Τελικά φταίει και το «κάρο» που δεν μπορεί να ανταποκριθεί στο ρόλο του{CR}

«Η πολιτική δεν είναι παρά η διαχείριση των συμβόλων», είχε πει ο Μιτεράν και αποδεικνύεται ότι είχε δίκιο. Διότι τα σύμβολα πολύ απλά συμπυκνώνουν έννοιες ή και πλέγματα ιδεών κατά τρόπο ευσύνοπτο.

Τα ονόματα στα κόμματα υπενθυμίζουν, είτε το λόγο της δημιουργίας τους, είτε τον ιδεολογικό προσανατολισμό τους.

Στον ΣΥΡΙΖΑ, το όνομα του δείχνει την προσήλωση στην έννοια της «ριζοσπαστικής αριστεράς». Και φροντίζουν αυτό να αποτελεί διακηρυγμένο στόχο, παρά τις αποφάσεις του 2019 περί διεύρυνσης και μετεξέλιξης.

Στην πολιτική θεωρία η έννοια της ριζοσπαστικής αριστεράς, ταυτίζεται με αυτήν της άκρας αριστεράς. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι ως ριζοσπαστική αριστερά χαρακτηρίζεται το πολιτικό ρεύμα που βασίζει την ιδεολογία του στην εκ βάθρων αλλαγή του πολιτικού και κοινωνικού status quo με στόχο την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος οργάνωσης της οικονομίας.

Μπορεί όμως ένα ακόμα που έχει τέτοια ιδεολογική αγκύρωση να είναι ταυτόχρονα και κόμμα εξουσίας; Η απάντηση που λαμβάνεις όταν θέτεις αυτό το ερώτημα, είναι ότι το 2015 ο ελληνικός λαός υπερψήφισε το αριστερό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ ! Δηλαδή υπάρχουν κάποιοι, και είναι πολλοί μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ, που πιστεύουν ότι η εκλογική νίκη του 2015, δεν ήταν αποτέλεσμα της κόπωσης του ελληνικού λαού από τα μνημόνια και της στερήσεις που αυτά επέβαλλαν, σε συνδυασμό με την χαρισματική φυσιογνωμία του Αλέξη Τσίπρα, αλλά συνειδητοποιημένη επιλογή στήριξης ενός αριστερού προγράμματος διακυβέρνησης. Παραγνωρίζουν βεβαίως επίσης, τα ιστορικά χαμηλά που κατέγραψαν άλλα κόμματα στις εκλογές αυτές και πως μετακινήθηκαν ομάδες ψηφοφόρων προς τον ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτή λοιπόν είναι και η βάση της σύγκρουσης που διεξάγεται σήμερα στον ΣΥΡΙΖΑ: Αν δηλαδή, αυτό το κόμμα θα μπορέσει να μεταξελιχθεί σε ένα σύγχρονο κόμμα των δυνάμεων του δημοκρατικού σοσιαλισμού, ή θα παραμείνει ως ένα κόμμα της «ριζοσπαστικής αριστεράς», όπου σύντροφοί τους θα συνεχίσουν να είναι κάποια κόμματα όπως, το BLOCO, οι PODEMOS και το DIE LINKE, που όλοι μαζί στο ευρωκοινοβούλιο, συγκροτούν την μικρότερη πολιτική ομάδα σε αυτό.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ολοκλήρωσε την ιστορική του διαδρομή. Έφερε για δεύτερη φορά την αριστερά στην εξουσία (η πρώτη ήταν το 1989 με τα γνωστά αποτελέσματα), ανταποκρινόμενος στην οργή του λαού για την περίοδο των μνημονίων. Παρά την απειρία των στελεχών του και την εμμονική συχνά προσήλωση σε «ταυτοτικά» ζητήματα, που ετίθεντο στο δημόσιο διάλογο σε χρόνο ακατάλληλο, «γκριζάροντας» κεντρική εικόνα του πραγματικά φιλολαϊκού κυβερνητικού έργου, ήταν η πιο έντιμη κυβέρνηση μετά το 1985, η οποία εν τέλει πέτυχε στο βασικό στόχο της, την έξοδο από τα μνημόνια και την δημιουργία συνθηκών δημοσιονομικής σταθερότητας, με παράδοση στην επόμενη κυβέρνηση πρωτοφανούς πλεονάσματος.

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και όλος ο περίγυρος του προέδρου του, έχασαν την ευκαιρία δύο φορές: μία μετά την ήττα του 2019 που εντολή του κόσμου που στήριξε τον Αλέξη Τσίπρα ήταν να τα “αλλάξει όλα” και μία στο τελευταίο συνέδριο του κόμματος, όπου η κομματική γραφειοκρατία παραχάραξε την πολιτική πλειοψηφία που εκφράστηκε στο συνέδριο, τοποθετώντας γραμματέα της κεντρικής επιτροπής, την κατά τ’ άλλα αξιόλογη, εκπρόσωπο της άποψης ότι το κόμμα δεν πρέπει να διευρυνθεί !

Πλέον είναι αργά όμως.

Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη για άλλο ένα κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς. Αυτό που έχει σίγουρα ανάγκη, είναι ένα κόμμα με σύγχρονο προοδευτικό λόγο, ένα κόμμα που θα βλέπει πρώτα το δάσος και μετά το δέντρο, ένα κόμμα που θα μπορεί να απαντά και κυρίως να προτείνει με πληρότητα, θέσεις και προτάσεις που θα απαντούν στο κοινωνικό πρόβλημα. Ένα κόμμα που θα υπερβαίνει τον καταγγελτικό λόγο και θα προχώρα στην κατάστρωση ενός σχεδίου για την κοινωνία και την οικονομία, με πληρότητα και συνεκτικό λόγο.

Αυτό όμως δεν μπορεί να είναι ένα κόμμα, που εκτός των άλλων, καταψηφίζει αμυντικές συμφωνίες, καταψηφίζει τον προϋπολογισμό για την άμυνα, μιλά για «Πρέσπες στο Αιγαίο» και «απογραφή» στην Θράκη. Δεν μπορεί να είναι ένα κόμμα που προηγούμενος γραμματέας του «αρπάζει από το λαιμό», επίσης προηγούμενο γραμματέα, «εγκαλώντας» τον για την είσοδο στο κόμμα όλου εκείνου του κόσμου, που όχι μόνο το έφεραν στην κυβέρνηση, αλλά και συμμετείχαν μαζικά στην εκλογή του προέδρου του από τη βάση.

Δυστυχώς λοιπόν, φταίει και το «κάρο». Πάλιωσε και δεν μπορεί να ανταποκριθεί στο ρόλο του.

Αν μπορεί να υπάρξει μία ελπίδα και μία προοπτική επάνοδο στην εξουσία, αυτή περνάει μόνο μέσα από την διάλυση του υπάρχοντος κόμματος και την προκήρυξη ενός συντακτικού συνεδρίου για την συγκρότηση ενός πραγματικά σύγχρονου προοδευτικού σοσιαλιστικού κόμματος.

Ο Αγαμέμνων Τάτσης είναι δικηγόρος και τέως
μέλος της ΚΕΑ του ΣΥΡΙΖΑ