ψηλά, μάλλον επειδή το επίπεδο όλων των ομάδων έχει πέσει και ορισμένοι ξεπέρασαν τους εαυτούς τους, μαζί ασφαλώς με τον συνδυασμό έδρας και ενθουσιασμού. Σίγουρα, όταν βλέπεις 20χρονα παιδιά δεν μπορείς να προδικάσεις το πού θα φτάσουν. Διαπιστώνεις, όμως, το ταλέντο τους. Κάποιοι έχουν «αυτό το κάτι» που σε αναγκάζει να εστιάσεις το βλέμμα σου πάνω τους. Ηταν η ιστορία του 2009, χωρίς αντίρρηση και αυτή του 1995 όταν οι έφηβοι με τα γαλανόλευκα έφτασαν στην κορυφή του κόσμου. Ξανά στα μέρη μας, στο ΟΑΚΑ. Το σήμερα, προφανώς και διαφέρει και χρειάζονται πολλά για να ξεπηδήσουν υπαρκτές ελπίδες.